Gone Baby Gone (2007)

Gone Baby Gone is een fijne, sfeervolle film die lekker wegkijkt, nergens inzakt en doorspekt is met bekende koppen. Hij laat je ook achter met een beetje stof tot nadenken. 4 sterren

Vrij gemengde gevoelens bij deze Gone baby gone. Een film die gaat over een vermist minderjarig meisje, maar eigenlijk ook weer niet. De focus van de film wordt verlegd naar het drugsmilieu en de afrekening van een dealer uit de verloederde wijken van Boston. De film weegt de norm tussen goed en slecht af tussen de verschillende personages.

Zo is Helene mogelijks een onverantwoordelijke moeder, maar dat betekent niet dat ze niet van haar dochter houdt. Patrick Kenzie zelf worstelt ze hele film door met dezelfde vraag. In de loop van de film doodt hij een pedofiel en vraagt hij zich af of hij het recht had hem (in koelen bloede) te doden. Zijn dilemma zal naar het einde van de film alleen maar toenemen. Een einde dat bestaat uit diverse plottwists en daardoor een beetje doorslaat naar het ongeloofwaardige. De idee van de film kan potentieel hebben, maar werd vrij clichématig uitgewerkt in de film. Op zich had ik het moeten weten wanneer Morgen Freeman het had over zijn vermoorde dochter.

Geen reuzefan van Casey Affleck die steeds speelt als een geslagen hond, maar zal ook niet perse zomaar een film met hem naast me neerleggen. Monathan daarentegen miste ziel en persoonlijkheid, zeer flets personage. Haar reden om te breken met Patrick was dan ook erg lame. Ed Harris is steeds een genot om naar te kijken en Freeman bewijst steeds dat hij een topper is. Zeker een film met potentieel, maar ik miste wat nuance en evenwicht. Net geen 3,5*, maar een afronding naar beneden.

Sfeervol, mooi gefilmd goed geacteerd. Maar de ontknoping dat vind ik toch vrij matg en dat dilemma? Tja.

Opnieuw bekeken en blijf bij mijn eerste mening.

Het einde had trouwens wel beter gekund.. maar verder wel een goede tot zeer goede film !!

Wie van plotwendigen houdt beleeft veel plezier aan Gone baby bone. Gelukkig zit het plot goed in elkaar zodat het allemaal geloofwaardig blijft. Interessante film, knap geregisseerd en goed geacteerd, dat zeker, maar met te weinig memorabele scenes om echt te beklijven.

Herzien, en dat beviel net een tikje minder dan de eerste keer, wat ik me daar nog van herinner. Misschien omdat ik maar half aan het kijken was (want "ik had 'm al gezien", of wellicht zelfs "het is maar op netflix, als ik wat mis spoel ik wel even terug"). En ja, dan mis je wellicht net wel wat van de sfeer.

En toch aan het einde is dat dan wel het sterkste punt van de film - de sfeer, want het verhaal is niet overal even sterk misschien. De sterrencast speelt grotendeels sterk, maar laat ook wel eens een klein steekje vallen in mijn ogen. Toch, voor een eerste keer regie en dan meteen zo'n ambitieus project, ik vind dat Affleck het niet slecht doet. Beter dan hij bij mij scoort als acteur, da's op zeker - eigenlijk alleen zijn rol in Gone Girl ligt bij mij goed. Jammer wel dat hij niet lijkt te leren, want de films die hij na deze is gaan regisseren vind ik wat tegenvallen in vergelijking.

Maargoed, terug naar deze film. De grauwe morsige sfeer en het uitzichtloze van het geheel vond ik wel bijzonder sterk getroffen. En de hele opbouw van beeld, soundtrack, timing, narratief, het klopt er allemaal wel bij. Best goed, eigenlijk.

Gone baby gone, een film die mij de eerste keer, jaren geleden, niet in den bijzonder kon bekoren. Ik was destijds net bezig in Denis Lehane zijn boek en het grootste probleem op dat moment was de verschillen, het niet overeenkomen, tussen het beeld dat Lehane van Kenzie schetst en Casey Affleck die het uiteindelijk speelt. Dat was toch wel mijn grootste struikelblok destijds. Kenzie komt in het boek over als een mannetjesputter met een enorm wapen, ik weet zo niet meer welke maar het was een zwaar kaliber, en dan zie je die melkmuil van een Affleck waarvan je denkt die heeft al moeite te blijven staan als hij een ochtenderectie heeft. Anyway, pluspuntjes had de film desondanks wel, zeker wel...

