The Driver (1978)

Zomaar even een meesterwerkje van Walter Hill (The Warriors, 48 Hrs.).

Ryan O'Neal staat hier een partijtje "seventies-cool" uit te stralen!!

Bruce Dern als "rotten cop" als z'n tegenstander.

Film ziet er geweldig uit en met bad guys met Elton John-look.

Verhaaltje is voornamelijk excuus om wat met auto's rond te crossen, maar ook veel langzame stukken met zwijgzame held.

Seventies über-cool meesterwerkje!

I'm gonna catch the cowboy that's never been caught

Actievolle film met lekker lange car chases en een plot dat blijft onderhouden. De sfeer van de seventies, met de piepende banden, de halo's rond de straatverlichting en de vieze flatjes met kale muren is buitengewoon leuk. Geen overdaad aan dialogen hier : actie en een simpel verhaal... zo kan het ook. Ryan O'Neal is de kurkdroge en humorloze chauffeur die overvallers en ander uitschot helpt ontsnappen aan hun misdaden. Een corrupte flik, gespeeld door Bruce Dern, doet er alles aan om hem te pakken te krijgen. Walter Hill heeft me maar zelden ontgoocheld en toont weer van zijn beste kant. En zeggen dat ik nog "The Warriors" moet zien. Geslaagd filmavondje.

De stille held.

O'Neal is supercool als de voor zich uit starende vluchtautochauffeur. Hij is de stille held zoals de regisseur hem wel vaker opvoert. Alle karakters zijn zo plat als een dubbeltje en krijgen, hoe toepasselijk ook, namen als the driver, the player en the detective mee. Ingewikkelder hoeft een actiefilm van Hill ook niet te worden, want bij de regisseur draait het ook hier om de actie en het stoerheidsgehalte.

Zeer goed.

Smoezelig stadssfeertje, een score met typische klanken uit de zeventiger jaren, een chauffeur zonder naam en meer van die duistere archetypes. Een neo noir met een minimalistische aanpak, dialoog wordt beperkt tot het hoognodige en de plot is weinig anders dan rechttoe rechtaan. De bochten die er zijn, worden gebruikt door piepende banden en jankende sirenes.

Ryan O'Neal doet een Steve McQueentje met zijn vertolking van The Driver. Een stoere, zwijgzame kerel met ondoorgrondelijke blikken. De scheurende achtervolgingen zijn voer voor de toplijstjes. De testrit in de parkeergarage is even droog als geweldig en bumpers worden elders ingezet als vuisten. Een robuuste en coole film waarmee Walter Hill zijn topvorm benaderde.

De tweede film van regisseur Walter Hill, met Ryan O'Neal als zwijgzame, naamloze chauffeur die zich laat inhuren door allerlei schimmige figuren. De nog steeds overtuigend spectaculaire auto-achtervolgingen vormen de voornaamste aantrekkingskracht van de film, maar ook personages en sfeertekening zijn de moeite waard. De plot wordt wat te traag uit de doeken gedaan, zoals dat toen ging eind jaren '70, maar al met al is dit toch wel een bescheiden klassieker. Het is wel duidelijk waar het recente Drive van Nicolas Winding Refn de mosterd haalt.

Goeie film waarin een specialist in het rijden van een ontsnappingsauto achterna wordt gezeten door een agent. Een vrij simpele opzet, maar goed en vrij strak uitgewerkt. Zo blijven de personages bijvoorbeeld naamloos en zijn ze wat ze spelen. Onderhoudend en hier en daar ook spannend (vooral ook een aantal uitstekende auto-achtervolgingen). Veel raakvlakken met het latere Heat en Drive.

The Driver is, net als het titelpersonage, echt een stoere mannenfilm.

De auto-achtervolgingen zijn bruut, en de personages proberen elkaar de loef af te steken als het aankomt op wie de grootste... auto heeft. Het kat-en muisspel tussen de zwijgzame Driver en de stoer pratende agent die hem op de hielen zit ontvouwt zich gestaag, maar de uitbarstingen van geweld komen daarom des te harder aan.

