Straight Time (1978)

Best wel goeie film over Hoffman die z'n straf heeft uitgezeten, maar tegen een hoop vooroordelen en een slecht overheidsysteem botst. Zelfs na z'n straf blijft hij een nummer en krijgt dus niet de kans op een propere lei. Zodat hij noodgedwongen dan maar de wereld van weleer instapt.

Het acteerwerk is zeer goed, zowel bij Hoffman maar ook een jonge Kathy Bates. De film komt wel heel erg traag op gang en had net iets sneller in verloop mogen zijn. Nu heeft het de indruk van een te licht verhaal te hebben. Hoffman geeft anders best wel de emoties van de ex-gevangene goed weer.

Het geheel is een aangename film, al schiet hij nergens uit. Hij komt qua sfeer in de buurt van Dog day afternoon, maar schiet veel te kort helaas. Misschien geen topper, maar toch onterecht een wat vergeten filmpje.

Rustig opgebouwd.

Hoffman draagt dit geslaagde drama met misdaad-rand, al zijn de bijrollen tevens sterk. Hij speelt op uitstekende wijze een ex-bajesklant die al vrij snel onder de huid van de kijker gaat zitten. Dit komt door de realistische ontwikkeling van zijn character, alsmede door het zenuwslopend in beeld brengen van een aantal overvallen. Ook de rustige opbouw van de film werkt.

Zeer goed.

Zoveelste "na de gevangenis"-film waarbij een puik acterende Dustin Hoffman de rol waarneemt van het slachtoffer van een al te ijverige parool-officier.

De film is uitstekend opgebouwd en geniet niet de bekendheid die hij verdient.

Het slot zal misschien niet brengen wat mogelijks ervan kon van verwacht worden maar laat de kijker eerder zelf een besluit trekken en eigenlijk is dat beter dan één of andere avontuurlijke ontknoping.

Ook de act van Theresa Russell spreekt aan.

Zo, goede klassieker weer hoor. Wat een fantastisch spannende scenes zitten er in deze 'Straight Time'. De overval op de bank, Hoffman die de shotgun gaat jatten, daarna de overval op de juwelier - één en al spanning. Zenuwslopend. Qua sfeer erg fijn, mooi geschoten plaatjes in L.A. Puike rol van Hoffman zelf en wat is Theresa Russell toch weer mooi zeg. Dikke voldoende voor deze fijne prent. Heb genoten.

Max (Dustin Hoffman) geeft aanvankelijk de indruk dat hij oprecht z'n leven wil beteren, maar het gebrek aan kansen voor een ex-gedetineerde en de verlokking van snellere manieren om aan geld te raken doen hem een andere kant op gaan. De titel is ironisch. M. Emmet Walsh is geweldig als de zwaarlijvige reclasseringsambtenaar, zo iemand aan wie je een hekel kunt hebben maar wiens raad je toch maar beter kunt volgen. Theresa Russell speelt goed, maar haar personage is wat te weinig onderbouwd. Ze komt zomaar uit de lucht vallen als gangsterliefje. Heeft ze dan geen familie of vrienden die haar tegen willen houden? Het einde is open. Hadden ze te weinig geld voor een climax? Het is spannend genoeg om eens te zien, maar geen echte topper.

Uitstekende film waarin een crimineel uit de gevangenis komt maar nog onder toezicht blijft van reclassering. De eerste helft kent een wat trage opbouw, maar schetst een realistisch portret van het leven van een ex-gedetineerde. De tweede helft waarin het hoofdpersonage weer het verkeerde pad op gaat kent een aantal spannende scenes. Realistisch in beeld gebracht door mooi locatiewerk en een acteerwerk cast (zowel de hoofdrol als de bijrollen).

Sterk misdaaddrama met een puike rol van Dustin Hoffman als Max Dembo, een dief die na zijn vrijlating een nieuw leven wil beginnen. Zijn rancuneuze reclasseringsambtenaar [M Emmett Walsh] werkt hem constant tegen en gaat daarin zelfs zover dat hij een gemakkelijk excuus vindt om Max korte tijd terug achter de tralies te krijgen. Woedend over de vernedering die hij heeft moeten ondergaan, besluit hij contact te zoeken met enkele van zijn oude partners-in-crime Willy [Gary Busey] en Jerry [Harry Dean Stanton] met wie hij het criminele pad opnieuw betreedt.

Realistisch gefilmd waarbij met name de scènes in de gevangenis opvallen vanwege de aandacht voor de (vrij vernederende) dagelijkse routine van het gevangenisleven. Ook de overvallen zijn goed geregisseerd en leveren de nodige spanning op. Hoffman krijgt bovendien sterk tegenspel van een ijzersterke ondersteunende cast met Walsh en Stanton als uitblinkers. Kathy Bates speelt hier haar eerste (gesproken) filmrol als Buseys echtgenote.

