The Boxer (1997)

Daniel Day-Lewis en regisseur Jim Sheridan hebben een boontje voor drama, zoveel is zeker. Als je al omverviel voor Lewis' schitterende vertolkingen in My Left Foot en In The Name Of The Father, zet je dan maar schrap voor The Boxer. Lewis is geen Mel Gibson, die na elke kaakslag spectaculair rechtveert, maar een man van vlees en bloed, die vecht om wat hij liefheeft. Het verhaal is prachtig, maar complex: je moet er bij blijven. Waar Sheridan met zijn film In The Name Of The Father er van beschuldigd werd een anti-Britse film te hebben gemaakt, slaat hij met deze prent genadeloos terug en laat hij zien dat hij niet te beroerd is zijn eigen volk zwaar op de korrel te nemen. Daar waar de film in eerste instantie over de gruwelen van het IRA lijkt te gaan, gaat hij eigenlijk over vooroordelen, normen en waarden. En liefde, uiteraard. Actrice Emily Watson (Breaking The Waves) is kwetsbaar en beresterk tegelijk, en kruipt zoals altijd met een onuitputtelijke intensiteit in de huid van haar personage. Die intensiteit rolt langzaam maar zeker door de hele film: de regie, de schitterende cinematografie, de gevoelige thema's en een boeiende soundtrack. The Boxer is (naar mijn bescheiden mening)één van die zeldzame films die je lang, heel lang zal bijblijven...

Het is maar net hoe je er tegen aan wilt kijken. Geloof je niet in een script waarin een bokswedstrijd zo wordt gebruikt om vrede te sluiten na dertig jaar moord en doodslag, zal dit voor sommige mensen niet veel zijn. Zie duidelijk of voel in ieder geval duidelijk dat dingen zijn opgeblazen en niet alles blijkt te kloppen. Sheridan lijkt sommige dingen ook wat simpeler te maken; een terroristengroep als de IRA zal niet vanuit een persoon bovenaan van de een op de andere dag vrede willen sluiten en enkel daar voor willen strijden. En zo kan ik er nog wel verder over door gaan. De film moet het dan ook meer hebben van de sfeer, het geweldige acteerwerk van Lewis en de rest van de cast.

Heel interessant om eens een film te zien over hoe het in die tijd eraan toe ging in Belfast. Ik hoorde er toen natuurlijk wel over op het nieuws maar een film erover heb ik tot nu toe nog niet gezien. Ik vond het heel realistisch overkomen alhoewel ik dat natuurlijk niet echt kan weten. Het voelde wel echt aan in ieder geval. Het enige wat ik dan wat minder realistisch vond was de boxwedstrijd en toen op het einde Harry werd neergeknald door de handlanger van Maggies vader in plaats van dat Danny zelf neergeknald werd. Dat vond ik een beetje een te romantisch beeld.

Daniel Day-Lewis heeft hier weer een schitterende rol neergezet zoals gewoonlijk maar Emily Watson was ook heel erg goed.

Sheridan en Day-Lewis slaan opnieuw de handen ineen na In the Name of the Father. The Boxer heeft een soortgelijk onderwerp, maar dan net even iets anders.

De film gaat vooral over veranderingen, en hoe je standpunt in iets compleet kan veranderen na jaren van bijv. in de gevangenis zitten. Net als in In the Name of the Father staat in The Boxer ook de verwikkelingen rond de IRA centraal. Waar het in eerstgenoemde wat lijkt te worden verheerlijkt, hoewel dat niet de bedoeling was, laat Sheridan hier meer een kritiek op de voortdurende oorlog tussen de Protestanten en Katholieken zien. Dit blijft interessant om te volgen. Je hebt het allemaal wel op het nieuws gezien, maar Sheridan wijdt hierin verder uit en laat zien hoe het er aan toe ging destijds. Wel een eyeopener. Zal allemaal wel iets gedramatiseerd zijn natuurlijk, maar het komt allemaal goed en realistisch over. Jammer dat het tegen het einde allemaal wat inzakt, en veel minder boeiend wordt. Had anders gekund

Ook boeiend is hoe Danny het land wil veranderen en verzoenen door een aantal bokswedstrijden waarin iedereen, ongeacht wat voor geloof, bij elkaar moet zitten. Dit levert de nodige spanningen op. De wedstrijden zelf zijn mooi en rauw inelkaar gezet. Net als de rest van de film is het erg mooi gefilmd allemaal. Geeft haast een documentaire achtig iets. Maakt het geheel net even iets aangrijpender.

