La León (2007)

Een film barstenvol knappe zwart-witfotografie en betoverende beelden van de uitgestrekte rivierdelta's. Helaas wist de plot me niet helemaal te overtuigen: persoonlijk vond ik hem iets te lastig om goed te kunnen volgen, en voelde het me allemaal wat te leeg aan.

3*

De score blijft betrekkelijk laag, zo blijkt, al is de score van First Angelus een beetje de dooddoener. Kan je eventueel enig commentaar leveren?

Het relatief jonge filmland Argentinië heeft met Santiago Otheguy ongetwijfeld een kwalitatief vruchtbare regisseur gebaard. Zijn debuut getuigt alvast van een bijzondere aandacht voor psychologische diepgang en een gezonde neus voor hedendaagse technieken. De keuze voor High Definition resulteert namelijk in een kraaknette en glasheldere fotografie die, naast een fabuleus schaduwspel van zwartgrijze tinten, evenzeer bijdraagt tot het vormgeven van de innerlijke motiveringen en emoties van de verscheidene personages. Het labyrint van rivieren en stroompjes is op die manier een grimmige metafoor voor het verdoken leven van een groep eilandbewoners. Normen en waarden zijn ook hier aan de orde, en dat het zal het centrale personage Alvaro geweten hebben. Zijn opvallende interesse voor literatuur én zijn homoseksuele geaardheid worden door El Turu, een hoogst éénzijdige man die zich wenst te profileren als leider van het eiland, gezien als een interne bedreiging. 'La León' herbergt vervolgens een intens emotionele spanning, maar evenzeer een bijzonder realistische reflectie op grote schaal. De wereld heden ten dage, is een wereld waar zaken als homoseksualiteit en algemeen onbegrip nog steeds moeilijk hun plaats vinden.

3.5* ...maar dit psychologisch fascinerende 'schouwspel' wil ik absoluut herzien, en een verhoging sluit ik dan ook absoluut niet uit.

De film ziet er prachtig uit, knap geschoten in zwart-wit. Qua beelden vond ik het dan ook één van de knapste films van het jaar. Maar dat is hier niet voldoende, er schort teveel aan het verhaal. De regisseur probeert het leven van Alvaro te schetsen, maar weet zelf niet goed welke plotlijn hij wil volgen. Het resultaat is dan ook dat het verhaal teveel heen en weer springt, maar geen enkel segment wordt voldoende uitgewerkt en je blijft als kijker met een leeg gevoel achter. Spijtig!

Geef die man een sterk scenario en we krijgen gegarandeerd een topper, nu blijft het bij 2,5*

God zij geprezen dat er in het Belgische filmlandschap nog zoiets bestaat als de Brico Film Days, wijlen de Fortis Film Days (die om tot voor kort dubieuze redenen de financiering stopzette ). Dat betekent dat iedereen gedurende een tijdspanne van 3 dagen voor slechts 3 euro naar de cinema kan, en dat is het soort dagen waarop men zich aan ‘La León’ waagt. Ik verwachtte immers een trage, vooral fotografisch ontroerende film; en die heb ik ook gekregen.

Santiago Otheguy, een begaafd cineast? Zeer zeker: de panoramische shots zijn overdonderend, maar voelen tevens claustrofobisch aan. Ook de gezichten worden met grove tinten geschilderd, zodat ze met des te meer naturel uit de verf komen. De zwevende, esoterische muziek van Vincent Artaud versterkt nog dat nijpende karakter. Best wel verbluffend, op een heel spontane manier.

Het probleem schuilt hem echter in de plot. Alle ogen zijn gericht op Alvaro, een zwijgzame homoseksueel die erg op zichzelf leeft. Alle actie (voor zover die er al is) grijpt echter plaats rond deze figuur, en uiteindelijk zijn ze voor hem van gener betekenis.

Het is heel duidelijk dat Santiago Otheguy onverdraagzaamheid aan de kaak wil stellen, maar dat hij het hoofdpersonage daartoe niet eens nodig heeft doet vragen rijzen. Bovendien wreekt de plotse stroomversnelling van het laatste kwartier zich op het contemplatieve tempo van de rest van de film, waardoor ‘La León’ haast uiteen valt in 2 helften - om het nogal overdreven te stellen.

Interessant cineast, slecht auteur. Benieuwd wat de toekomst brengen zal…

2,75*

Prachtige, rustige maar grauwe film. In het begin had ik wel even zoiets van: "Dit zou ik graag in kleur wlllen zien."

Achteraf is het toch veel mooier in zwart-wit en draagt het enorm bij aan de hele sfeer in de film.

De rustige beelden van het bootje dat door het water glijdt, en het riet dat door de wind heen en weer wiegt, werkt bijna hypnotiserend.

Er is nogal wat commentaar over het plot, en toegegegeven: Een wereldschokkend verhaal is het nou ook weer niet.

Wel heb ik het gevoel dat alleen de prachtige shots en muziek voldoende zijn om van deze film een hele mooie ervaring te maken. Bij sommige films is een sterk plot niet belangrijk, zoals bij deze film.

Een film waarna ik lang op zoek geweest ben, waar ik veel van verwachtte en die me uiteindelijk tegengevallen is. De mystieke zwart-wit opnames zijn traag en te lang en beginnen dan ook te vervelen. Het verhaal is te suggestief en daardoor voor mij niet onderhoudend genoeg. Knap is dat de film, op de twee hoofdrolspelers na, is gedraaid met amateurs.