Na een herziening vanavond en het boek, wat me overigens toch tegenviel, ver achter me gelaten te hebben, viel me op wat voor mooie beheerste en rustige film het is. Mooie beheerste bijna timide soundtrack, alsof men bang is de veelzeggende beelden over de samenleving en wetten van bepaalde buurten in Boston te verstoren. Affleck speelt, melkmuil of niet, een zeer gedegen rol, net als alle andere acteurs. Het verhaal heeft een mooie rustig opbouw waar veel tijd gelaten wordt voor stille beelden en de veelzeggende mimiek en lichaamshouding voor de acteurs en andermaal gezegd en het is een hondenleven kennelijk in Boston als Ier met weinig geld. De shout out in het drugspand waar affleck de pedofiel omlegt is qua sfeer en cinematografie van grootste schoonheid. Die muziek ook na die tijd. Je krijgt bijna zin door de tv heen te springen en die etter zelf om zeep te helpen. Het complot is interessant maar het dilemma waar Affleck zich voor zet aan het einde van de film zo nog interessanter. Wat is beter? Kies je met je gevoel of je verstand? Bovendien, is je gevoel altijd rechtvaardig? Het einde is in die zin erg dubbel, recht is geschied, maar of het meisje er beter van wordt? Gelukkig is Affleck zelf ter plaatse om zijn eigen keuze te aanschouwen...hoe dubbel kan het zijn? Het einde, het dilemma en de keuze geven de film nog net iets extra's. Hadden ze het kind bij Freeman gelaten dan was dat te gemakkelijk geweest. Dit is nu net de wending waardoor de film toch net even anders is.

Prima thriller\mysterie/

Prachtige film waarin twee privé-detectives op zoek gaan naar een vermist 4-jarig meisje. Een sterk plot met ook een goed dilemma als ontknoping. De personages komen allemaal goed uit de verf, zeker vanwege de uitstekende cast waarbij vooral Amy Ryan eruit springt. Spannend en aangrijpend. Ben Affleck bewijst hier als debuterend regisseur en na het schrijven van Good Will Hunting absoluut meer in zijn mars te hebben.

Goede film.

Voornamelijk een sterke rol van Affleck. Misschien niet de meest geschikte voor de rol, maar hij staat zijn mannetje. Kan me niet herinneren hem ooit zo sterk een rol te zien vullen. Waar zag ik hem ook in? Gerry, Ocean's Eleven? Hoogstens in Out of the Furnace wist ie een beetje indruk te maken. Toch ga ik meer van hem opzoeken.

Hij is de enige die een geloofwaardige brug kan slaan tussen de twee gezichten van deze film; die van het sentiment en de harde onderwereld. Van invoelend naar gewelddadig. Overige personages blijven een beetje in de oppervlakkigheid hangen. Affleck verbaast echt met zijn talent te schakelen tussen de twee.

Verloop van de film is een beetje hakkelend (vreemd dat de eerste zaak op een gegeven moment afloopt en van een groter plaatje deel uit moet gaan maken) en suf, met name de ontknoping. Deed mij een beetje denken aan The Tall Man (2012), die vergelijkbare motieven al even omslachtig in het plot verwerkt had. Vanuit een gezaghebbende functie als politie-officier moet bescherming van de kinderen toch efficiënter - om niet te zeggen legaal - te bewerkstelligen zijn, zou je denken.

Film is vooral sfeervol en dat maakt een groot verschil. Audiovisueel een beetje saai maar met relatief veel goede, gelaagde dialogen. Mooie scene in de auto als Affleck de junkmoeder probeert te paaien en Monaghan haar afkeer niet kan verbergen. Boeiend genoeg met een paar aardig broeierige scenes, maar heel veel meer dan middelmaat wordt dit niet. 3*

“Kids forgive, they don't judge, they turn the other cheek, and what do they get for it?”

