37°2 le Matin (1986)

Goede film. Het is alleen zo ontzettend jammer dat de korte 'appearances' van vele 'vreemde' personages de film veelal onderuit halen. Ook het moment dat de dokter zegt dat Betty knettergek is en Zorg het ziekenhuis uit wordt gezet was belachelijk. Misschien dat het er destijds zo aan toe ging (???), bij mij wekte het enkel ongeloof en irritatie.

Beatrice Dalle overtuigt, de film heeft een fijn tempo en grossiert in prachtige scenes.

Overwegend indrukwekkend en amusant, maar toch te veel irritaties om daadwerkelijk een imponerend cijfer uit te delen.

Bij Shiki-Jitsu:

Naar aanleiding van deze quote al een tijd lang benieuwd naar deze film. Film kon toch helemaal niet de verwachtingen inlossen.

Ik zie enkel een vergelijking qua aandoening van het hoofdpersonage. Daarmee is dan ook zowat alles gezegd, en zal ik verdere vergelijkingen met Shiki-Jitsu maar laten vallen.

Aardig filmpje dit, dat wel. Dalle en Anglade zijn een aardig koppel, film heeft een aardig verhaaltje, zitten wat aardige beelden in, maar verder komt het nooit niet. Door het sprookjesachtige kon het mij nooit echt boeien wat er verder gebeurde, de film is niet sprookjesachtig genoeg om echt te betoveren.

Veel naakt ook. Niet dat ik me er aan stoor, maar bij momenten had het wat teveel weg van een anti reactie, wat het ook een beetje vervelend maakt. Verder een filmpje waar ik weinig over kwijt kan. Veel ups en downs. Paar leuke personages, paar domme personages, mooi maar nergens visueel indrukwekkend. Soundtrack laat te wensen over, de emoties ook.

2.5* dan maar. Niet vervelend om uit te zitten, maar de 3 uur eigenlijk niet waard.

Gisteravond gezien en ik ben bekeerd. Wat moet het toch heerlijk zijn om alles zomaar erbij te laten hangen. Deze bijna 3 uur! durende reclamespot over 2 naar naturisme neigende hoofdpersonen is best lachwekkend.

Ik las dat iemand vond dat deze film de tand des tijds niet had doorstaan. Ik kan het alleen maar beamen. We hebben werkelijk over de grond gerold van het lachen toen labiele Betty haar poes aan ons openbaarde, wat een oerwoud zo 1986!

Maar afgezien van veel naaktloperij en de daarbij behorende weddenschappen ( binnen hoeveel minuten liggen ze weer met elkaar te vozen? ) is er natuurlijk ook een wat serieuzere ondertoon in de film. Achtergronden van beide hoofdpersonages ontbreken maar wel duidelijk is, dat Betty flink de weg kwijt is. De film kent zeker in het begin vele krachtige, komische momenten: Assertieve Betty die zich door niemand iets laat zeggen en impulsief een aantal mensen pijn doet . Die komische noot, blijft gelukkig de hele film aanhouden. Vele gebeurtenissen zijn boeiend maar het sloeg nergens om naar meelevendheid van onze kant toe naar de hoofdpersonen.

Waarschijnlijk, omdat de film zich er voor leent om lekker belachelijk gemaakt te worden. De vele gebeurtenissen o.a. groente uit de prullenbak op iemands bord doen, de matrassenscène, de stemmingswisselingen van Betty leken haast op slapstick taferelen. Ik moet er misschien wel even bij vermelden dat ik ook echt niets heb met mensen die het ene moment depressief zijn en het andere moment kei vrolijk. En hoe ongeloofwaardig was het dat die man Betty maar bleef steunen, en dat terwijl ze al zijn bezittingen kapot maakte en zijn huis in brand stak? Na 2 dagen!!!!!. We weten niets over zijn achtergronden dus ik neem maar aan dat hij behoefte had aan een avontuur.

Leuk filmpje dus met af en toe schitterend geschoten plaatjes vanuit een ideallistisch aandoend Frankrijk. Jammer dat de film veel te lang duurt. 3,5*

Jammer van het irritante personage Betty, het weinig enerverende spel van van Dalle en het ontbreken van passie en levenslustigheid; men blijft erg braaf. De eerste paar minuten beloven wat dat betreft veel, maar achteraf blijkt dat daar ook al het kruit al verschoten is. Het fijne tempo, de mooie plaatjes en de lekkere sfeer maken het nog enigzins goed. De overeenkosmten met Turks Fruit zijn overduidelijk, maar waar die prent op elementair niveau slaagt, faalt Betty Blue hopeloos.

