Crazy Love (1987)

Indringend protret van een persoon die snakt naar liefde. In het begin als onschuldige jongensdroom. Naderhand is hij, door toedoen van een jongen (Stan), geobsedeerd door het vrouwelijke lichaam en het 'vogelen'.

Prachtige rol van Josse de Pauw, vooral als 18-jarige. Voor deze rol is hij flink afgevallen en het resultaat is verbluffend. Hij ziet er totaal anders uit dan in het derde deel van de film. Er werd lang getwijfeld of hij wel de juiste persoon voor die rol was, maar de wilskracht van De Pauw en het feit dat rimpels ed. met behulp van de acné weg gewerkt konden worden, gaven de doorslag.

Visueel ziet de film er fantastisch uit. Prachtige shots met als hoogtepunten de scenes aan water (de vijver, de zee). Prachtig spel met het licht.

Misschien leuk om te weten dat het derde deel al in 1985 opgenomen is, bedoeld als korte film "Foggy Night", die onderdeel zou gaan worden van een compilatiefilm. Er waren echter veel problemen rondom deze compilatiefilm en toen kwam men op het idee om van "Foggy Night" een langspeelfilm van te maken. De eerste twee delen zijn er dus naderhand bijbedacht.

Let trouwens goed op tijdens het kijken, de film bevat veel symboliek en verwijzingen naar andere films.

Over hoe je moet 'neuken' en wat je moet doen als het begint te 'jeuken' is de beste uitspraak die ik over deze film gehoord heb.

Een verhaal over eenzaamheid, afgewezen worden, adolescentie en onschuldige kinderjaren. Zeer gedurfde prent en dit zeker in het conservatieve Vlaanderen van de jaren '80. Hoofdrolspeler Josse de Pauw is toen in onze contreien bij de 'ouderen' nogal negatief onthaald, terwijl hij bij de jeugd als held werd onthaald omdat hij een 'durver' was.
De film is vrij gebaseerd naar een verhaal van Charles Bukowki. Deze samenwerking leidde later tot de film 'Wait Until Spring Bandini', die zoals iedere cinefiel weet, ook internationaal zeker niet slecht ontvangen is.
Werd in 1987 bekroond met vier Plateau-prijzen (Belgische 'Oscars') voor beste hoofdrol, beste regisseur, beste film en Raymond van het Groenwoud voor de beste Belgische score. Ook is de film in 1990 tot beste Vlaamse film uitgeroepen tussen 1965 en 1990, wat toch een prestatie op zich is.
Ik moet in elk geval toegeven dat ik mij bij bepaalde scenes 'ongemakkelijk' voelde, wat niet wegneemt dat dit één van de betere Vlaamse produkten is. Als ik de kans krijg om deze DVD te kopen, doe ik het onmiddellijk. Makkelijk een 4* met een optie om later te verhogen.

Het liedje: 'En aan de tetten van ons Mariet daar hebben ze knoppekes aangezet, om mee te spelen', is sindsdien bij ons, iets oudere kijkers, een hit geworden.

Een beetje teleurgesteld was ik wel op het einde, op de dvd staat 170 min. speelduur, maar dat bleek mét alle extra's te zijn - ik zat dus nog te wachten op Harry als veertig-, vijftig- en zestigjarige, maar toen was de film ineens gedaan

Eens de teleurstelling gezakt, uiteraard vooral positieve gevoelens: heel knap geacteerd van Josse en ook het kleine ventje vond ik meer dan behoorlijk, net als Gene Bervoets (hoewel ik hem haast niet herkend zou hebben). Personage van Michael Pas vond ik een echte eikel...

Dat de film geen meesterlijke score haalt komt vooral door het verhaal, dat wel mooi, maar al bij al toch redelijk simpeltjes is. Nu ik gelezen heb dat het derde deel eigenlijk als kortfilm bedoeld is, snap ik het ook beter: dat deel steekt er mijlen bovenuit en is echt goed, de andere twee zijn wel ontroerend en waarschijnlijk best taboedoorbrekend, maar al bij al toch een beetje gemakkelijk.

Tja, wat moet je met deze film... Anno 1987 was dit uiteraard zeer progressief. Niet alleen het thema, maar ook de combinatie met de toen zeer jonge Geert Hunaerts. Toch is dit allemaal nogal langdradig voor een film van bijna drie uur. Ik lees hier dat het laatste deel (van wat uiteindelijk een verweven trilogie geworden is) origineel een kortfilm was. Kwalitatief is dat ook het beste deel van de film. Al zal vooral het eerste deel qua controverse langer bijblijven. Dat is ook het meest luchtige, terwijl de delen daarna vrij donker zijn. De delen zijn ook te verschillend van elkaar om er echt een geheel in te vinden.