Sterke film van Ben Affleck. Films zoals Gone Baby Gone bevallen mij meestal wel, en ook hier heb ik weer genoten van het donkere verhaal waarin we de mens op zijn slechts zien. Het begint rustig, maar het tempo is aangenaam en het is allemaal uitermate sfeervol. Net zoals The Town plaatst Affleck zijn verhaal middenin de wat grauwere buurten van Boston, en de naargeestige sfeer werkt door op de gemoedsrust van de kijker.

Mooi gedaan, want hierdoor word je langzaam het verhaal ingezogen zonder dat het saai of langdradig wordt. Het helpt ook dat de rollen door sterke acteurs gespeeld worden, die allemaal wel raadt weten met dit materiaal. Casey Affleck, Ed Harris, Michelle Monaghan en Morgan Freeman kan je wel om een boodschap sturen. Het verhaal over twee privé detectives die worden ingeschakeld bij het zoeken naar een vierjarig meisje zit goed in elkaar, en het wordt allemaal zorgvuldig opgebouwd door Affleck. Politie, buurtgenoten, verdachten, getuigen, familieleden van het meisje etc. Allemaal lijken ze een rol te spelen in één groot mysterie. De film heeft wat aardige twists voor de kijker in petto en naarmate de film vordert wordt het ook wat actierijker. Op het laatst weet Affleck nog een aardig moreel dilemma op te werpen die voor de nodige discussie zal zorgen. Knap als je dat als film en regisseur weet te bewerkstelligen.

Een degelijk, redelijk geslaagd, maar ook weinig pakkend drama met een zoektocht naar de ingewikkelde waarheid, dat meerdere ethische dilemma's oplegt. Ik kwam er pas na een uur kijken achter dat ik deze film al eens eerder gezien had. Om 1 of andere reden is het maar half blijven hangen. Hoewel aan het einde behoorlijk wat plot twists uit de hoge hoed komen, gebeurt er de eerste helft ook niet bijster veel. Dat slome tempo komt de film weinig ten goede, net als dat platte Boston accent wat gaat irriteren, de prima acteerprestaties ten spijt. Het einde is ook niet helemaal bevredigend. Affleck is welvooruitgegaan met zijn latere films, The Town was al een stuk enerverender en Argo was een uitermate fijne film. Desalniettemin een heel behoorlijk debuut.

Sterke film hoor. Grimmig sfeertje, verrassend plot en goed verteld (al hadden ze de voice over halverwege van mij anders mogen doen). Sterkste punt is misschien Kenzie zelf: met recht een sheep among wolves en scherp als een slang. Een rol die Casey Affleck erg goed af gaat.

Fantastische film met geweldige acteurs en inderdaad, al meergezegd hier, Amy Ryan is geweldig. Maar ook de anderen zijn goed en ook de mensen in de wijk . De echte bewoners ? Treurig als kinderen daarin opgroeien.

En blijf kijken tot het eind, want het dilemma aan het einde is hartverscheurend. Bepaal zelf maar wat je zou doen.

Solide.

Opvallend goed, gezien het van Affleck afkomstig is. Over veilig regisseren gesproken. Dit was blijkbaar zijn eerste langspeelfilm en meteen zijn beste. Dit niveau overtrof hij later niet meer, althans, niet meer in wat ik tot nu toe van hem heb gezien. Deze steekt er echt wel bovenuit.

Vooral omdat de regie dit keer wel iets toevoegt. Geen al te veilige paden meer, daadwerkelijk wat inspanning en opbouw. Affleck huurde zijn eigen broertje in voor de hoofdrol en ik ben blij dat het Casey is geworden i.p.v. Ben zelf want Casey vind ik de meer talentvolle van de twee. Ook hier weet Casey zich goed staande te houden.

Verder is dit geen uiterst bijzondere film, maar wel een film waarvan de opbouw uitstekend is. De scenes worden qua spanning goed opgebouwd en het fijne is dat er veel van zulke scenes zijn. Lekker veel opbouw naar een degelijke climax tijdens zo'n scene waardoor het ten alle tijden boeiend blijft. Affleck heeft in dat opzicht zijn huiswerk gedaan.