De Driver praat vaak alleen als het moet om zijn daden kracht bij te zetten, maar hij houdt niet tot het irritante af zijn mond dicht zoals een zeker personage uit een zekere film die hier erg op geïnspireerd is.Sorry, die laatste vergelijking kon bijna niet uitblijven, zeker niet na de vraag van Martin Koolhoven wie the Driver niet en Drive wel gezien had, waar ik er dus één van was. Maar die "fout" is bij deze recht gezet!

Ik moet zeggen dat die agent één van de coolste "bad guys" is die ik de laatste tijd ben tegengekomen, met zijn fantastische droge opmerkingen en die constante zelfverzekerde grijns op zijn porem. Maar trouwens elk personage was erg goed neergezet door voor mij totaal onbekende acteurs, en er is natuurlijk helemaal niks mis met de bloedmooie Isabelle Adjani als quasi love interest.

Verder is de scène in de parkeergarage, waarin de Driver zijn kunsten vertoont, één van de indrukwekkendste en tegelijkertijd grappige scènes in een film, misschien zelfs ooit. Ja, ik ben best vrij lyrisch over the Driver, en welk cijfer is dan anders op zijn plek dan een dikke tien met een griffel!

Heerlijke film met de nodige actie, coole figuren en snelle wagens. De inspiratie zou komen van Le samouraï en dat kan ik best volgen. Al staat het ook dicht bij latere 'auto'films als Drive, Transporter en ook wel Fast & Furious. The Driver neemt tijd om sfeer op te bouwen en ook lange achtervolgingen te maken. Geen flauw muziekje erbij, maar spanning waarbij deze keer de agenten niet na de eerste bocht over kop gaan. Maakt het allemaal veel spannender. De gierende banden zorgen voor meer geloofwaardigheid. Op zich stelt het verhaal niet veel voor, maar Walter Hill haalt er alles uit wat er in zit. Gewoon genieten!

Is L.A. ooit mooier gefilmd. En wat is die jazzy soundtrack toch van een ongekende schoonheid. De schallende trompetjes maken de dreiging compleet.

"My line of work is kinda hard to come by."

Na het zien van 'Drive' las ik dat deze titel van grote invloed was. Ondertussen zijn er alweer een aantal jaren voorbij, maar ik heb 'm nu dan toch eindelijk gezien.

'The Driver' is een rechttoe-rechtaan film zonder enige poespas; geen ingewikkelde complotten en zo min mogelijk dialoog. Als kijker krijg je te maken met een zwijgzame getaway driver die op de hielen wordt gezeten door een rechercheur die er wel erg rare praktijken op nahoudt om de beste man te pakken.

Het opmerkelijke is dat alle personages anoniem zijn, aangezien niemand bij zijn naam wordt genoemd. Walter Hill lijkt een soort van alternatieve realiteit gecreëerd te hebben waar protagonisten en antagonisten elkaar slim proberen af te zijn te midden van mysterieuze stegen en straten. Het zet een heerlijke film noir sfeer neer die ongekend is. Wat dat betreft is Ryan O'Neal de man bij uitstek om een coole chauffeur te spelen die het liefst zijn daden voor zich laat spreken. Daarbij was ik ook zeer gecharmeerd van de lieftallige Isabelle Adjani.

De actie blijft tot op de dag van vandaag indrukwekkend. Je wordt getrakteerd op lange achtervolgingen die goed in beeld worden gebracht en bovenal voor veel spanning zorgen. Voornamelijk de P.O.V. shots zijn enerverend. Het blijft alsmaar een verrassing wat voor dollemansrit er nu weer aan komt. Met als gevolg een slim kat-en-muisspel tussen onze cowboy en zijn achtervolgers.

Al met al een prima actiefilm die in de loop der jaren met recht een cultstatus heeft verworven. Echt zonde dat ten tijde van de release de film door zowat iedereen is neergesabeld. Overigens voor de gamers onder ons, ik herken ook heel veel van 'Driver' hierin terug.

3,5 Sterren.