De directors cut van 'Betty Blue' duurt een beetje te lang. Jammer, want als iemand zijn eigen film zou moeten begrijpen dan is het toch wel de regisseur. Maar goed, verder een erg aardige film, met een sfeervol liefdesverhaal en vooral de uitbundige, dronken scènes zijn heerlijk. Moet er wel bij zeggen dat op narratief gebied iets teveel de geijkte paden wordt bewandeld. Helaas mondt dat uit in een belachelijk einde, dat een smet werpt op de rest van de film. Laten we er nog even wat antipsychiatrie instoppen, dat doet het altijd goed! Tsja, totaal ongeloofwaardig waarmee de hele ontknoping in elkaar zakt. Halve ster eraf.

Het werd tijd om deze film te herzien. Deze film had ik ooit gezien in een tijd dat ik films die niet in het Engels of Nederlands waren, afschreef als alternatief en te experimenteel naar mijn smaak. Een onozel vooroordeel dat ondertussen gelukkig al ettelijke jaren uit de wereld is geholpen.

Betty Blue heeft alles in huis om (voor mij toch) een topper te worden. De combinatie van de muziek met de verliefde sfeer zorgt voor een rollway op wolkjes. Er zijn uiteraard films die visueel sterker zijn of memorabelere scènes. Maar hier past alles bij elkaar als gegoten. Sterke regie en acteerwerk met een lengte (heb de director's cut gezien) die in deze film zeker niet te lang is.

37°2 le matin is een zeer mooie film geworden die je doet meeslepen in een mix van zwoele passie, verliefdheid, carpe diem, levensgenieten, humor en veel meer. Het valt me trouwens op dat Betty Dalle hier in haar debuutrol met gemak de aandacht kan trekken. Niet per se vanwege het naakt, maar ze heeft toch een grote dosis sexappeal. Ze deed me wat denken aan actrices als Nastassja Kinski en Milla Jovovich.

Na herziening toch terecht gepromoveerd naar 5*. De kijkbeurt was een adembenemende filmavond. Lang geleden dat ik nog zo van een film genoten heb.

37°2 le Matin heeft in ieder geval een zwoel, zomers sfeertje en twee hoofdrolspelers, die geen moeite hebben om uit de kleren te gaan, zoveel is in ieder geval wel duidelijk. Er zitten best wat komische momenten in, maar ook stukken die tegenvallen en neigen naar saaiheid, een woord wat ik overigens niet graag gebruik. Ik heb de director’s cut gezien en heb wel sterk het idee, dat de originele versie beter moet zijn. Nu zitten er gewoon iets teveel momenten in, die de vaart er uit halen of niet boeiend genoeg zijn voor het totale plaatje.

Beatrice Dalle speelt wel leuk. Aan de ene kant is ze heel ontwapenend, aan de andere kant weet je dat ze ziek is, en dat komt er af en toe ook goed uit. Het agressieve gedrag van Betty is soms wat zielig, maar levert ook de meest komische momenten op. Even een vervelende klant neersteken met een vork, omdat Betty geïrriteerd door haar raakt. De uitbundige scenes tussen de twee, die bijna altijd uitdraaien op seks, zien er in ieder geval overtuigend uit, al begint dat op een gegeven moment ook wel wat vermoeiend en wat teveel van het goede te worden.

Dat hiervoor ook goed is gekeken naar Turks Fruit is duidelijk te zien, maar die vind ik toch wel een stuk sterker. Op het einde vliegt 37°2 le Matin ook echt wordt teveel uit de bocht en wordt de ongeloofwaardigheid toch te groot. Er zitten we wat hoogtepuntjes in, maar de dieptepunten zijn helaas iets te talrijk aanwezig, om dit echt goed te kunnen waarderen.

2,0*

Wat een mooie, bijzondere film. Qua verhaal en uitvoering helemaal mijn ding. Ik houd wel van films met aparte vrouwen als Betty in de hoofdrol, ik vond het pakkend, soms ontroerend, en het acteerwerk vind ik sterk. Ze leven zich goed in hun rol in. Er zit naar het eind toe een stukje in dat ik minder in het verhaal vind passen, als Zorg als vrouw verkleed een overval pleegt, en dat mij niet erg boeide. Verder vind ik het een interessante film die mij inderdaad ook aan “Turks Fruit” en “Gegen die wand” doet denken, films die ik ook goed vind. De lange speelduur stoorde mij niet. Ik kon er zelfs nog langer naar kijken. Een 9. 4,5*

Betty Blue is een film die dankzij het uitstekende duo Anglade-Dalle voorbij glijdt ondanks zijn lange speelduur van wel bijna drie uur. De film kent een interessant plotverloop en -ontwikkeling waarbij de karakterontwikkeling van vooral Betty in het oog springt.