Verder klassieke montage en invulling, maar wel met sterk cameragebruik en uitstekende opbouw. Cinematografie is ook kundig te noemen en zo worden de minuten goed genoeg opgevuld. Verder doet het verhaal ook niet onnodig ingewikkeld en duurt niet te lang. Hierdoor blijft het voor een lange tijd boeiend, soms kakt het in maar herpakt zich relatief snel daarna.

De slotfase met de wendingen vond ik wat minder. Vooral omdat ik de uitwegen waarbij de hoofdpersonages toch in het complot blijken te zitten wat uitgekauwd vind. Affleck zou dat, als acteur zelf, moeten weten. Jammer dat het verhaal de grip op zichzelf verliest daar. Gelukkig is de rest van het verhaal redelijk normaal en niet onnodig pretentieus.

Best wel een boeiende film. Degelijk geregisseerd en opgebouwd, maar vooral sterk geacteerd. Richting de finale vond ik het allemaal te veel van het goede, maar dit is duidelijk verreweg het beste waar Affleck mee is gekomen. Leuk om gezien te hebben, maar de favorieten gaat dit niet in.

Tamelijk vlakke film die wat verdieping probeert te krijgen door er aan het einde van de film een moralistisch dilemma aan toe te voegen.

Tjonge jonge, wat een slaapverwekkend figuur is die Casey Affleck. Zijn voice-over is zelfs nog een graadje erger. Ik zeg daarmee niet dat hij slecht acteert. En de opdracht was natuurlijk om een schlemiel te spelen. De cast was verder behoorlijk sterk. Het verhaal was goed met een interessante wending. De setting en sfeer was verder ok. De morele keuze voor Patrick en het besluit van Angie op het einde sloeg verhaaltechnisch helemaal nergens op. Drama/mysterie vind ik mede daarom een vreemde keuze wat genre betreft. Misdaad/thriller zou ik persoonlijk een betere keuze vinden, ook vanwege het feit dat hier totaal geen sprake is van een dilemma of een ethisch kwestie.

Ik kijk steeds minder vaak naar films. Het gaat tegenwoordig alleen maar meer om geld. Dus maken ze films met fantastische special effects en ABC verhaal dat tussen de 68% minimaal en 93% maximaal een beleggingsresultaat heeft van 1,68 per ingelegde dollar. Een goed verhaal heeft een erg hoog cash flow risico op korte termijn wat dividendtechnisch funest is voor de beurskoers. Grapje, alhoewel. Vond deze film een verademing. Serieus erg riskant voor een Amerikaanse film. Geen stereotype film. Erg mooi verhaal. Hoe vaak zie je een Amerikaanse film zonder stereotype happy end? Fight club en the sixth sence, hoog gewaardeerd, hadden een vrij behoorlijk voorspelbaar plot. Deze film laat je achter met een enigszins wrange nasmaak. Een dilemma; wat is nu ethisch de beste keuze.

“Kids forgive, they don't judge, they turn the other cheek, and what do they get for it?”

Toch nog best wel een vermakelijk filmpje. Ik had eigenlijk een beetje een ander film voor ogen, maar deze mysterie film deed me veel goed. Het was overigens erg Amerikaans maar ook een fikse sneer naar de verwaarlozing van kinderen in de u.s. waar op de dag van vandaag nog héél veel huishoudens onder leiden, voornamelijk ook dankzij te veel drugs gebruik en verslavingen. Ontvoeringen passen ook goed in dit verhaal, iets wat ook vaak daar plaatsvindt en ik vond het een belangrijk thema en concept. Helaas is de film niet altijd even goed uitgepakt door ‘Affleck’.

Het begint overigens wel gelijk waar het moet beginnen, er is weinig ruimte om echt tot de personages door te komen en de film komt gelijk ter zake, en dat vond ik zelf persoonlijk wel heel fijn. We leren uiteraard wel een beetje de personen kennen waar de film om draait maar, er is niet veel diepte of informatie; na een korte introductie gaan we gelijk aan de slag.

Qua cast vond ik het allemaal wel meevallen. Ik vond die ‘Casey Affleck’ verder niet héél boeiend acteren, zeker wel een leuke rol voor hem maar niks bijzonders te noemen verder. Ook ‘Michelle Monaghan’ stelde echt helemaal niks voor. Samen vormden ze zeker een leuk koppel maar, dat was het ook wel. ‘Morgan Freeman’ had ik toch wat meer verwacht in deze film, die kwam eigenlijk maar af en toe even om de hoek kijken, jammer was dat. Voor mij deed ‘Ed Harris’ het, het leukste in deze hele film, heb me aardig vermaakt met zijn rol.