Net als de andere films die ik met hem zag, zet Day-Lewis ook hier een geweldige tour-de-force weg. Wat een acteur is het. Als je deze film ziet en de anderen kun je je niet beseffen dat het hem is. Goed teken als een acteur zo in zijn werk opgaat dat je hem nog maar nauwelijks herkent uit zijn andere films. Niet alleen Day-Lewis speelt sterk maar ook de rest van de cast doet het bovengemiddeld. Met Watson en Cox als uitschieters.

Een boeiende en aangrijpende film die mij de gehele speelduur kon bekoren, fantastisch spel van de acteurs en mooi geschoten.

4*

Krachtige film. Eigenlijk gewoon beter geschreven, logischer, dramatisch sterker en minder rare bokkensprongen dan In the Name of the Father. Wel moet ik toe geven dat in the Name of the Father wat vermakelijker is. Maar als het Sheridan te doen was om een punt te maken of een stukje achtergrond te geven over de IRA dan wint deze het. En ja, ook de prestatie van Daniel Day Lewis, die Watson compleet van het doek speelt, is hier beter. 4 sterren.

Iedereen dus naar de Bart Smit om de (prima) dvd voor 2 euro op te rapen.

Een droevige realiteit gekoppeld aan een mierzoet drama dingetje zonder stekels. Niet mijn kopje thee. Het lijkt nog wel wat te worden met de grauwe beelden, badend in een ijzige gloed, de dreiging van en binnen de IRA en Day-Lewis' gereserveerde vertolking, maar al snel verzandt het in gezapig sentimentele onderonsjes tussen Danny en Maggie en een verloop dat niet veel meer is dan formulewerk, dat maar blijft mikken op de gevoelige snaar.

Zo is er een trainer met een opstandige dronk en een voor de hand liggend lot. De romance, inclusief weeïge muziek, is totaal niet interessant, idem voor de slechte meneer en de wijze waarop Danny wordt neergezet, loopt in een bokspartijtje tegen een Nigeriaan definitief de spuigaten uit. Over Liam zullen we het maar niet hebben, dat doet het scenario wel. Een aantal keer zelfs. Zelfs in het slot is Sheridan te laf om eens uit te halen. Flauw zou een compliment zijn.

Goeie film waarin een bokser na 14 jaar wordt ontslagen uit de gevangenis en terugkomt in een nog altijd verdeeld Ierland. Een goed verhaal dat wat traag begint. Zeker een goeie film, maar een stuk minder krachtig dan de vorige samenwerking tussen Jim Sheridan en Daniel Day-Lewis. Uitstekende acteerwerk met Daniel Day-Lewis voorop.

Waar Body of Evidence een tegenvaller was als paasweekend opener verwachte ik toch wel iets meer van deze The Boxer al was het alleen maar vanwege Daniel Day Lewis in combinatie met de naam Jim Sheridan. Toch kwam het er voor mij niet echt uit en was The Boxer een kleine teleurstelling.

Het verhaal is duidelijk rond bokser Danny Flynn na zoveel jaar weer op vrije voeten in een omgeving nog altijd verscheurd door de naweeën van 'the troubles' en bemoeienissen van de Engelsen. En nog altijd staat de boel bol van de spanning, dreiging, haat en nijd temidden van treurnis en soms deplorabele leefomstandigheden. Op de achtergrond zijn er op hun beurt nogal wat partijen die aan de touwtjes trekken, of dat willen, en op hun eigen manier om willen gaan met de bezetter en de issues tussen protestant en katholiek. Danny denkt daar in ieder geval het zijne van en heeft een andere benadering in gedachten met zijn gevechten en vooral rust, overleg en vergeving.

En dat mag best interessant genoemd worden met een meer dan behoorlijke cast in de vorm van Lewis, Watson, Cox en vooral McSorley die net als In the name of the father hier ook weer zo'n naar figuur neerzet. Maar ondanks het beeld richting het einde dat een dergelijke strijd alleen maar verliezers heeft, wil The Boxer toch regelmatig niet echt boeien is er sprake van een traag tempo, gebeurt er eigenlijk niet zoveel en wil het gevoel van de film niet echt op mij overslaan. Afschrijven doe ik The Boxer nog niet en voorlopig is de film terecht gekomen op de herkijk stapel, maar voor nu blijft het bij een drie sterren.