The Lion in Winter (1968)

Een epos over Henry II, zijn vrouw met wie hij een haat-liefde verhouding heeft en hun zonen, waar ze ook een haat-liefde verhouding mee hebben, die niets anders doen dan uitvechten wie de volgende koning mag worden.

De ontzettend trage scènes, de oninteressante dialogen, het kon me gewoon niet zo boeien. Veel 'slap gelul' en weinig inhoud dus. 2*

Heerlijke film met een fantastisch script en acteer-geweld. Ook de muziek mag er wezen.

Katharine Hepburn mag eens een bitch van jewelste spelen. Ik kan me goed voorstellen dat er destijds in menig bioscoopzaaltje geluiden van verbazing te horen geweest zullen zijn op het moment dat Hepburn een ketting om haar hals wil doen en geheel vanuit het niets zegt: "I'd hang you from the nipples, but you'd shock the children." Whahaha, naughty lady. Ik moest even de dvd op pauze zetten door dit bizarre voorval.

Ach, het hele script zit vol humoristische zijweggetjes en uitspraken. The Lion in Winter is een absolute must voor liefhebbers van praatfilms met scherpe dia- en monologen, theatrale cinema pur sang.

Won 3 Oscars: beste script (adaptatie), muziek en La Hepburn.

4,5 sterren

Respect voor wie de ogen open heeft weten te houden tijdens deze ultiem saaie en trage kletsfilm. Ik keek hem omdat ik nu eenmaal die vermaledijde IMDB top 250 wilde langsgaan, maar deze film is me zeer slecht bekomen.

0,5*.

Fantastisch en bombastisch acteerwerk. Lekker toneel-achtig. Vooral O'Toole en Hopkins zijn geweldig bezig. Alleen Hepburn is beetje irritant, ben ook beetje allergisch voor sterke vrouwenrollen . Mooie settings en decors, alleen wordt je wel een beetje moe van de vele plottwistjes en backstabbing complotten

I could listen to you lie for hours.

Henry nam me hier de woorden uit de mond. De reden waarom ik The Lion in Winter zo ontzettend vermakelijk vind is eigenlijk gewoon heel simpel: ik geniet van ieder stukje dialoog dat er wordt uitgesproken. Dat Gotti hierboven sprak van 'oninteressante dialogen' en zelfs 'slap gelul' is eigenlijk gewoon godslastering. Ik heb altijd een enorme zwak voor films waarin mooi gepraat wordt (een groot deel van mijn liefde voor de films van de Coen broertjes, Woody Allen en Howard Hawks komt ontegenzeggelijk daarvandaan) en dan het liefst nog met personages die nergens zoveel plezier uit halen dan scherp uit de hoek komen. De cast werkt zich van de ene sneer naar de andere, met het gebruik van de mooiste woorden en dat allemaal ook nog eens in zo'n fijn samenzweringsplot waarin motieven constant wisselen en iedereen bij iedereen een mes in de rug wil steken. En dan ook nog eens een geweldige cast met Peter O'Toole en Katherine Hepburn in waarschijnlijk hun beste rollen en een prachtdebuut voor Timothy Dalton; het makkelijk om de zwakke Nigel Terry als John te vergeven.

Ik deel de kritiek van Mochizuki Rokuro wel enigszins dat het filmisch allemaal wel wat interessanter gebracht had kunnen worden, maar ik zou liegen als ik zou beweren dat ik me er ook maar een seconde aan gestoord heb. Zo nu en dan heb ik gewoon niet meer nodig dan een stel acteurs in topvorm die elkaar verbaal het leven proberen zuur te maken, het liefst met een pakkend verhaal. De enige echte zwakte vond ik het einde. Ik dacht dat het zou eindigen met een paar moorden, maar dat blijft uit (logisch achteraf, want zo ging het in de werkelijke geschiedenis ook niet), maar ik vond het toch wat karig dat na de steeds hoger oplopende spanning we eindigen met een impasse waarbij we nog steeds niet weten wie er wint en er kennelijk besloten wordt de strijd verder te zetten met pasen, maar de film The Lion in Spring bestaat duidelijk niet. Maar goed, hier kan ik nog net mee leven, maar dat Eleanor en Henry lachend afscheid nemen vond ik ook niet helemaal stroken met hun karakters en de film een nare nasmaak geven. Ik wou er zelfs een score van 3,5* voor geven, maar het grootste deel van de lange speelduur is toch te goed om lager dan 4* te kunnen geven.

