Prozac Nation (2001)

Eens, ik wilde nog even de goede Jessica Lange noemen en als minpunt Jason Biggs die een beetje plompverloren rondloopt. Het einde vond ik ook niet helemaal perfect maar toch scoort de film 3,5*.

Matig dramatje.

Zoals Dopke al aangeeft, heeft teveel weg van een TV film. Slecht op bepaalde momenten weet het verhaaltje iets dieper te gaan, maar het merendeel blijft goedkoop sentiment waar best waardige acteurs hun tijd aan verspelen.

Verhaaltje met teveel dramatische lijnen om te boeien, of om in ondergedompeld te worden. Audiovisueel matig, en dan blijft er niet genoeg over voor een voldoende. 2*

Prozac Nation is een vrij oprechte film over depressie.
Ok, er zitten wat cliché's in het verhaal (een afwezige vader, niet kunnen omgaan met plotselinge roem, losbandigheid die leidt tot depressie), maar toch, de film gaat wel ergens over.

Ricci is geweldig. Ze weet die achtbaan aan emoties steeds goed te brengen. Ik vond haar wel een geloofwaardig personage.
Jammer van het geforceerde happy end. Hoe de film dan wel had moeten eindigen weet ik niet.
Heel goed geregisseerde film. Het is aan de film af te zien dat er veel energie in is gestoken en de montage is ook erg goed.

Gelukkig heel anders dan ik had verwacht, wellicht vanwege de nogal uitgesproken titel waarbij ik een (opgedrongen) visie op het fenomeen Prozac verwachtte. Prozac komt pas in het laatste kwartier van de film aan de orde en wat bleek; daar gaat de film niet echt over; de woorden Prozac Nation komt voorbij in de voice over van Ricci, en ja ze slikt de medicijnen om weer beter te (kunnen) worden, maar verder is het geen big deal.

Interessante film. Ruime 3,5 sterren

De film begint in een zelfde sfeer als Lost and Delirious (met zelfs een vergelijkbare soundtrack), maar waar die film alles goed doet, doet Prozac Nation veel fout.

Het begin is erg sterk, maar langzaam verzandt alles in het typische tv-drama, met vooral hele slechte scenes tussen moeder en dochter. Zowel vader, moeder als oma zijn enorm slecht gecast, en hoe langer de film duurt, hoe meer dit de film naar het hoofd stijgt (zelf ondanks een goede Christina Ricci).

Jammer dat de film de belofte van het begin niet waar weet te maken. 2*

Heel mooi hoe Lizzy haar gedachten kon verwoorden. Christina Ricci speelde ontzettend goed. Degene die de rol van de moeder speelde was ook goed.

Bij het einde mis ik wel iets. Het gaat heel slecht met haar en opeens gaat het toch weer beter. Je ziet ook niet hoe ze nu tegen bepaalde relaties aankeek en of ze deze relaties nog heeft weten te helen. Dat miste ik wel een beetje. Maar toch wel *4

Al eens een keertje of wat eerder gezien, en dat maakte toen ook al wat indruk. Christina Ricci speelt haar rol wel erg goed - hoewel het daarmee nog steeds best moeilijk blijft om je te verplaatsen in de situatie van haar karakter. Dan geeft de tekst die ze in de voice over uitspreekt wel wat handvatten, maar ik betwijfel een beetje of een niet-ingewijd iemand die oppikken zal. De hele wereld van therapeuten, psychologische ziekenhuizen en patienten blijft toch nogal duister en ontoegankelijk tenslotte.

Ook daarmee het verhaal misschien net iets te ontoegankelijk, maar wel best breekbaar. Maar, door de vele prijzen die de film gekregen heeft zou ik misschien kunnen denken dat er toch veel mensen de boodschap goed begrepen hebben, en daarnaast ook de prestatie van vooral Ricci op waarde hebben kunnen schatten. Want die verdient wat mij betreft wel zo ongeveer alle denkbare prijzen.