Aantrekkingskracht van deze film is dat ze het verhaal voor zich laat spreken, en ons veel te denken geeft met wat voor een persoonlijkheid we in de persoon van Dustin Hoffman eigenlijk te maken hebben. Het blijft alleszins ambigu, want hoeveel afgrijzen we ook voor de glibberige reclasseringsambtenaar mogen voelen, wanneer bij Hoffman eenmaal het hek van de dam is, slinkt de sympathie die we eerder voor hem voelden zienderogen omdat de daden die hij begaat op een bepaald moment toch wel erg bruut worden. Dus als standaard systeemkritiek (de overheid die de misdaad helpt reproduceren) fungeert deze film toch ook niet helemaal. Tegelijkertijd verdwijnt de sympathie die we voor Max Dembo voelen toch ook nooit helemáál, omdat het deels aan Hoffmans impulsiviteit te wijten is dat hij helemaal ontspoort. Gary Busey rol in het geheel wordt naar het einde toe wat karikaturaal, en hoewel er natuurlijk een lafaard-verrader in het spel moest komen is Busey lafhartige gelaat in de voor hem fatale scene wat al te uitgestreken. Wat dat betreft is de rol van Dean Stanton die als twijfelend, maar verstandig nuancerend tegenwicht moet dienen een stuk interessanter. De bankovervalscene deed veel denken aan die in Heat van Michael Mann, en wist bij mij een soortgelijk gevoel op te roepen.

Een film met een prachtrol van Dustin Hoffman. Een wat onbekender werk van regisseur Ulu Grosbard. Onterecht onbekend, want het verhaal is goed, de cast is goed en de regie is goed.

Met name het fantastische acteerwerk van Hoffman tilt de film ver boven de doorsnee uit. Zijn personage heeft nuance. Zijn personage is gedifferentieerd. Zijn personage wekt spanning op. Hij trekt iedereen om zich heen mee de hoogte of de afgrond in. Zijn personage vertegenwoordigt een sluimerend gevaar dat de gehele film in iedere scène op punt van uitbarsten staat. Het verdicht zich. Het rekt zich weer uit. Het suddert. Omdat in de loop van het verhaal bepaalde hebzuchtige en gewetenloze trekjes in Hoffman’s karakter zichtbaar worden, vormt het explosiegevaar een magnifieke dreigende factor in het verhaal.

De film zoomt in op de duivelse vicieuze cirkel waaruit een notoire crimineel maar moeilijk kan ontsnappen. Zijn confrontaties met de bureaucratie in de vorm van reclasseringsambtenaar M. Emmet Walsh zijn frustrerend, schrijnend en kweken begrip voor de keuzes van Hoffman. Fijne rol ook van Walsh als arrogante gezagsdrager die mij bijzonder irriteerde. De man verdwijnt helaas te vroeg uit de film. Wel met een gedenkwaardige knal. Dat wel.

Een jonge en bloedmooie Theresa Russel heeft een wat vlakke en onpeilbare rol. Het script geeft haar personage te weinig ruimte om zich volledig te ontplooien. Met de vraag waarom zij zich in hemelsnaam aangetrokken voelt tot de explosieve crimineel Hoffman, worstelde ik een beetje. Die vraag wordt jammer genoeg niet van een bevredigend antwoord voorzien. Sowieso voelde het onbevredigend hoe het potentieel van haar personage niet voldoende wordt uitgebuit door het script. Hoe knap dus van Russel om met de karige elementen die zij van de schrijvers krijgt aangereikt zo fantastisch aanwezig te zijn. Schitterende actrice.

Straight Time is spannend, kijkt ongemakkelijk en heeft eens niet een clichématig happy end. Heel verfrissend. Fijne film.

Prima misdaaddrama met Dustin Hoffman in topvorm als net uit de gevangenis ontslagen crimineel die moeite heeft op het rechte pad te blijven. De plot (gebaseerd op een boek van Edward Bunker, die hier ook een klein rolletje heeft) kan ermee door maar is ondergeschikt; het zijn vooral de lekker rauwe sfeersetting en dialogen, alsmede de kleurrijke supporting cast die hier iets memorabels van weten te maken. Mooie rollen van Theresa Russell, M. Emmet Walsh, Harry Dean Stanton en Gary Busey. Die laatste heeft ook een opmerkelijke scene met zijn hier nog piepjonge zoon Jake. De latere rotkop van die gast is al duidelijk te herkennen.

Mijn grootste probleem: ik kan Hoffman gewoon niet zien als "tough guy", voor mij dus een miscast. En dan die "verrassende" romance... zelfs na moord hobbelt ze, ondanks de aanvankelijke scepsis, gewoon weer braaf achter hem aan, kom nou.
Maar er zaten ook wel sterke stukken in, m.n. dankzij Stanton en een onuitstaanbare Walsh. Mijn favoriete seventies-sfeer maakt ook veel goed, vandaar toch drie sterren.

Erg seventies. Met Hoffmann als antiheld die al snel de conclusie trekt dat de wereld hem geen kansen meer geeft en zijn wil om zijn leven te beteren weer loslaat. Best een hoop sfeer en een fijne rolbezetting, maar heel verrassend is het nou ook weer niet. De verandering in Hoffmanns karakter is nogal snel en schetsmatig.

Regisseur Grossbard bleef vooral een theaterregisseur met af en toe een filmuitstapje. Dit is daarvan wel degene die het meest een blijvertje bleek.