Always Shine (2016)

Zet twee kruidige vrouwelijke personages met een gedeeld verleden samen in een chalet en je hebt een intrigerend verhaal en een spannende film. Met die verwachting ging ik althans de film in. De verwachting werd niet geheel bewaarheid. De intrigerende belofte werd niet helemaal naar tevredenheid ingelost.
Het gaat als volgt:
Een leuk uurtje film met onderhuidse spanning die zinderend door de scènes heen meandert. De interacties tussen beide hoofdpersonages voelen erg ongemakkelijk aan. Onderhuids stekelig en subtiel krengerig socialiseren zij met elkaar. Niet helemaal duidelijk wat het ongemak veroorzaakt maar jaloezie heeft er een groot aandeel in. Dat ongemakkelijke sfeertje doet wat en wordt heel aardig uitgespeeld door beide personages, vormgegeven door twee fraai uitziende en goed acterende leads. Vooral Davis maakt grote indruk.
Na dit prettige psychologische steekspel stort de boel ineen. Er verschijnt een zwak uitgewerkt plotje waarin achtervolgingswaan de rode draad vormt. Op zich leuk bedacht met in aanzet zeker de potentie om wederom iets van de onderhuidse spanning uit het eerste uurtje te genereren. Maar dat gebeurt helaas niet. Het is allemaal te weinig subtiel en te ondoordacht in de uitvoering.
Nee, het vlakke en simplistische vervolgje maakt weinig indruk en staat intrigerenderwijs averechts op het eerste stuk van de film.
Toch wel teleurstellend.

Voorspelbaar, cliché en weinig spanning zijn bij deze film van toepassing. Anna en Beth zijn vriendinnen en gaan een weekendje weg. En natuurlijk is er één succesvol en de andere waarvan het niet mee zit. Met jaloezie tot gevolg. Tergend langzaam zien we een uur lang een mentaal gevecht tussen deze twee vrouwen. De psychologische oorlogsvoering tussen de twee vrouwen zag er misschien nog wel herkenbaar uit maar stelde qua spanning weinig voor. Dit moet de opbouw zijn voor een spannend eind confrontatie. Echter blijft die climax ook uit en is daarbij ook nog zeer simpel. Aan de actrices Mackenzie Davis en Caitlin FitzGerald lag het niet want die leveren nog puik acteerwerk af. Misschien dat deze film meer een thrillerachtige chick flick is. Waar ik als man de waarde wat minder goed van kan inschatten. Echter genoten heb ik niet van de film!

Redelijke film over twee vriendinnen die samen een weekendje doorbrengen in de bossen. De vriendschap komt hier onder druk te staan en de twee hoofdrolspeelsters weten dit goed neer te zetten. De film heeft een licht onheilspellend sfeertje en een aangenaam tempo. Echter valt het einde wat tegen en op een gegeven moment ook voorspelbaar.

Always Shine

Aardige film over een niet al te beste vriendschap, die door een korte vakantie ontaardt in een nachtmerrie. Grootste pluspunt van Always Shine is het waanzinnige acteerwerk van Davis, die van Anna een meelijwekkend maar vooral kwaadaardig personage weet te maken. Zonder van Anna een karikatuur te maken (wat makkelijk had gekund). FitzGerald is niet geweldig en personages blijven wel heel eendimensionaal, maar sfeervol is het wel. De regie van Sophia Takal is eigenzinnig, met een aantal aardige editing keuzes en close ups.

Intelligent geschreven, complex psychologisch drama met thrillerelementen nodigt uit tot herhaald kijken. Centraal staan twee vriendinnen die een weekend samen doorbrengen in de hoop hun vriendschap nieuw leven in te blazen. Anna [Mackenzie Davis] en Beth [Caitlin FitzGerald] zijn allebei actrices maar Beth heeft meer succes gehad en dat leidt tot wroeging bij Anna, vooral wanneer Beth een scenario dat haar is aangeboden afwijst.

Het scenario van Lawrence Michael Levine zet je op sluwe wijze op het verkeerde been in de scène waarin we kennis maken met Anna en dat maakt duidelijk dat je te maken hebt met een film die speelt met verwachtingen en je langzaam de afzonderlijke stukjes aanreikt van een puzzel die je bij de eerste poging mogelijk nog niet helemaal in elkaar weet te zetten. Onder de intelligente regie van Sophia Takal komt Davis tot een intense, doch beheerste vertolking die tot aan het verrassende eindezorgt voor een ongemakkelijke spanning die versterkt wordt door het contrasterende, ingetogen spel van FitzGerald.

Deze thrillerfilm van regisseuse Sophia Takal bestaat vooral uit heel veel gezever en allerlei bijkomende onzin. Wanneer de escalatie eindelijk begint in te treden is het al veel te laat, want tegen die tijd zit de kijker al bijna een uur opgescheept met het onzinnige personage van Caitlin FitzGerald (evenzeer erbarmelijk geacteerd). Gelukkig lijkt Mackenzie Davis de intensiteit van haar personage een beetje te begrijpen en acteert niet alsof ze een aantal zinnen van een kartonnen bordje moet oplezen. De ruzie tussen de twee dames wordt degelijk vormgegeven en laat een film als Always Shine opleven, maar ook dat wordt uiteindelijk afgebroken voor een of ander vervelend romantiekverhaaltje. Niets mis met het politieke laagje verder en Davis draagt een goed deel van de film, maar ik heb niet vaak zo'n saai thrillergebeuren gezien. Geregeld serieus moeite moeten doen om de minuten te laten verstrijken zonder de tijd te checken.