Lijdend aan een manisch-depressieve stoornis heeft Betty het moeilijk om om te gaan met tegenslagen of teleurstellingen. Hoe verder in de film, hoe sterker dit psychische verval naar voren komt. Het begint nog onschuldig met wat woede-uitbarstingen waarbij wat meubilair of de verf/auto eraan moet geloven. Zorg daarentegen ziet in zijn Betty een onvoorwaardelijke liefde die hem naïef blind maakt voor haar problemen. Zijn latere rol in de film als bankovervaller kon ik wel moeilijk plaatsen, maar had wel te doen met hem.

Verder erg mooi gefilmd en enkele knappe functionele naaktscènes. Het tempo is traag, maar komt de karakters ten goede die verder uitgediept worden in het heden. Want van het verleden is er geen sprake. Toch is Betty Blue zinderend en intens met de mooie ondersteunende soundtrack.

Matig.

Heel zomers en bij wijlen een zwoel werkje en ik vind dat an sich wel iets hebben. Ik ben absoluut geen kenner van de Franse cinema, maar het is alleszins een sfeertje dat ik nog wel eens heb zien passeren. De hoeveelheid seks en bloot draagt daar aan bij, het is maar goed dat er dan ook niet preuts over gedaan wordt. Verder is er ook audiovisueel wel wat te beleven; de soundtrack is prima ondersteuning en het aantal mooie shots met dito kleurgebruik ligt hoog.

Dat is echter niet genoeg om een film ook boven de middelmaat uit te duwen. De relatie tussen de hoofdpersonages staat centraal, maar geen van beide personages komt daadwerkelijk uit de verf, de inspanningen van de acteurs ten spijt. Betty is zot en vervelend - de schaarse pogingen haar ook breekbaar te maken zijn onvoldoende -, en haar minnaar wiens naam ik alweer vergeten ben is minstens even zot om er zoveel tijd in te steken. Het zal dan wel liefde zijn, maar enige nuance in de manier waarop hij daarmee omgaat had welkom geweest.

Ik heb dan wel de "korte" versie gezien, die Canvas eerder deze week uitzond, dus misschien doe ik de film te kort. Nog een uur langer kijken had het evenwel een pittige zit gemaakt.

2,5

Aardig.

De passieromance. Een genre waar ik normaal gesproken weinig mee kan aanvangen, maar als het aantrekkelijk genoeg wordt gepresenteerd kan ik er op z'n minst naar kijken. En wie weet soms zelfs geraakt worden, wat ook niet nog nooit is gebeurd. Helaas wist deze film niet te raken.

Gelukkig wordt het op z'n minst aantrekkelijk gepresenteerd. Visueel is het allemaal zo slecht nog niet, al vreesde ik wel toen de opening van de film direct een expliciete seksscene betrof. De focus op naaktheid ligt er in deze film overigens dik bovenop, en niet alles daarvan is nodig. Maar misschien ben ik gewoon te preuts op dat vlak.

Fris kleurgebruik voor de rest, zeker het eerste halfuur op het strand is erg mooi. Het keurige camerawerk, de felle kleuren en sterke camerastandpunten doen de tijd vliegen. Dat de romantiek niet erg interessant is is op dat moment dan ook vergeven.

De romantiek ligt er erg dik bovenop, maar erg interessant is het niet. Niks subtiel, alleen maar krikken. Heel veel scenes eindigen met penetratie op romantisch vlak, iets wat ik als kijker niet meteen romantisch vind. De personages zijn voor de rest erg afstandelijk en een echte band kan ik moeilijk opbouwen met de karakters.

Die band is een cruciaal element in elke film, want als je geen band met de personages kan opbouwen dan raakt de finale kant noch wal. Wat in deze film dus helaas het geval is. De finale is erg sterk gefilmd, maar omdat de band niet voelbaar is heeft het voor de rest niet veel meer impact dan een "ach wat zielig" moment.

Uiteindelijk begint de film ook gewoon minder te boeien, ik heb de 2-uur versie gezien en ik had een 3-uur durende versie erg moeilijk gevonden. De film begint zijn zetten vaak te herhalen, de dramascenes tussendoor verschijnen compleet random en verdwijnen zo ook weer. Niks raakt echt, inclusief de romantiek dat wel een centraal punt vormt door de film heen.

Gelukkig is het acteerwerk wel goed, vooral van Dalle, die haar rol met verve speelt. De zonnige beelden van de film, sterke camerawerk en fleurige sets doen de meeste magie verzorgen. Inhoudelijk is de film minder bijzonder. Op romantisch vlak zo lomp gebracht dat het ook niet echt wil verwarmen. Als ik met mijn vriendin een romantische film ga kijken, weet ik wel zeker dat het deze niet gaat worden. Dan zou ik wellicht een klap op mijn kaak krijgen.