Ryan O'Neal speelde in de jaren '70 in een aantal uitstekende films, waaronder 'Paper Moon' en 'Barry Lyndon', voordat zijn carrière zo'n beetje kopje onder ging met draken van films als 'Oliver's Story' en 'Pardners'. In The Driver zien we O'Neal op zijn best: koel, aantrekkelijk en een meester van het understatement. Hij speelt The Driver, die een stevig duitje verdient als chauffeur bij een serie overvallen, en die - tot grote frustratie van The Detective [Bruce Dern] - er steeds voor weet te zorgen dat er onvoldoende bewijs is om hem te vervolgen. De geslepen detective besluit echter een paar opgepakte overvallers te gebruiken als lokaas, in de hoop zo The Driver in de val te kunnen lokken en hem voorgoed achter de tralies te krijgen.

Het verhaal is simpel, het scenario intelligent en Derns vertolking als de geslepen agent die geen enkel middel schuwt om zijn zin te krijgen, is subliem. Zijn confrontaties met O'Neal zijn fraai, maar het zijn de achtervolgingen en de bijbehorende autostunts (oldschool, dus zonder CGI) die de absolute hoogtepunten vormen. Deze film kan zich op dat gebied meten met 'Bullit', 'The French Connection' en 'The Seven-Ups' en is dus in het bijzonder een aanrader voor liefhebbers van de betere auto-achtervolgingen. Een bijzonder aangename film!

Bij Bullitt en French connection is de achtervolging stevig ingebed in het hele verhaal en geeft zo een extra accent, waarbij je ook echt op het puntje van je stoel zit. Hier draait men de zaak om: een vrij zwak verhaaltje dient als kapstok om er een aantal achtervolgingen aan op te hangen, en dat werkt niet echt vind ik.

De confrontaties tussen Dern en O'Neal zijn dan ook niet echt "zinderend" te noemen: beetje vulwerk eigenlijk met een hoop over-acting en zwakke one-liners. Gaat uiteindelijk uit als een nachtkaars.

Na net Adjani in Possession gezien te hebben heeft ze het hier makkelijker.. Geen enkele acteur heeft het overigens moeilijk hier, simpele karakters en een simpel verhaal dat draait om de actie en de auto achtervolgingen.

Dern speelt een leuke kleurrijke rol, beetje onzinnig dat wel. O´Neal acteert zwak en weet niet te overtuigen.

The Driver is een film zonder namen. De personages worden louter aangeduid met hun belangrijkste bezigheid of hun belangrijkste kenmerk. Dat begint uiteraard bij the driver over wiens achtergrond de kijker niet veel te horen krijgt. The driver is een buitengewone vluchtautobestuurder die in helse achtervolgingen de politie geroutineerd afschudt.

The detective is er alles aan gelegen de identiteit van the driver te achterhalen en hem op te pakken. Dan is er nog de raadselachtige player. Een prachtige Isabelle Adjani die het pad van de driver meerdere keren kruist en wier rol in het geheel een vage is. Andere namen die voorbij komen zijn even kenmerkend als nietszeggend. Personages met een rol in het achterland en met een beperkte levensduur. Ze hebben namen als glasses, teeth en the kid. Om maar wat te noemen.

De personages zijn ingekapseld in hun rol en houden zich geobsedeerd aan de taak die hun is toebedeeld. Niemand lijkt een keus te hebben. Een ieder is en doet wat zijn naam hem voorschrijft. Ze schijnen gevangen te zitten in hun rol en in de duistere metropool Los Angeles. Desondanks zoeken ze naar verlossing en naar wegen om hun identiteit te ontlopen. Een film lang proberen ze de stad en hun noodlot te ontvluchten. Het lijken vergeefse pogingen. Walter Hill maakt het hun niet gemakkelijk.

