Apprentice (2016)

Terecht enkele prijzen en een nominatie voor de Certain Regard Prijs in Cannes.
Sterke, indringende film die met gemak de vergelijking doorstaat met de Amerikaanse producties met de doodstraf als thema.
Heel sober ( van muziek als ondersteuning, geen sprake), maar indrukwekkend, vooral in die scènes waar de (technische) voorbereidingen van de strafuitvoering worden belicht.
Even dacht ik dat de film de wraakrichting ging uitgaan, maar dat is dan toch gelukkig niet gebeurd.
Knap werk. Tweede film die ik zag uit die contreien en ook die ander ("Ilo Ilo") was goed.

Erg sterke film, genre The Green Mile, over terdoodveroordeelden, maar dan in een arthousejasje vanuit de wereldcinema. De focus ligt hier vooral op de beul, de persoon die de executie door ophanging in goede banen moet leiden. Zeer serene film, erg authentiek ook, met een traag tempo, maar voldoende boeiend om het onderhoudend te houden.

De film geeft veel info over het voorbereidende luik en waarop gelet moet worden vooraleer het proces voltrokken wordt. Bij een beul denk ik eerder aan een sadistische zak, maar dat was hier niet het geval. Er is wel degelijk empathie en respect van de beul voor zijn werk en diens slachtoffer om het zo te noemen. Hij doet gewoon zijn job zoals die door de wet is voorgeschreven, maar stelt zich geen vragen over de moraliteit ervan. Ook de misdaden van de gevangenen doen er niet toe, positief noch negatief, dus ook niet of ze bekend hebben of niet, spijt of geen spijt hebben, schuldig of onschuldig zijn…

Het personage Aiman is intrigerend en lange tijd ga je er vanuit dat het een soort wraakfilm wordt met een climax op het einde.. Niets is minder waar. Prima uitdieping van zijn personage op werk- en privévlak. Dat de taak van beul, ook na 30 jaar, nog steeds zwaar om dragen is, leidt geen twijfel. Toch vond ik het roekeloze gedrag in het verkeer van Rahim moeilijk te plaatsen.

Rauw.

Maar wel op een manier gebracht die het ook serieus saai maakt om er doorheen te komen. Ondanks dat de film onmogelijk valt aan te rekenen als een slechte film, had ik er wel van gehoopt dat het wat interessanter en vooral sneller zou zijn dan dat het nu is. Ondertussen ben ik dit soort stijlkeuzes namelijk wel beu.

Het is namelijk een beetje vermoeiend ondertussen. Zware onderwerpen worden wel vaker op de meest trage, realistische manier gepresenteerd. En dat is uiteraard een logische keuze, maar regisseur Boo stelt wel erg weinig eisen aan het gebeuren. Zolang het er maar zo echt mogelijk uitziet dan slaat het wel aan, zou hij gedacht hebben. Dat mag bij deze film dan ook duidelijk gewerkt hebben.

Het acteerwerk is redelijk al is de humor soms irritant. Het einde is sterk, het begin intrigerend, het middenstuk echter oersaai. Er worden veel diepgaande vragen aan zowel het hoofdpersonage als aan ons als kijker gesteld, en toch weet het zo weinig indruk te maken. Het totale gebrek aan interessante presentatie maakt van de film namelijk zo'n lange zit dat het me niet meer boeide wat er precies van me gevraagd werd.

Dat neemt niet weg dat de film onderscheidend omgaat met wat het heeft. Er zitten zeker wat goede stukken in de film en wanneer het echt aankomt op de wat meer confronterende scenes zitten we ook echt goed. Dat maakt van de film net genoeg om er een 2,0* aan te geven, maar ik heb me voornamelijk toch wel lopen te vervelen terwijl het verhaal me erg aansprak. Jammer.