The Driver (1978)

Leuk verhaal, goed geacteerd en goeie race scenes.

Gewoon een leuke oldie. Leuk om naar te kijken!

Spannend jeugdsentiment voor mij, deze film. Cool sfeertje met veel nachtopnamen, waardoor The Driver lekker duister oogt. Voor die tijd flitsende auto-achtervolgingsscenes. Over de acteerprestaties en het scenario kan ik helaas weinig zeggen, want het is te lang geleden dat ik 'm gezien heb. Hopelijk komt de film nog een keer op dvd uit.

Op herinnering:

3,5*

Idem van code 9. Wat gemeen dat die Amerikaanse bakken in die tijd 'gewoon' vervoer waren.

Je gaat toch een beetje met retro-ogen naar de film kijken (straat, kleding, auto's).

Voor liefhebbers van 70s en niet te ingewikkelde plot toch een leuke eigenzinnige film.

Ik kan alleen niet in die 'ik ben depri'-look komen van de hoofdrol speler en diens 'metgezel'. Er kan geen lachje vanaf. Maar ze komen er mee weg.

Mensen die het computerspel 'Driver' kennen moeten hier wel wat citaatjes uit kunnen halen.

Is inmiddels het geval.

Het is bekend dat Hill een grote fan is van Peckinpah's werk. Vooral aan de manier waarop Hill zijn actie scènes filmt (in slowmotion) en de personages in zijn films (anti-hero's) is duidelijk te merken dat Hill zich heeft laten inspireren door Peckinpah. The Driver heeft (qua verhaal) veel overeenkomsten met Peckinpah's The Getaway. Zelfs de acteurs lijken op elkaar. Hoofdrolspeler Ryan O'Neal bijvoorbeeld lijkt op Steve McQueen en gedraagt zich ook op een typische McQueen manier (niet spraakzaam, eenzaam, eigenwijs, vrouw onvriendelijk, cool).

Hill neemt de tijd om het verhaal te vertellen en kiest voor een rustige opbouw. The Driver is een echte karakterstudie. Echter slechts deels geslaagd omdat de hoofd personage net dat beetje extra diepgang mist. Op dit punt had Hill beter moeten kijken naar Peckinpah. Qua actie scènes zit het wel snor. 3 sterren.

Goeie film ,jammer dat hij alleen op regio 1 dvd te krijgen is

Nog meer van Le Samourai.

Is dit die film dat hij in een parkeer garage een auto aan pulp rijd?

Ja dat is deze met die orange mercedes

super film toen der tijd ik heb hem pas nog gezien

Zomaar even een meesterwerkje van Walter Hill (The Warriors, 48 Hrs.).

Ryan O'Neal staat hier een partijtje "seventies-cool" uit te stralen!!

Bruce Dern als "rotten cop" als z'n tegenstander.

Film ziet er geweldig uit en met bad guys met Elton John-look.

Verhaaltje is voornamelijk excuus om wat met auto's rond te crossen, maar ook veel langzame stukken met zwijgzame held.

Seventies über-cool meesterwerkje!

Ik heb deze film met ryan o'neal ook ooit een keer gezien. Hij is me zeker bijgebleven ondanks dat ik die scene in die parkeergarage waar hij die auto in mekaar rijdt, alleen nog weet te herrinneren. Ze twijfelde of hij wel een goede chauffeur was, geloof ik. Als die op dvd is, zou ik wel willen hebben in mijn verzameling van "oldies".

Intrigerende car chase film van Walter Hill. Lekkere achtervolgingen, minimalistisch plot maar wel met fijne personages (Ryan O'Neal kan zo wedijveren met Steve McQueen en Bruce Dern is een heerlijk schmierende tegenstander). Had hier en daar wel iets beter gemonteerd gemogen maar ach, dat neem ik maar voor lief.

I'm gonna catch the cowboy that's never been caught

Actievolle film met lekker lange car chases en een plot dat blijft onderhouden. De sfeer van de seventies, met de piepende banden, de halo's rond de straatverlichting en de vieze flatjes met kale muren is buitengewoon leuk. Geen overdaad aan dialogen hier : actie en een simpel verhaal... zo kan het ook. Ryan O'Neal is de kurkdroge en humorloze chauffeur die overvallers en ander uitschot helpt ontsnappen aan hun misdaden. Een corrupte flik, gespeeld door Bruce Dern, doet er alles aan om hem te pakken te krijgen. Walter Hill heeft me maar zelden ontgoocheld en toont weer van zijn beste kant. En zeggen dat ik nog "The Warriors" moet zien. Geslaagd filmavondje.

Deze film heb ik als kind in de jaren tachtig gezien. Ik herinner het bij vlagen en ik weet niet meer hoe het ging. Ik verheug me er op om het opnieuw te gaan bekijken.

De stille held.

O'Neal is supercool als de voor zich uit starende vluchtautochauffeur. Hij is de stille held zoals de regisseur hem wel vaker opvoert. Alle karakters zijn zo plat als een dubbeltje en krijgen, hoe toepasselijk ook, namen als the driver, the player en the detective mee. Ingewikkelder hoeft een actiefilm van Hill ook niet te worden, want bij de regisseur draait het ook hier om de actie en het stoerheidsgehalte.

Zeer goed.

Heerlijke jaren 70 film met een aantal goede auto achtervolgingen een genot om naar te kijken.

Blijft een van de betere uit de jaren 70 van specialist walter hill in dit genre

Smoezelig stadssfeertje, een score met typische klanken uit de zeventiger jaren, een chauffeur zonder naam en meer van die duistere archetypes. Een neo noir met een minimalistische aanpak, dialoog wordt beperkt tot het hoognodige en de plot is weinig anders dan rechttoe rechtaan. De bochten die er zijn, worden gebruikt door piepende banden en jankende sirenes.

