Underbara Älskade (2006)

Meer dan uitstekend drama over verlies en verdriet, Michael Nyqvist zet weer eens een glansrol neer als de met pijn vervulde vader, ook een aardige rol van Moa Gammel als de oudere vriendin (van de zoon) Helena .Het slot is inderdaad prachtig (brok in de keel)

Toch wel een sterke dramafilm over rouwverwerking van vader en zoon die achterblijven na een auto-ongeluk. Tijd lijkt hier niet alle wonden te helen . Beide personages groeien nauwelijks naar elkaar toe en lijken elkaar alleen maar af te stoten. Daar verandert het mooie vakantiehuisje erg weinig aan.

Hoewel getracht wordt het leven een nieuwe wending te geven, blijft men botsen en teren op schuldgevoelens waardoor men in het verleden blijft hangen. Prima Nyqvist hier die knap gestalte geeft aan een meelijwekkende vader.

Een fijne arthouse met een zwaar mistroostig thema dat rustig verder kabbelt, maar waar in wel in het verhaal zat.

Mooi dramatische film over een vader en zoon die bezig zijn in een zoektocht naar elkaar om hun verdriet te verwerken.

Goeie film over vader en zoon die verder moeten zonder de andere helft van het gezin na een dodelijk auto-ongeluk. Niet bepaald een origineel verhaal, maar wel een solide en ingetogen film over rouwverwerking waarbij de zoon en vader evenveel aandacht krijgen (wat zorgt voor een fijne afwisseling binnen de film). Een rustig tempo, goed acteerwerk en een prachtige omgeving.

Al vele films gezien over verdrietverwerking gevolg het verlies van een geliefde.
Deze "Underbara Alskade" bezorgde mij echter een heel onbehaaglijk gevoel, omwille van de houding van de vader.
"ge zijt een lafaard", zegt de zoon tegen zijn vader, en hij heeft nog gelijk ook. Vooral de poging tot zelfmoord, waarbij hij toch had moeten beseffen dat hij zijn zoon aan zijn lot ging overlaten, maar ook omwille van zijn onverantwoorde, misplaatste houding tegenover anderen en slap gedrag...
Aldus overwoog bij mij dus dit gevoel bij de beleving van de film en kwamen andere emoties niet hun recht.