Zoals ik al zei vond ik het concept en het verhaal wel een belangrijk standpunt, iets wat ook goed naar voren kwam in deze film. Daarbij was het concept goed uitgevoerd, het begin uiteraard van een ontvoering met het vele verdriet van familieleden maar daarna ook het onderzoeken van de zaak en het zoeken van het ontvoerde meisje, in- en intriest uiteraard en het wordt steeds triester als het onderzoek gaande is, zo komen ze een keer bij een huis uit van twee zware drugsgebruikers en waarschijnlijk hun zoon, waar ook een kinderlijkje ligt en hij (Affleck) deze vervolgens koelbloedig afmaakt. Dit soort scenes zijn de scenes waar deze film het echt wel van moest hebben.

Dus ja, zeker een zeer vermakelijke film die door ‘Affleck’ goed werd geregisseerd. Ik vond deze drama/mysterie film eentje die wel binnen wist te komen, zeker door het keiharde concept wat de film met zich meedroeg. Interessant maar immers ook erg verdrietig.

Gone Baby Gone een film die in twee kijkbeurten kan veranderen van gestalte. Eerste kijkbeurt was ik enorm onder de indruk van de twist. De tweede keer vond ik het allemaal wat meer voorspelbaar(niet omdat ik hem al had gezien, dat zeker niet). In die zin vond ik bij de tweede kijkbeurt de morele vraagstukken en het daarbij goede acteerwerk meer bijzonder. Om die reden met de twist die er goed bij aansluit toch echt wel een goede film. Ook goed onderhoudend.

Goed verhaal dat je toch wel even aan het denken zet.

Casey Affleck en Michael Jackson zoeken naar een meisje, maar alles wat ze vinden is oppervlakkige ongeloofwaardigheid.

Goed.

Zeer onderhoudend werkje, de eerste van Ben Affleck de Regisseur. Opvallend stemmig geregisseerd, met een sterk sfeerbeeld van achtergestelde wijken. Dat is zowat het fundament van deze film. De kapstok waaraan eerst een vrij klassieke whodunit opgehangen wordt, om nadien te fungeren als ruggensteuntje voor het ethische dilemma.

Die twist had ik op zich niet zien aankomen, maar ik ben er niet uit of ik die nu echt zo goed vind. Ik denk dat daarvoor de rollen, van onder meer Morgan Freeman, te beperkt zijn in het eerste uur. Een beetje spijtig, want een deprimerend einde zonder twists, waarin bv. Casey Affleck overal te laat kwam, had ik perfect kunnen smaken.

Maar bon, in ieder geval een uitstekend regiedebuut van de oudste Affleck, mee recht gehouden door uitstekend acteerwerk van de jongste Affleck. Niets te zot, maar wel de moeite.

3,5

Na het eerste half uur had ik hoge verwachtingen van de film.

Hij bouwde goed op. De marginale individuen uit de achterstandswijk waar het verhaal zich afspeelt zijn realistisch in beeld gebracht.

Ze tonen ook dat niet alle drugsgebruikers, dealers en mensen die aan de andere kant van de maatschappij staan immorele klootzakken zijn, integendeel.

De hoofdrolspeler, die uit de buurt komt, is cool.

Maar het verhaal gaat over een klein meisje dat ontvoerd is, begint al gauw ingewikkelder en ingewikkelder te worden waardoor het scenario begint te kwakkelen.

De ene plotwending volgt op de andere en op den duur is het gewoon te veel.

De film gaat over goed en kwaad, over morele dilemma's en over keuzes maken en moeten leven met je keuze.

En dat wat voor de ene de juiste keuze is dat niet is volgens de andere.

Geen saaie film maar nu ook niet om te zeggen onmisbaar.

