Rollerball (1975)

Best een vermakelijk geslaagde jaren 70 film. Je ziet misschien alleen maar toekomstige sport en hier en daar een beetje drama maar even goed heb ik me ermee zeer vermaakt. Er werd ook best goed in geacteerd door oa Caan die ook in The Godfather te zien was. De achtergronden zijn helaas wel een beetje eentonig en niet echt vaak futuristisch. Maar dat geeft verder niks. Heb me zeer vermaakt. Prima leeglopertje.

3,5

Deze film vond ik vroeger als jochie geweldig vanwege de vaak grove actie tijdens het spel. Daar moet deze film het vooral van hebben want de rest van de film stelt niet zoveel voor. James Caan deed het overigens prima en de song op het einde was zeer mooi gekozen. De bijrol van John Beck was trouwens ook goed. De film zag er destijds erg futuristisch uit, nu ziet het er erg gedateerd uit.

Ze zenden deze film nu vaak uit op MGM.

Indrukwekkende film, waarvan ik niet begrijp dat veel mensen alleen de actiestukken kunnen waarderen... Klasse acteerwerk van Caan. Jewison legt niet alles uit, hij laat je de leegte voelen.

Hoogtepuntje: de feestgangers die de bomen aan gort schieten. De gevoelloosheid ten top: misschien nog een pilletje??

Heb deze film uiteindelijk dan toch eens gezien, en ik moet toch zeggen dat dit Futuristisch spektakelstuk mij toch vrij goed bevallen is.

Eens zien: Goede Acteerprestaties van Caan & Co, Mooi Camerawerk en een intressant verhaal met toch een speciaal tintje aan.

De wereld in het jaar 2018. Er bestaan geen oorlogen meer en de aarde wordt beheerd door zeg grote bedrijven. Zo valt Amerika onder het beleid van het "Energie" bedrijf, dacht ik toch. In ieder geval is het enige soort entertainment het geweldage en futuristisch spel: Roleerball. Een spel dat een beetje weg heeft van Sketen, rugby en motorcross, dat zich afspeelt om een wielrennersbaan. Het spel heeft géén regels en het is de bedoeling om een metalen bal in een magnetisch koker te plaatse achteraan de baan. Welliswaar vallen er elke keer wel meer dan één gewonde, meer nog er vallen zelfs geregeld doden. Jonathan E. (James caan) is de beste Rollerball speler ooit, Die bij Houston speelt. Na tien jaar wordt hij echter gedwongen te stoppen door het regerende bedrijf. Jonathan geeft zich echter niet zo snel gewonnen en besluit te vechten tot het bittere einde.

Een speciale ervaring toch, met aangrijpende muziek van O.A. Bach. Een speciaal verhaal en toch wel een open einde Dit Rollerball spel scoort bij mij toch een 4.0 hier. Zien en oordelen zou ik zeggen.

Prima.

Want ondanks dat het spel ietwat rommelig in beeld gebracht wordt en niet tot het beste segment van de film hoort, raak je als kijker toch betrokken.

Met name het camerawerk, alsmede Caan zijn sterk. Het verhaaltje ook, ondanks dat er vrijwel geen enkele motivatie danwel uitleg bekend wordt gemaakt. Het maakt niet uit. Uiterst sfeervol ook.

Zeer goed.

Beetje jeugdsentiment. Vond 'm geweldig vanwege de fantastische sport en daar blijft het anno nu ook een beetje bij. Op zich natuurlijk wel aardig om in een futuristische film (destijds dan toch) terug te grijpen op een oud Romeinse tijdverdrijf met als doel om de futility of individual effort aan te tonen. Enfin, de potjes rollerball zien er nog altijd goed uit, ze worden alleen maar harder en het sfeertje daar is helemaal in orde. Film opent wat dat betreft ook ijzersterk met Bach's muziek.

De kritische noot is wat minder verzorgd. Zolang Jewison het relateert aan zijn gladiatoren (het veranderen van de regels, de populariteit van de kampioen) gaat het allemaal nog wel, buiten de sport heeft het meer wisselend succes. Jonathan's vrouwen is dan nog wel een leuk idee, maat wat verderop (Zero bijv.) wordt het soms een tikje drammerig. Had op dat vlak wel wat bondiger gekund, maar voor Rollerball zou ik nog wel eens naar een stadion willen. Met iets strakkere regels dan.

