L'Économie du Couple (2016)

Tsja, prima acteurs allemaal. Alleen de film is nogal statisch, de setting, zoals boven beschreven is eigenlijk de hele film. Er zijn nauwelijks dramatische ontwikkelingen verder.
Het is in feite gefilmd toneel. Er wordt geen gebruik gemaakt van het medium film, en dat had deze film wel kunnen gebruiken.
Het geeft wel goed de impasse weer waarin deze mensen zich bevinden, die impasse staat vanaf de eerste minuut, en . houdt aan tot de laatste scene...
De film mist een ander perspectief dan het perspectief van het huis.

Trouwen gebeurt vaak en zijn hosannamomenten in films, echter waar we vaak weinig van zien, zijn scheidingen.

En L'Economie du Couple is een drama voyeurisme hoe het bij een bloeiend koppel er slecht en stilzwijgend aan toegaat. Spil is een naar binnengekeerd gezinnetje (ze gaan weinig naar buiten toe, gaan niet uit, wat voor werk ze doen weten we als kijker amper wat van af) van een architect een jonge brunette eega en twee liefkozende dochters. Scheidingen worden weinig verfilmd, hier volgen we elke argwanendheid naar elkaar toe en wordt er met geen woord naar elkaar gesproken, puur omdat de karakters de confrontatie niet aan durven te gaan en het met elkaar in flink gesprek de situatie niet duiden. In plaats daarvan wordt er naar elkaar toe verwijten gedaan in korte

staccato zinnetjes 'je mag hier niet zijn', 'woensdag is jouw dag', 'waarom doe je zo?', 'je mag niet sms-en', 'waar is de kaas?'. Het wordt allemaal stilzwijgend pijnlijk. De architect is in zijn rol weinig overtuigend, architecten zijn zeer sterke leidende mannen van karakter, en dit personage weet niet eens van de rekeningen van het gezin af en blijkt zomaar blut te zijn.

Zeer sterk geacteerd door beiden, vooral ook Cedric Kahn die zich in een deprimerende en zwartgallige centrifuge bevindt. Alsof hij al weken onder een brug heeft geslapen.

De spanning voelen we in de lucht als beiden in dezelfde kamer zijn van het elkaar niet meer kunnen luchten. Het is bijzonder dat we 'in het moment' en 'realtime' (er wordt weinig 'werkelijke tijd' weggelaten in de film) deze situatie meemaken. Geen schichtige flashbacks of hoe dit heeft mogen komen, dat is een aangename iventiviteit. De tact van het onnodige weg te laten.

Wat heel fout is, is dat het gebrouilleerde koppel nooit op het idee komt, en opvoedkunig gezien cruciaal is, om op NEUTRAAL terrein hun persoonlijke relaas uit te spreken. Pak een cafe, een andere ruimte of plek waar dit uitgesproken wordt. Nu worden de kinderen geteisterd binnenin het huis en de twee dochtertjes hebben werkelijk angstblikken in hun pupillen dat dit allemaal niet waar kan zijn wat hun overkomt. De scene met de twee dochtertjes geschokt op de bank is stilistisch zeer

uitmuntend, ook die waar ze door een deurkier turen naar het volgend conflict.

Cinematisch zeer uitstekend en een clichématig feel good-einde wordt ook vermeden.

Film verwijst in de titel naar de financiële kant (en daar is ook heel wat om te doen), maar wat vooral speelt is de kille sfeer en stemming rond een scheiding, of wanneer een huis geen thuis meer is of wanneer genegenheid vervangen is door wederzijdse onverdraagzaamheid.
De twee kinderen beseffen niet tenvolle wat er zich rond hen afspeelt, en even dacht ik dat de onweerstaanbare kracht die van hen uit gaat zou verwezenlijken waartoe volwassenen op zich niet toe instaat zijn...Het loopt echter anders af en eindigt met een beklemmende slotscène.
Een klein minpuntje van de film zijn enkele zich repeterende scènes, maar niettemin een uitstekende Lafosse, regisseur die me nog nooit ontgoochelde.
Prima acteerwerk. Ook van die meisjes. Heel natuurlijk.

Deze film eens geprobeerd en het was geen slechte film. Niet dat het zo'n groots verhaal is, maar de film weet toch te boeien. Het acteerwerk is goed en kwam geloofwaardig over. Verder zag de film er prima uit.

Geen wereldschokkende film, maar de moeite om eens gezien te hebben.

Ik heb deze film meer dan een jaar geleden gezien, maar hij blijft 'hangen'. Ik moet er vaak aan terugdenken. De film is op zich niet bijzonder, de intensiteit ervan echter wel. Voor mij daarom 4,5 ster.

Wat mij betreft een krachtig en realistisch drama. Erg goed acteerwerk en het maakte veel indruk op mij. Vooral op het moment dat Marie en Boris met hun dochters een choreografie doen, raakte ik erg ontroerd. Een hoge score. 4,5*

Sterk geacteerd typisch Frans, modern drama over een stel met twee kleine dochters die wil scheiden. Er zijn echter financiële problemen (bij de man) die uit elkaar gaan verhinderen. Dit levert de nodige spanningen op.