Ryan O'Neal doet een Steve McQueentje met zijn vertolking van The Driver. Een stoere, zwijgzame kerel met ondoorgrondelijke blikken. De scheurende achtervolgingen zijn voer voor de toplijstjes. De testrit in de parkeergarage is even droog als geweldig en bumpers worden elders ingezet als vuisten. Een robuuste en coole film waarmee Walter Hill zijn topvorm benaderde.

Heerlijk jaren 70 werkje. Goede cast, lekkere muziek, geen poespas maar gewoon goed. Ryan O'Neal perfect in de hoofdrol als zwijgzame maar bikkelharde Driver. Een paar ijzersterke achtervolgingen die vandaag de dag zeker niet zouden misstaan maken het helemaal af.

De tweede film van regisseur Walter Hill, met Ryan O'Neal als zwijgzame, naamloze chauffeur die zich laat inhuren door allerlei schimmige figuren. De nog steeds overtuigend spectaculaire auto-achtervolgingen vormen de voornaamste aantrekkingskracht van de film, maar ook personages en sfeertekening zijn de moeite waard. De plot wordt wat te traag uit de doeken gedaan, zoals dat toen ging eind jaren '70, maar al met al is dit toch wel een bescheiden klassieker. Het is wel duidelijk waar het recente Drive van Nicolas Winding Refn de mosterd haalt.

Goeie film waarin een specialist in het rijden van een ontsnappingsauto achterna wordt gezeten door een agent. Een vrij simpele opzet, maar goed en vrij strak uitgewerkt. Zo blijven de personages bijvoorbeeld naamloos en zijn ze wat ze spelen. Onderhoudend en hier en daar ook spannend (vooral ook een aantal uitstekende auto-achtervolgingen). Veel raakvlakken met het latere Heat en Drive.

Vrijdag 10 januari te zien in EYE in het kader van Cinema Egzotik.

Echt superveel zin in hierin. Wilde deze altijd al zien, te gek om hem dan gelijk op 35mm te kunnen kijken.

Hoop dat het een goede / nieuwe print is, laatst op Blu-Ray herzien en de beeldkwaliteit was indrukwekkend.

The Driver is, net als het titelpersonage, echt een stoere mannenfilm.

De auto-achtervolgingen zijn bruut, en de personages proberen elkaar de loef af te steken als het aankomt op wie de grootste... auto heeft. Het kat-en muisspel tussen de zwijgzame Driver en de stoer pratende agent die hem op de hielen zit ontvouwt zich gestaag, maar de uitbarstingen van geweld komen daarom des te harder aan.

De Driver praat vaak alleen als het moet om zijn daden kracht bij te zetten, maar hij houdt niet tot het irritante af zijn mond dicht zoals een zeker personage uit een zekere film die hier erg op geïnspireerd is.Sorry, die laatste vergelijking kon bijna niet uitblijven, zeker niet na de vraag van Martin Koolhoven wie the Driver niet en Drive wel gezien had, waar ik er dus één van was. Maar die "fout" is bij deze recht gezet!

Ik moet zeggen dat die agent één van de coolste "bad guys" is die ik de laatste tijd ben tegengekomen, met zijn fantastische droge opmerkingen en die constante zelfverzekerde grijns op zijn porem. Maar trouwens elk personage was erg goed neergezet door voor mij totaal onbekende acteurs, en er is natuurlijk helemaal niks mis met de bloedmooie Isabelle Adjani als quasi love interest.

Verder is de scène in de parkeergarage, waarin de Driver zijn kunsten vertoont, één van de indrukwekkendste en tegelijkertijd grappige scènes in een film, misschien zelfs ooit. Ja, ik ben best vrij lyrisch over the Driver, en welk cijfer is dan anders op zijn plek dan een dikke tien met een griffel!

Was niet een heel goede print, maar heb ik me niet aan gestoord. Dat schelle geluid van politiesirenes droeg bijvoorbeeld wel weer bij aan de sfeer.

Verder echt een heel toffe film, met twee übercoole hoofdpersonages en een goed einde. Leuk om eindelijk eens te zien hoeveel Drive hier op lijkt.

Deze minimalistische, existentiële, raadselachtige, spectaculaire en briljante noir gangsterfilm, over een stevig in zijn schoenen staande chauffeur van ontsnappingsauto's na roofovervallen, kan inmiddels gerekend worden tot de cultklassiekers. Adembenemend waren de spetterende achtervolgingsscènes met halsbrekende (auto)stunts en de dialogen waren passend uiterst spaarzaam. De stad, geschilderd in blauw en zwart, leek ijzig. Een uitstekende cast met Ryan O'Neal als uitblinker (ijzersterk in de rol van de coole hoofdpersoon zonder identiteit.

The Driver kijken na The Getaway (1972) resulteert letterlijk in een déjà vu. Hill heeft flink wat dingen 'geleend' uit Peckinpah's magnus opus (ook al was dat zijn eigen scenario). Ook hier de herkenbare figuranten met het markante voorkomen en dito expressie. Perronkluisjesscène en treinscène zijn regelrecht gekloond. Toch heeft Walter Hill subtiel een eigen draai weten te geven aan deze sterke cultfilm. Met aandacht voor donkere kleuren. Coolness van de personages, met Isabelle Adjani hiervan als de vrouwelijke exponent. Een lust voor het oog. Hill en sfeerschepping zijn één. De actie en dollemansritjes benaderen het niveau van Bullitt.