Leugen en list en vooral veel cynisme in deze historische film waarin de kijker zich vooral door de "diepe" dialogen hoort heen te worstelen.

Soms verpletterend, soms niet zo boeiend. Zekerlijk veel oog voor detail en te onthouden vooral de overtuigende acts van Katharine Hepburn en Peter O'Toole en ook deze van Anthony Hopkins, in zijn beginjaren.

Ik vond het allemaal best aardig en vooral het feit dat het hof in deze film veranderd is in een soort van slangenkuil, waarbij iedereen uit is op de macht en niemand elkaar kan vertrouwen, is leuk vormgegeven. Daarnaast moet “The Lion in Winter” het vooral van het acteerwerk hebben, dat overigens meer dan in orde is.

Vooral O'Toole en de zeer jonge Timothy Dalton vond ik erg sterk. De al net zo piepjonge Anthony Hopkins is aardig, evenals Katherine Hepburn, terwijl Nigel Terry zeer matig is. De dialogen zijn goed, al vond ik het verhaal soms wel wat inzakken en had ik een ietwat spectaculairdere afloop verwacht. Tijdens het kijken viel trouwens al het kwartje dat Richard en John weleens dezelfde uit Robin Hood zouden kunnen zijn, vanwege de tijd en plaats en dat bleek achteraf ook het geval te zijn.

Het was zeker niet slecht, maar toch soms ook niet zo leuk of boeiend, als gehoopt. Een paar sterke momenten, een goed scenario en de goede dialogen zorgen ervoor dat de score uiteindelijk gemakkelijk aan de goede kant uitvalt, al kan ik er verder niet zo enthousiast over zijn als sommige anderen hier.

3,0*

"I know. You know I know. I know you know I know. We know Henry knows, and Henry knows we know it. We're a knowledgeable family."

The Lion in Winter verteld het verhaal van de oude Henry II die zijn familie verzamelt voor Kerst. Zijn drie zoons zijn allemaal uit op de kroon en zijn vrouw - die hij voor de gelegenheid heeft vrijgelaten uit haar gevangenis - probeert hem op elke mogelijke manier te dwarsbomen. Dan zijn er ook zijn maîtresse en de koning van Frankrijk, die zijn grondgebied terug wil hebben.

Het acteerwerk is bijzonder sterk. De chemie tussen Peter O'Toole en Katharine Hepburn (die overigens echt afstamt van Eleanor of Aquitaine) is uitstekend. Ook goed spel van een jonge Anthony Hopkins en een piepjonge Timothy Dalton. De enige die slecht acteerde was Nigel Terry als John, ontzettend infantiel en dom kwam hij over. Later zou hij een stukken betere rol neer zetten als koning Arthur in Excalibur.

The Lion in Winter is een film waar je echt even voor moet gaan zitten. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een film met zoveel dialogen heb gezien, zelfs als personages alleen zijn praten ze gewoon vrolijk door. Hoewel het een beetje vermoeiend was om de hele tijd al die dialogen te moeten verwerken, moet ik toegeven dat de kwaliteit van de dialogen wel bijzonder hoog was. Het ene geniale gevatte antwoord na het anderen wordt je voorgeschoteld. Het feit dat de personages allemaal bijzonder wispelturig en leugenachtig zijn zorgt er voor dat de film ook bijzonder onvoorspelbaar is. Het heeft wel iets zo'n machtsstrijd. Alleen wel een beetje dom dat de personages steeds complotten tegen elkaar samenspannen en deze vervolgens niet geheim houden.

De film is mooi opgenomen in 70mm. In tegenstelling tot wat je zou verwachte bij de ietwat theatrale opzet is de setting wel bijzonder realistisch en lekker grauw en middeleeuws. De muziek van John Barry is een van de absolute hoogtepunten van de film, heerlijk episch en het geeft de film soms een goede dramatische lading.

Al met is The Lion in Winter een sterk historisch drama. Het had beter (en toegankelijker) gekund, maar de film is zeker de moeite waard.

Uitstekende film waarin de koning van Engeland zijn drie zoons bijeen roept om de troonopvolger aan te wijzen. De film speelt zich af tijdens de kerst van 1183. Verraad, liefde, intriges, politieke spelletjes en dat allemaal binnen één gezin. Goed opgebouwde scenes en goed geschreven dialogen. De sterke cast, met een debuterende Timothy Dalton, maakt het geheel af.

"Wat moeten we ophangen, de hulst of elkaar?"