Sober camerawerk (vaak een stabiele camera) met mooie onopvallende plaatjes. Een script met veel drama waarin ik de overdosis pillen van een van de meisjes wat onrealistisch vond (ze was te oud om zoiets stoms te doen en een zelfmoordactie leek me ook onwaarschijnlijk). De meisjes hadden wel duidelijk last van de spanningen, maar deze actie vond ik te zwaar aangezet. Ten slotte doen de acteurs het goed, vooral non-verbaal.

Films rond echtscheidingen en de impact ervan op een gezin komen inderdaad niet zo heel veel aan bod. Toch niet verhoudingsgewijs met de realiteit in onze maatschappij. Jusqu'à la Garde (2017) is in dat opzicht wel een interessante, net zoals het meer bekende Marriage story van Baumbach dat goed scoort op Netflix.

In deze Frans-Belgische productie een wat vreemd uitgangspunt waarbij het koppel samenblijft ondanks dat de scherven niet meer gelijmd kunnen worden. De impact op privacy is enorm en ook praktisch is het niet altijd even eenvoudig om afspraken na te leven. De film start onmiddellijk in de hetze. Hoe het zover is kunnen komen, wordt nooit duidelijk al kan je het gebrek aan verantwoordelijkheid van de man misschien wel suggereren in de loop van de film.

De vrouw stelt zich wel erg hard op, maar is duidelijk moegestreden. Zelden wordt de situatie vanuit het standpunt van de kinderen gezien. Schrijnend eigenlijk hoe blind uit woede voor elkaar men kan zijn, maar steeds de kinderen uit oog worden verloren. Sterke film die erin slaagt realistisch te zijn, mede door de sterke vertolkingen. Het dansje vond ik prachtig en erg subtiel weergegeven hoe moeilijk gevoelens en emoties liggen in een vat vol woede en afkeer.

Stijgt met deze tweede absolute voltreffer volgens mij met stip naar één op mijn lijst met favoriete Belgische regisseurs, Joachim Lafosse. Net als in A perde la raison is het acteerwerk onwaarschijnlijk naturel. Werkt hij subliem toe naar enkele onvergetelijke kernscènes en hakken een aantal scènes er stevig in. Wonderbaarlijk ook hoe objectief en tegelijkertijd genuanceerd en alomvattend hij een situatie zoals die waarin het gezin zich bevindt kan schetsen, zonder ook maar één keer duidelijk een kant te kiezen. Super, trots op deze filmmaker van Belgische makelij! 4,5* voorlopig met kans op verhoging.

Verder heel eens met Kronos, Het jonge meisje was al eens betrapt op het snuffelen in mama's schuiven om juwelen aan te doen, schmink, ... . Dus zo'n jong meisje dat zich mooi wil maken en wil zijn als mama dat pillen vindt in de schuif van mama die zou gerust enkele willen proberen. Zo'n jong meisje kan bij één of enkele pillen voor volwassenen met depressies e.d. ook echt wel gewoon kritiek zijn, van veel medicamenten bestaat, niet zonder reden, een kinderversie.

De bedscène zie ik vooral als een laatste poging om de relatie te redden, niet eens per se voor zichzelf maar voor hun kinderen, één van de redenen waarom ze samen blijven, het financiële lijkt me daar maar een excuus, partners met jonge kinderen blijven bij mekaar speelt volgens mij duidelijker.

Tijdje geleden gezien, sterk acteerwerk van de man en de vrouw. Realistisch ook. Ik had bij tijd en wijle behoorlijk te doen met de man.

Goeie film over een koppel met twee kleine kinderen die in een scheiding liggen. Omdat je beide hoofdpersonages van hun slechtste kant ziet, is het moeilijk enige sympathie voor ze op te brengen. Ook is de film een tikkeltje eentonig (mede omdat het zich nagenoeg geheel in het huis afspeelt). Desalniettemin meer dan genoeg goeie scenes (alle momenten met de twee dochtertjes en ook het ongemakkelijke feestje met vrienden). Een nipte 3.5 sterren.

Het huwelijk van Marie [Bérénice Bejo] en Boris [Cédric Kahn] is na 15 jaar stuk gelopen. Zolang Boris geen eigen woning heeft blijft hij bij Marie en tweelingdochters Jade [Jade Soentjens] en Margeaux [Margeaux Soentjes] wonen. Marie wil haar huis eigenlijk verkopen maar Boris gaat niet akkoord met haar schikkingsvoorstel en weigert te vertrekken als hij zijn zin niet krijgt. Realistisch en prima geacteerd echtscheidingsdrama, maar het slordige camerawerk doet veel afbreuk aan het goede werk van Bejo en Kahn.

Af en toe pijnlijk wrang relatiedrama, over een getrouwd stel (Bérénice Bejo en Cédric Kahn) met twee kinderen dat na 15 jaar huwelijk besluit te scheiden. Goed gespeeld en realistisch uitgewerkt, maar de halsstarrige personages en hun van jaloezie en afgunst vergeven relatieperikelen halen soms het bloed onder je nagels vandaan. Knap gedaan, maar na afloop vroeg ik me af of ik eigenlijk wel met plezier heb zitten kijken.