Sterk ingetogen regiedebuut van Ben Affleck (niet bepaald mijn favoriete acteur). In Gone Baby Gone volg je twee privédetectives die in een wanhopige kidnapzaak steeds dieper wegzakken in de onderbuik van het rauwe Boston - met zijn grauwe bewoners en gebouwen overigens de perfecte setting voor het grimmige verhaal. Het plot is spannend opgebouwd, maar de verschillende lijntjes worden op het einde wel iets teveel uitgekauwd. Toch is Gone Baby Gone door het continu prikkelen van ethische dilemma's zelfs bij het rollen van de end credits geen gesloten zaak. Een gewaagde doch sterke keuze van Ben Affleck.

4,0 * Moraliteit kent geen tijd

P.S. Hoewel ik de streetwise Casey juist wel sterk vond acteren: goed gelachen om deze quote

Goed geacteerde film. De gezochte plottwist aan het einde kon ik echter absoluut niet waarderen en ik heb de film afgezet zodra het duidelijk werd dat de politieman erbij betrokken was. De slordige manier waarop dit ineens boven water kwam beviel mij ook absoluut niet. Ik vond de film als geheel trouwens ook erg rommelig en onevenwichtig in elkaar zitten.

Deze film is voor mij zeer genietbaar, ik vind dat Casey Affleck een aantrekkelijke detective (aantrekkelijk in persoon, in aard) neer zet.

Er is een mooie verhaaltechnische tegenstelling in zijn daden, tussen enerzijds: de impulsieve daad vanuit emotie, waarvan de detective nadien spijt heeft, en anderszijds zijn latere doordachte beslissing om de eigenrichting van politiemensen (om een kind te ontvoeren en zich toe te eigenen) wel aan te geven, waarna hij de verwaarlozing door de moeder moet verdragen.

Wat ik niet trek in deze boekverfilming is dat er geen aandacht is voor de consequenties van de impulsieve daad. Enig recherche-onderzoek naar een fatale kogel van dichtbij in het achterhoofd of enig gedoe dat de detective krijgt met zijn daad: iets dergelijks kan toch niet ontbreken.

Ik vind de acteerprestatie van Amy Ryan ook sterk.

Op het einde het dillema, ik had het wel geweten, haar daar laten zitten en nu heeft Casey toch meer levens verwoest en betaald hij zelf ook een hoge prijs.

Volgens Arnon Grunberg is de film beter dan het boek. Hoe dan ook, goed geacteerd (met name door Harris) met veel aandacht voor coleur locale. Einde hoe dan ook voelde geforceerd aan, bijna als een anticlimax. kZal niks verklappen. Al met al meer een gedegen product dan een opzienbarende film.

Het regiedebuut van Ben Affleck die een nieuw talent van hem liet zien door te regisseren en daarmee zijn naam wat redde in Hollywood na een hoop mindere films als acteur. Het zou niet de laatste boeiende film van hem zijn als regisseur. Hij kan rekenen op een wat voorspelbare cast, waaronder zijn broer Casey in de hoofdrol. De cast is dan wel wat voorspelbaar, ze passen goed in hun rol. En tussen de toen veel bekendere namen is het vooral Amy Ryan die schittert als de verslaafde moeder, terecht genomineerd voor een Oscar.

Gone baby gone is een thriller over een verdwijning, zo zijn er wel veel meer. Maar Affleck slaagt er in om toch ietwat de clichés te vermijden of het er in elk geval niet dik op te leggen. En de spanning blijft lang aangehouden voor de twist bekend wordt voor de kijker.

De film bleef bij mij lang onder de radar en eigenlijk pas via het palmares van Amy Ryan opgepikt. Een boeiende film en een solide thriller.

Sfeervol, in de regel prima geacteerd (vooral een energieke Harris en innemende Affleck, Freeman is dan weer iets te veel op automatisch piloot maar nog steeds behoorlijk) en qua tempo ook behoorlijk. Wel speelt de film zeker in het tweede uur nog weleens met de geloofwaardigheid en dat doet de film geen goed. Qua toon hort en stoot het af en toe ook wel maar dat zal ook eraan liggen dat Ben Affleck hier nog wat moest leren. Het is al met al geen vervelend ding maar zeker in dat tweede uur zitten te veel zaken in die storen of niet werken voor een echt goede score. Het morele thema is boeiend maar wordt wel erg opzichtig op je neus gedrukt. Wel een prachtig nummer aan het eind nog. 3,0*.