Diabolo Menthe (1977)

Toch wel een sympathiek en bijwijlen een hartverwarmend filmpje over 13-16 jarige lyceummeisjes.

Zoals hierboven al gezegd, niet altijd vlot en vaak van onderwerp veranderend, maar wat er gaande is, is zowat hetgeen het "Diabolo-Menthe"-chanson zo mooi weergeeft : In je lyceummappen steken je dromerijen en geheimpjes, je woordjes van liefde en tederheid die ge voor u houdt en die men veroordeelt, het eerste hartzeer, de kleine littekens in je ziel.....

Oudere Moviemeters - vooral de dames dan - zullen de film ervaren als een rake tijdsschets van de eerste helft van de jaren 60, net voor dat maatschappelijk en politieke protesten heel wat zouden veranderen.

Natuurlijk acteerwerk.

Film geraakte in 1977 niet verder dan een Césarnominatie voor het geluid en de prijs Louis Delluc voor Diane Kurys.

Het mocht iets meer zijn.

Deels nostalgisch maar ook niet teveel. Kurys blikt terug op 1963, de tijd dat ze zelf vijftien was. Diabolo Menthe, verwijzend naar een trendy alcoholvrij drankje uit die tijd, heeft geen echt verhaal maar volgt het dagdagelijks leven van twee schoolgaande zussen, Anne (13 jaar) en Frédérique (bijna 16). De nostalgie zit in de muziek en een sixties cultuur die zich stilaan afzet tegen het rigide katholiek systeem van toen, of de vakantiekiekjes die als foto's de film even onderbreken. De aanloop naar mei 68 is in de maak en de emancipatie van de jeugd op seksueel vlak begint te weergalmen. De minder leuke kanten uit die tijd waren een extreem autoritair schoolbestuur, waarin elke zijstap streng bestraft werd. Politiek binnen de schoolmuren brengen was not done.

Kurys' film is niet gespeend van humor. Het zijn kleine, soms bijna onopvallende momenten. Anne die haar eerste regels aankondigt bij haar moeder wordt met een klets tegen de wang ontvangen. Traditie klinkt het. En het lerarenkorps wordt als een vrij labiel zootje afgeschilderd, die door de leerlingen niet serieus genomen worden. Fijn tijdsbeeld waarin opgroeien niet altijd een pretje was.