Hendrik II van Engeland was de eerste koning van het huis Plantagenet en zijn machtsgebied (Angevijnse Rijk) strekte zich uit van de Schotse grens tot de helft van Frankrijk tot aan de Pyreneeën, en enkele delen van Wales en Ierland. Echter wordt hij vooral herinnerd wegens de gewapende conflicten met zijn kinderen en met zijn vrouw.

In deze film, een fictief verhaal tijdens Kerstmis 1183, voelt Hendrik II, door zijn ouderdom dat zijn greep begint weg te glippen en nodig drie van zijn kinderen uit; Richard Leeuwenhart, (Anthony Hopkins), Godfried II van Bretagne (John Castle) en John Lackland (in het Nederlands; Jan zonder Land, Nigel Terry) uit op Chinon Kasteel. Ook laat hij zijn vrouw Eleonora van Aquitanië (Katharine Hepburn) komen en neef Filips II van Frankrijk (Timothy Dalton). Alles draait om de huwelijkspartners van Alais (Adelheid) van Vexin (Jane Merrow) en het kiezen van een erfgenaam.

Maar ondanks dat dit zich afspeelt in middeleeuwen, tijdens ruige bewogen jaren, zag je slechts af en toe een zwaard of dolk. Domweg kijk je naar 134 minuten dialoog in een bombastisch familiedrama geplaatst in een middeleeuwse setting. Er zijn zeven personages te zien, die vleien, liegen en bedriegen om hun zin te krijgen. In moderne uitdrukkingen en woorden. (teksten als It’s 1183 and we’re barbarians,” of de verwijzing naar Afrika) Helaas is dit ook een film waar alles wordt verteld en er niets wordt getoond. Afgezien dat er nu decors in het kasteel zijn te zien, had het ook gewoon opgenomen kunnen worden op Broadway.

Het is dan ook het toneelstuk maar dan op film. Oké als je een toneelstuik opvoert is je cast belangrijk en die wordt dan ook vakkundig geleverd door de getalenteerde sterren. Echter was het allemaal ook afstandelijk Tja en de enkele keren dat je wel iets van film ziet zijn maar eg zwak! (bv. de openingsscènes met gevecht(en), Henry die loopt op de kasteelmuren of Eleanors langgerekte aankomst per binnenschip) Naar twee uur getuige te zijn van al dit gepraat en zoveelste dialogische intrige was ik het beu! Het einde is ook best flauw en een anticlimax na alle wendingen die eraan voorafgingen. Maar ja dat was waarschijnlijk ook omdat men zich op historische figuren baseerde...? Nee ik kon hier maar weinig mee...

Gekeken omdat er een hoop bekende acteurs in spelen waaronder Hopkins en Dalton die kennelijk in hun eerste speelfilm speelden. Interessant. De film stamt uit een tijdperk waarbij het acteerwerk in mijn ogen teveel een toneelstijl heeft en ook iemand als Hopkins ontrekt zich daar kennelijk niet aan. Sowieso voelt de hele film aan als een toneelstuk dat op locatie gefilmd wordt en dat is gèèn pluspunt. Veel lange trage dialogen in de lijn van "Ik weet dat hij het weet dat ik het weet dat hij het weet" en dan gaat de speelduur wel lang aanvoelen. Het enige positieve aan de film is de soundtrack van Barry die erg fraai is. 1*.

Interessant verhaal, goede aankleding en enkele acteurs met veel uitstraling. Maar ook enorm theatraal geacteerd, echt zeer gedateerd voelt de film aan en de personages wisten me zo geen van allen te boeien laat staan de raken. Dan worden die 134 minuten er voor het gevoel erg veel. Ondanks de kwaliteiten begon ik me echt te vervelen. 2,0*.

Teveel gefilmd theater met breedsprakerige dialoog, lange scènes waarbij men rasechte drama-acteurs op de planken zette zoals Anthony Hopkins en Timothy Dalton. En dan dat onophoudelijk samenzweren tussen elkaar.

Positief is dan weer dat dit een geloofwaardige inkijk is in hoe middeleeuwse vorsten met elkaar omgingen en voortdurend binnen een denkkader van macht en invloed redeneerden. Vooral de haat tussen Henry II en zijn erg haatdragende vrouw Eleanor geeft soms best wat vuur. Dat geen enkele van zijn zoons uiteindelijk geschikt bleek voor de opvolging maakte dat Engeland al haar Franse gebieden zou verliezen na Henry's overlijden.

Verder gewoon een veel te hoog ingeschatte en intussen gedateerde film. Twee uur gelul mag, maar het is hier ook twee uur over hetzelfde dat men lult.