Josse De Pauw acteert zeer goed hier en trekt de film naar omhoog. De randfiguren doen het wat minder, en dat doet de film niet echt goed. Geert Hunaerts doet nog wel z'n best, maar op dat ogenblik is hij ook niet echt een hoofdpersonage. De scènes worden getrokken door Michael Pas.

Crazy Love is een mooie film geworden die best korter mocht. En in plaats van het kortverhaal te verlengen had dit echt herschreven moeten worden tot een lang verhaal. Ik mis een geheel. En de toestand van Harry in het 2e deel is wat surrealistisch. Het komt wel voor, maar het maakt dat dit deel ook verschilt van de 2 andere.

En toffe muziek natuurlijk.

Indertijd (1987, in een Nederlands filmhuis) een overdonderende indruk gemaakt. De openingsscène van het tweede deel, met de meanderende camera die tenslotte uitkomt op het onbeschrijflijk gehavende gezicht van Josse de Pauw, doet me nog altijd huiveren. Een briljante De Pauw --ter plekke een soort idool geworden-- draagt de film. Voor mij nog altijd de beste Nederlandstalige film die ik ooit heb gezien.

Wees gewaarschuwd dat de momenteel in Nederland verkrijgbare DVD van Eyeworks enkel de film zelf bevat (in een overigens prachtige transfer), maar niet de Crazy love archieven-documentaire van 36 minuten, en al evenmin Deruddere's twee korte films Killing joke en Wodka orange, helaas.
 

Bukowski op zoek naar liefde

Van mijn recente ontdekking van de Vlaamse cinema, moet Josse De Pauw denk ik toch wel het hoogtepunt zijn. Zelden een acteur geweten die me zo van de eerste seconden wist te overtuigen. Dat gebeurde indertijd met Iedereen Beroemd, wat zowat denk ik Dominique Deruddere's meest bekende film moet zijn, en ik was dan ook blij dat ik gisteren eindelijk Crazy Love te pakken had gekregen. De eerste samenwerking tussen beide heren en dan bovendien ook nog een versie met Vodka Orange op, een kortfilm van Deruddere. Beetje jammer dat er blijkbaar een uitgebreidere versie bestaat met nog meer extra's, maar misschien vervang ik mijn versie wel eens.

Want Crazy Love heeft indruk achter gelaten. Ik weet nog altijd niet goed wat ik er juist van moet denken, daarvoor moet dit nog wat bezinken vermoed ik, maar dit is een erg interessante episodefilm geworden. Beetje jammer alleen dat dit niet meteen aanvoelt als één geheel. De twee segmenten met De Pauw zijn het interessantste, daar kan Deruddere zich precies visueel helemaal laten gaan, en hoewel het eerste stuk met de jonge Harry nog wel interessant is, vind ik het niet helemaal stroken met hetgeen dat volgt. De voornaamste reden is daarvoor eigenlijk de evolutie van Geert Hunnaerts naar Josse De Pauw. Vooral eigenlijk vanwege het feit dat je anno 2017 weet hoe Hunnaerts er zou gaan uitzien en dat strookt gewoonweg niet met hoe De Pauw eruit ziet. Een kromme redenering, waar bovenal Deruddere/Hunnaerts/De Pauw niets aan kunnen doen, maar dat was de voornaamste reden waarom het eerste deel wat uit de boot lijkt te vallen. Het doet me qua stijl ook meer denken aan de boerenfilms van weleer zoals een De Witte en ook dat vloekt wat met de donkere vibe die in de twee andere delen zou volgen.

Maar wat een geweldige rol van Josse De Pauw alweer. Je ziet het wel vaker dat een dertiger opeens een tiener/twintiger moet gaan spelen en bijna altijd loopt dat serieus mis. Niet bij De Pauw blijkbaar, want die weet zowel de 19-jarige alsook de 33-jarige Harry geloofwaardig te spelen. Wel een beetje vreemd dan weer dat hij ook zijn eigen vader speelt maar bon. Toch ook wel een pluim voor de make-up dienst, die acne van De Pauw ziet er wel erg realistisch uit. De jonge Hunaerts bewijst hier dat hij ook al wel wat in zijn mars had en de ook altijd degelijke Michael Pas doet ook weinig verkeerd. Sowieso weinig op deze cast aan te merken. Kleine bijrollen voor Karen van Parijs, zonde eigenlijk dat die zich is gaan toeleggen op flauwe series zoals Verschoten en Zoon, en onder andere Amid Chakir en Gene Bervoets.