Omdat het visueel erg aantrekkelijk is, wil ik het wel een voldoende geven. Aan de romantiek, chemie en ontwikkeling ga ik geen enkel compliment geven.

Er zijn vooreerst de schitterende vertolkingen in deze zwoele film over twee eigenzinnige geliefden die niet altijd in een gunstig daglicht staan, maar moet gezegd dat de film toch onthutsend eerlijk blijft.

Stijlvolle regie, niet zonder humor en zeker boven de gewone middelmaat.

Franse cult over een jong fris koppel die hun gelukkigste momenten samen beleven. Beineix toont dat met idyllische beelden, sensualiteit en humor. Het is mooi om zien en inderdaad eerlijk gebracht. Je snapt al vlug dat er mentaal wat loos is met Betty; ze valt soms ten prooi aan woedeaanvallen en melancholische buien, waarover Zorg geen controle krijgt. Hij begrijpt het ook niet goed omdat ze samen toch een perfecte relatie hebben? Het was onvermijdelijk dat er iets tragisch zou volgen, iets waardoor het koppel grip verliest op hun geluk. Auteurs en cineasten buiten erg graag en vaak het idee uit dat geluk iets is van voorbijgaande aard, maar Beineix maakt er op zijn manier echt iets bijzonders van. Tegen mijn verwachtingen in viel dit me heel erg in de smaak. PS/ Ik zag de gewone bioscoopversie maar misschien is 3 uur wel te veel van het goede.

Blijkbaar legde ik niet als enige de link met Turks Fruit. Dit is de broeierige, Latijnse variant en dat is meteen de reden waarom ik deze hoger beoordeel. Heerlijk escapistische scènes van twee vrijbuiters in een romantisch Frankrijk.

Net als bij die Nederlandse tegenhanger is de dramatische component in het verhaal wat teveel van het goede: overdreven en weinig serieus behandeld.

Verrassend dat er blijkbaar een versie bestaat van een uur(!) langer. Daar ben ik nog wel benieuwd naar.

"37°2 le Matin"...oftewel de lichaamstemperatuur van een vrouw, zodra zij ovuleert. In het buitenland staat hij beter bekend onder de alternatieve titel "Betty Blue." In principe niet zo verassend, omdat de kleur blauw in bijna elk shot is te zien. Tijdens de begindagen van Netflix was dit de meest aangevraagde film. In Nederland toont hij veel overeenkomsten met Turks Fruit. Met name de expliciete naaktscènes waren voor actrice Béatrice Dalle lang niet altijd even makkelijk. De erotische scène in het begin vond ze vreselijk, omdat ze niet op de hoogte was dat het hele team op de set zou zijn. Inclusief haar bloedeigen moeder stond op de achtergrond mee te kijken. Hoewel Dalle uit een religieus en katholiek gezin komt, was haar moeder trots op het behaalde resultaat. Dalle maakte met deze film haar debuut als actrice. Ondanks het feit dat ze Jean-Hugues Anglade niet veel ziet, sturen ze elkaar jaarlijks rond oudjaarsavond een bericht. Deze worden verzonden onder hun personages Zorg en Betty. Op bepaalde momenten was de chemie tussen beide personages dermate sterk, dat hun relatie verder leek te gaan dan een professionele samenwerking. Zowel Anglade als Dalle stonden aan het begin van hun carrière, en waren nog heel jong. Fictie en realiteit waren lastig te onderscheiden. Dalle was tijdens de opnames getrouwd met de schilder Jean-François Dalle. Zij was slechts 19 jaar en hij 25 jaar. Nadat de carrière van Dalle werd gelanceerd, moest ze van de ene locatie naar de andere vliegen. Het huwelijk hield geen stand, en het koppel ging in 1988 uit elkaar. Jean-François Dalle ondernam een zelfmoordpoging, maar wist deze gelukkig te overleven. Schrijver Jean-Jacques Beineix had in eerste instantie Gérard Lanvin en Valérie Kaprisky in gedachten voor de hoofdrollen. Tijdens de castingfase maakte hij kennis met Isabelle Adjani, maar besloot om uiteindelijk voor minder bekendere namen te gaan. De Franse acteur en regisseur Frédéric Andréi zien we in een korte cameo verschijnen.

Met name de cinematografie en het landschap wordt mooi in beeld gebracht. Ik heb de volledige director's cut bekeken, die aanzienlijk meer scènes bevat. Hoewel ik al bekend was met Turks Fruit, had hij op het gebied van romantiek en drama niet veel toe te voegen. Het grote verschil zit hem met name in de humor. Mocht je van "Turks Fruit" hebben genoten, dan zal "Betty Blue" ook een aanrader zijn.

3,0 *