De nachtelijke stad is het terrein voor de dynamisch geënsceneerde autoachtervolgingen. Het strijdtoneel van het duel tussen de driver en de detective. De film heeft geen scenario dat goed versus slecht plaatst. De grenzen tussen beide grootheden zijn verwaterd. Niemand neemt stelling en staat ergens voor. De settings zijn representatief voor de urbane hel waar de personages in veroeven en bestaan uit onpersoonlijke appartementen, smerige straten en smoezelige cafés. De stad is een kapotte wereld

The Driver is een rauwe en pure film. De minimalistische en stijlvolle enscenering van regisseur Walter Hill past perfect bij de rechtoe-rechtaan actie, het rechtlijnige verhaal en de summiere dialogen. De spectaculaire autoachtervolgingen door het labyrintische stratenplan van Los Angeles zijn om van te watertanden. De piepende banden, de brullende motoren, de oorverdovende acceleraties, het scheurende metaal en het versplinterende glas. De camera speelt een dynamische rol en wisselt vaak van positie. Vanaf de voorbumper. Vanaf de achterbumper. Dan weer het totaalplaatje. Dan weer inzoomend op de gezichten van de rijders. Mooiste scène? The driver in een mercedes in een parkeergarage.

Geweldige adrenaline-cinema. Voor de kijker dan. Dat is niet te merken aan de driver. Hij lijkt nooit geïmponeerd en blijft onder alle omstandigheden stoïcijns doen waar hij goed in is en hoopt ondertussen op verlossing.

The Driver is met recht een klassieker. Magnifiek stilistisch gereduceerd tot wezenlijke handelingen en essentiële (droogkomische) dialogen. Minimalistisch mooie film.

Ik kan het er niet echt mee vinden.

De film gaat over de auto’s en de achtervolgingen - maar de actie is wat aan de flauwe kant. Wellicht dat we tegenwoordig meer spektakel verwachten, hoe onrealistisch ook, en dan komt deze aanpak gewoon wat weinig over.

Evenmin was ik ondersteboven van het niet-auto gebeuren. De karakters vond ik aan de vlakke kant, en van de acteurs was ik ook niet echt onder de indruk - zelfs van Adjani niet, en daar dacht ik indertijd heel anders over staat me nog bij. Walter Hill zou later een aantal erg, erg goede films regisseren in uiteenlopende stijlen, waaronder een Streets of Fire en een Crossroads. Maar dat zie je hier niet echt aan af.

Deze actiethriller valt vooral op met de waanzinnige achtervolgingen. Walter Hill had al een verleden in films waar auto’s aan te pas komen maar deze hier is toch weer een stap voor op de rest. Ryan O’ Neal is Mr Nobody zoals je ook in de oude westerns ziet maar dit keer verplaatst de zwijgzame (anti-)held zich in de stad per wagen. Isabelle Adjani is de kille femme fatale als complement van Ryan. Bruce Dern zou de arm der wet moeten vertegenwoordigen maar komt een beetje over als een pain in the ass. Als kijker hoopte ik dat hij op zijn bek ging. Deze film zet me aan om meer van Walter Hill te gaan bekijken.

Dat Walter Hill sfeervolle films kan maken, wist ik al na het zien van The Warriors en ook met deze The Driver levert hij een stijlvolle film af. Dat de meeste scènes 's nachts afspelen is sowieso al een pluspunt en een eenvoudige manier om extra sfeer te creëren. De film wordt voornamelijk gekenmerkt door de verschillende achtervolgingsscènes en die zijn stuk voor stuk erg knap geschoten.

Qua acteerwerk is het hier ook genieten. Ryan O'Neal doet het uitstekend als de zwijgzame driver, maar het is toch vooral Bruce Dern die het meeste indruk op mij maakte als vuile flik die er alles voor over heeft om zijn doel te bereiken met het opsluiten van The Driver. Hij weet erg overtuigend over te komen en ik had bij momenten zelf de schrik te pakken als hij in beeld kwam.

Knappe film van Walter Hill dat duidelijk als inspiratiebron heeft gediend voor andere regisseurs.

3.5*

Voorloper van Drive. Minder enerverend gefilmd maar wel realistischer. Fraaie achtervolgingen bij nacht, soms met een hoop politie. Het plot is simpel maar onderhoudend. Agent Bruce Dern probeert de driver in de val te zetten met een nieuwe klus. Vooral Dern steelt de show, Ryan O'Neal is de acteur die vooral bekend werd van de tenenkrommend slecht geacteerde "oh god, oh man" scene in Tough Guys Don't Dance. Einde is matig bevredigend. Speelduur is lekker efficient, maar het is dan ook nog net geen niemendalletje. Voelt als een vakkundig tussendoortje voor Walter Hill.