Ears. Now, they're important, too

De remake van Rollerball uit 2002 heb ik ooit eens in een ver verleden gezien. Niet meer veel van blijven hangen met uitzondering van het Nederlands van Rebecca Romijn, maar vond het concept intrigerend genoeg om het origineel ook eens te bekijken. Een soort van huwelijk tussen A Brave New World van Aldous Huxley en iets wat Philip K. Dick zou schrijven en dat kan best wel interessant worden. Plus, ik was wel benieuwd wat James Caan buiten The Godfather zou kunnen brengen.

Hoewel Rollerball zich in de toekomst afspeelt (althans toch nog maar voor een drietal jaar aangezien de film zich afspeelt in 2018), baseert het zich op iets ouds, namelijk de gladiatoren van het oude Rome. Jonathan E is de gladiator van dienst en het brood en spelen aspect is deze keer een simpel doch gewelddadige vorm van gooi de bal in het gat. Een uitgangspunt dat een zekere interesse wekt, maar de mix tussen de filosofische vraagstukken en de harde actie komt nooit echt goed tot zijn recht. Een aantal sterke wedstrijden, maar het is zonde dat Tokio en New York niet zijn omgedraaid geweest. Het Ganbare Tokyo! (wat blijkbaar vertaald kan worden naar het ietwat flauwe Do Your Best, Tokyo!) is vele malen indrukwekkender dan hetgeen het New York team tentoon stelt. Vond sowieso de film pas echt goed op gang komen nadat de wedstrijd tegen Tokio van start was gegaan, met de blessure van Moonpie als hoogtepunt. Wat overblijft zijn een handvol nietszeggende scènes (laten we anders met een laserpistool op wat bomen gaan schieten) en een misplaatst stuk met een soort van supercomputer op water genaamd Zero.

Wel een heerlijke soundtrack trouwens. Norman Jewison maakt voor een groot stuk gebruik van Bach en de combinatie van het harde spel en de klassieke muziek werkt bijzonder goed. Er kan ook weinig verkeerd gezegd worden over James Caan. Geloofwaardig naast en op het speelveld. Zelfs zo'n hopeloos geforceerde scène als het moment waarop hij naast het lichaam van Moonpie staat terwijl een dokter hem probeert te overtuigen om een toestemming tot overlijden document te ondertekenen gaat hem goed af. Beetje zonde dan ook dat de rest van de cast van een minder niveau is. John Beck als Moonpie gaat nog vrij goed, vooral ook vanwege de chemie met Caan, maar voor het overige weinig memorabele rollen.

Blijf het tot nu toe toch een wat vreemde regisseur vinden, die Jewison. Een dystopische science-fiction, een broeierige politie film over een zwarte agent in een blank stadje en een met haken en ogen aan elkaar hangende verfilming van het leven van Rubin Carter. Kan het nog niet allemaal met elkaar rijmen, maar het laatste waar je hem van kunt beschuldigen is dat hij altijd hetzelfde trucje doet.

2.5*

Kon me niet meekrijgen. Redelijk ontransparante en wisselvallige film, die over de controle gaat van multinationals over mens en maatschappij. In dit geval over rollerball-kampioen Jonathan E, die gepusht wordt om zijn carrière stop te zetten. Veel wordt niet prijsgegeven over het waarom behalve dat ze de onbelangrijkheid van individualisme aan willen tonen; ik denk dat de bedrijven met het rollerballspel het volk strategisch in bedwang hielden en bang waren dat Jonathan E als held een opstand zou inspireren. Het leek me qua idee redelijk in de buurt van the Hunger Games.

De geliefde van Jonathan, Ella speelt een mysterieuze rol en wordt blijkbaar als chantagemiddel gebruikt . Heel vreemde scène vond ik die waarin bomen in brand worden gestoken bij wijze van amusement alsook die vreemde machine (liquid memory) die zogezegd alle vragen beantwoordt . Daar kwam de film op zijn vreemdst over. Gelukkig zorgen de sterk gebrachte toernooien nog voor enig vermaak

Aardige film die zich afspeelt in een futuristische wereld waarin het bedrijfsleven het voor het zegen heeft. Vooral mbt de maatschappij waarin de film zich afspeelt, had wat beter uitgewerkt mogen worden. Ditzelfde geldt ook wel voor het plot. Het originele spel zorgt voor een aantal spectaculaire scenes met prima stuntwerk.

Leuk gegeven over een Brave New World geleid door een nieuwe klasse, de executives, waarin vrijheid opgeofferd wordt ten gunste van een luxe en zorgeloos leven. Om te voorkomen dat mensen iets willen bereiken is heldendom uit den boze, en de grootste atleet wordt dan ook gedwongen te stoppen. De almacht van de executives reikt dan toch niet zo ver want de sportheld gaat vrolijk door, en probeert en passant wat te weten te komen over de corporative wars, onderwijl hunkerend naar zijn vrouw, ingepikt door weer zo'n vermaledijde executive.

