Havenhurst (2016)

“Our rules are simple.
You stay sober, you lead a good life, and you don't fall back into your old habits.
Then, you are welcome to stay here until the day you die.
And if I don't lead a good life?
Then your stay at Havenhurst would be terminated.”

Ben je een herstellend verslaafde en je krijgt een verblijf in “Havenhurst” cadeau als nazorg, dan zorg je er maar beter voor dat je niet hervalt in je slechte gewoonte. Het resultaat is een uitzetting uit dit gigantisch barok uitziend gebouw in het centrum van New York. Normaal gezien zal je bij een reguliere uitzetting je koffers pakken en geagiteerd de deur achter je dichttrekken. Als je verblijf in “Havenhurst” beëindigd wordt, is de uitzetting redelijk pijnlijk en definitief. Van één zaak ben je echter zeker. Hervallen zal je nooit meer.

Degene die haar intrek neemt in “Havenhurst” is Jackie (Julie Benz), een herstellende alcoholiste, die dankzij haar alcoholverslaving verantwoordelijk is voor het overlijden van haar lieftallig dochtertje. Nadat ze ontslagen word uit een ontwenningskliniek, zal ze verdere nazorg vinden in dit luxueus uitziend hotel. Blijkbaar verblijven er toch een hele resem ex-verslaafden. En de enige regel die van kracht is in dit gebouw, is dat de bewoners niet hun slechte gewoonte terug opnemen. Dit wordt toegelicht door de eigenares van dit opvanghuis Eleanor (Fionnula Flanagan). Een gedistingeerd uitziende oudere dame die overduidelijk haar medeleven toont en klaarblijkelijk inzit met het welzijn van de inwoners. Achteraf blijkt ze echter moeder te zijn van minder vreedzame zonen en wordt er zelfs een link naar de beruchte Herman Mudget (beter gekend als H.H. Holmes, één van de eerst gedocumenteerde seriemoordenaars uit de jaren 1800) gemaakt.

Op zich was de film niet zo slecht maar echt indrukwekkend was het nu ook weer niet. Het is een mengeling van enkele vluchtige ideeën en reeds gebruikte concepten uit andere films. Het huis is een labyrint van geheime gangen en toegangswegen in de muren zoals in “Housebound”. De eindbestemming van de slachtoffers en de ontknoping is dan weer vergelijkbaar met “The Hoarder”. De kelder doet je denken aan “The Texas chainsaw massacre”. En natuurlijk hoort er een klein beetje detectivewerk bij nadat Jackie beseft dat sommige gasten spoorloos verdwijnen. Spijtig genoeg zijn er ook enkele elementen die helemaal niet toegelicht worden. Zo is er de verdwijning van Jackie’s vriendin Danielle (Danielle Harris). Een kortstondige gebeurtenis en voor Jackie aanleiding om een onderzoek op te starten in “Havenhurst”. Wat haar uiteindelijke relatie is met de hulpvaardige agent, wordt ook niet uit de doeken gedaan.

De grootste teleurstelling voor mij was het horrorgehalte van de film. Echt horror kan je het niet noemen want echt angstaanjagend is het eigenlijk nooit. Bloederige scènes zijn te tellen op één hand. Eigenlijk is er maar één expliciete scene die dan ook nog eens ongeloofwaardig is. En om eerlijk te zijn was de lichamelijke kracht van de killer die zich doorheen het gebouw verplaatst via ingenieus ontworpen mechanismen een beetje overdreven. De slachtoffers die hij viseert worden als pluimgewichten doorheen kamers geslingerd. Op een bepaald moment dacht ik dat het over een paranormaal verschijnsel ging dat beschikte over een bovenmenselijke kracht. En hoe komt het dat andere inwoners nog niet doorhadden dat er iets niet pluis was? De muren zijn blijkbaar papierdun waardoor elk verdacht geluid makkelijk te horen is. Maar schijnbaar enkel door Jackie. “Havenhurst” is niet meer dan een thriller waarin een luguber mysterie is verwerkt. Een soortement horror voor beginners. Spijtig genoeg bestaat er zo geen toevluchtsoord in werkelijkheid. Anders zouden er wel meer mensen geneigd zijn om toe te geven dat ze een probleem hebben zodanig dat ze zeker zijn van een plekje in zo’n majestueus gebouw. Zonder seriemoordenaar dan wel.

2*

Doorsnee horrortje.

Zo eentje die een jaartje of 10 waarschijnlijk leuker was geweest, maar anno 2017 nog maar weinig toevoegt en vooral benadrukt dat het genre niet voor niks wat gas terug heeft moeten nemen. Met dit soort films zal het in ieder geval nog even duren alvorens de horror scene weer een duw in de rug krijgt.

Niet dat het slecht is. De setting is sfeervol, het idee is niet slecht, de killer is best imposant. De verdwaalde gore scene is misschien wat gek, qua geloofwaardigheid laat het wat te wensen over en het zijplotje met de crappy cop draait eigenlijk nooit goed uit in horror films, maar da's vooral toch kritiek in de marge. Het zijn puntjes die weinig uitmaken als de film wél dat sfeertje goed weet neer te zetten.

Maar het voelt allemaal wat afgeleefd en zielloos aan. Iets teveel trapjes opklimmen en voetjes pakken, door verluchtingsbuizen kruipen en net het einde niet halen en dat soort dingen. Ondertussen ligt de horror lat toch net wat hoger, waardoor Havenhurst vooral erg lauw aanvoelt.

Ergens jammer, want met dit idee veel meer te doen. Echt slecht is het ook zeker niet, daarvoor zit er nog wel genoeg sfeer en tempo in, maar het is eerder filler voor de horrorliefhebber dan een film die je vlotjes aan iedereen kan aanraden.

2.5*