De gewelddadige wedstrijden zijn vooral dankzij het camerawerk en de editing vermakelijk, maar buiten het rollerball vond ik het een vrij saaie zit en voor een SF visueel behoorlijk tegenvallend. Vond alleen het feestje was nog wel aardig met de al genoemde bomenmoord. De zoektocht van Jonathan leidt ook tot niets, hooguit tot een merkwaardige -en overbodige- scène met een alwetend aquarium.

"De bedrijfsmaatschappij zorgt voor alles. En alles wat het van iemand vraagt, alles wat het ooit van iemand vraagt, is om zich niet te bemoeien met managementbeslissingen."

Deze dystopische film vindt plaats nadat de landen van de wereld ' failliet 'zijn gegaan en een destructieve 'Corporate Wars ' er een einde aan hebben gemaakt. Zodoende hebben bedrijven alles in handen, en als ze topsporter Jonathan (James Caan) vertellen dat hij zich moet terugtrekken uit het spel voor " het algemeen belang ." Past dat uiteraard niet zo goed bij de inmens populaire Jonathan E. Deze film is gebaseerd op het korte verhaal Roller Ball Murder van William Harrison

Een film die me wat tegen viel, ik hoopte dat dit wat leuker zou zijn. Zoals je zou verwachten, zijn de Rollerball-toernooien in veel opzichten de hoogtepunten van deze Sciencefiction-film maar in de rest van de film probeert men serieus sociaal commentaar te geven en dat was niet altijd even geslaagd. Toch was het idee in de jaren '70 over de toekomst nog best relevant; "Zolang je nadenkt over het spel en welk team wint of verliest, denk je niet na over wie het systeem speelt en voor welke agenda."

De film maakt gebruik van klassieke muziek, waaronder Adagio in G minor van Tomaso Albinoni en Bachs Toccata en Fuga in D mineur, die hier is te horen in een soort Disco-versie Het was best een redelijke film, maar met twee uur ook erg lang en aan het einde had het niet meer mijn volledige aandacht. Vermakelijk was deze ooit futuristisch bedoelde film wel, en werd uiteindelijk nu een tijdcapsule van de jaren 70.

Drie maal komen er super-spannende (én super-dodelijke) spelrondes in de film voor. Dat was voor mij genoeg om de film naar drie sterren te tillen. Die spelrondes veroorzaakten bij mij een bittere nasmaak. Hoe deelnemers werden doodgeslagen met behulp van handschoenen met daarop ijzeren spikes.... brrrr... Goed uitgevoerd dus. Ik vond dat de film tussen de spelrondes door wat inzakte. Ik meende het hoofdkantoor van BMW alsmede de appartementen rondom het nabijgelegen Olympisch Stadion in München te herkennen als locatie waar een aantal buiten-scènes in de film zich afspeelden.

Nog steeds best coole dystopische SF-film waarin multinationals de plaats hebben ingenomen van landen en het extreem gewelddadige spel Rollerball gebruikt wordt om de massa onder de duim te houden. Fraai vormgegeven; vooral de sportarena waar de meeste actie zich afspeelt ziet er te gek uit. James Caan is onderkoeld charismatisch in de hoofdrol. De scenes om de wedstrijden heen zijn niet altijd even interessant, maar al met al vond ik dit een tof filmpje.

Ergens in september werd deze film 45, dus wilde weleens een gokje wagen. Het was immers niet zo dat ik heel veel wist over de film, alleen dat er een snel te vergeten remake was gemaakt.

Ik moet zeggen dat het verhaal maar moeilijk de aandacht vasthield. Caan doet het niet slecht, misschien net iets te koeltjes en apathisch. Ik had ieder geval geen drang om z'n naam mee te scanderen. Eigenlijk pakte geen een personage me echt.

De wedstrijden zien er dan wel top uit en zijn echt de hoogtepunten van de film. Het klinkt soms sullig, maar dat is denk hoe het klinkt toendertijd. Lekker veel stunts en een beetje bloed en goed gefilmd. Maar het wordt net geen voldoende, waarschijnlijk ben ik het verhaal over een paar weken vergeten.

Tof spel dat Rollerball. Zeker in de openingsscène kijk je je ogen uit en met de onheilspellende orgel soundtrack denk je even in een verborgen pareltje te zijn beland. Op een gegeven moment is de originaliteit er echter vanaf. En dan is het jammer dat het politieke deel van het plot enórm saai en niet boeiend is. Dan wordt het toch weer uitkijken naar de volgende wedstrijd.

2,5*