Erg leuke titeltrack ook van Raymond van het Groenewoud, de eerste keer dat ik hem volledig in het Engels weet zingen. Moet dringend maar eens op zoek gaan naar het overige werk van Deruddere, dit smaakt in ieder geval naar meer en dan moet ik ook maar eens werk maken van het oeuvre van Marc Didden, de films waar hij mee het scenario voor schreef zijn al erg degelijk.

3.5*

Een aparte, originele film. Het hield mijn aandacht vooral vanaf het tweede deel makkelijk vast. Het eerste deel vond ik vooral erg veel gepraat over seks. Als hij groter is gebeurt er meer en komt er meer gevoel bij, naar mijn idee. Vooral het stuk waar hij zijn hoofd in wc-papier verpakt heeft en met het meisje danst, en de zangeres Love Hurts zingt kwam echt bij mij binnen. Het laatste stuk heeft een beetje iets vervreemdends en, net als het tweede deel, iets verdrietigs. Ik vind het leuk dat je een deel van de ontwikkeling van Harry meemaakt, van kind naar volwassene. Dat vind ik vaak wel interessant, zo’n levensloop over de jaren. Goed gespeeld ook. 4*

Een wat bijzonder/opmerkelijk verhaal over een jongen/man en de liefde. De Vlaamse film bestaat uit 3 tijdsperiodes en alle drie hadden ze wel hun charme. Ook nog een mooi einde.

De cast deed het prima en de film had nog een leuke soundtrack.

De eerste keer dat ik deze heb gezien, maar heb het me zeker niet beklaagd.

Goeie film die is opgedeeld uit drie hoofdstukken van een jongen/man die leert wat liefde en seks is. Ondanks de wat nostalgische sfeer die om de film heen hangt (mede door de soundtrack), is het een vrij treurig verhaal over een vrij treurig personage (hier prima neergezet door Josse de Pauw).

Goede film van Deruddere die het leven van Harry Voss in drie fasen aanhaalt. Harry heeft zijn hele leven geworsteld met liefde en de ontwikkeling van zijn seksualiteit. Als jonge jongen en laat ons zeggen dat dit best herkenbaar was, was seksualiteit iets onbereikbaars. Veel verder dan een boekje, een prentje of de peepshow kwam je niet als je blote vrouwen wou zien. Je moest er toch al moeite voor doen wat vandaag de dag onmogelijk is met het internet en de mentaliteitsverandering in de samenleving.

Het tweede fragment was het meest pakkend en blijft me ook het meest bij. Jongvolwassen Harry die met een halve rol wc-rol om zijn hoofd een dame ten dans vraagt is tegelijk komisch en tragisch. Het was wellicht voor hem als voor haar de enige mogelijkheid. De scène eigenlijk van de hele film, de scène die de film samenvat in een afstandelijke intimiteit en zoektocht naar liefde en seksualiteit.

Dat laatste komt ook sterk naar voren in het laatste fragment. Walgelijk en toch intiem. Zielig in de negatieve en positieve betekenis van het woord… Voorts een sfeervolle film met een prima soundtrack en een uitstekende De Pauw. Ook de bijrollen van onder meer Gene Bervoets, Geert Hunaerts en Michael Pas mochten er zijn.

Love hurts! Wat een mooie scene zeg. In handen van een Nederlandse regisseur zou deze hele film waarschijnlijk heel expliciet en banaal zijn geworden. Maar de essentie van L'amour est un chien de l'enfer is nu juist dat er door het banale heen (de daad) naar het verhevene (de liefde) wordt gezocht. Ik vreesde even dat de derde en laatste tijdsperiode over de schreef zou gaan, maar zelfs dat houdt iets teders over zich. Verder ook prima muziek en beelden.

De op Wikipedia gedocumenteerde ontstaansgeschiedenis van Crazy Love leest grappig:

In 1981 oogstte Tales of Ordinary Madness van Marco Ferreri, gebaseerd op werk van Charles Bukowski, heel wat bijval. Het leek daarom een goed idee om een internationaal project op te zetten waarbij regisseurs als Hector Babenco en Bigas Luna elk een bijdrage naar Bukowski zouden leveren aan een episodefilm, Love is a Dog from Hell, genoemd naar een poëziebundel van Bukowski.

De Vlaamse bijdrage A Foggy Night, was een bewerking door Dominique Deruddere en Marc Didden van Bukowski's verhaal The Copulating Mermaid of Venice, CA. Na afloop van de opnames in 1985 bleek echter dat de internationale partners zich uit het project terugtrokken. Deruddere liet zijn deel van de film aan Charles Bukowski zien, die zich enthousiast betoonde, met name over het andere einde dat aan het verhaal is gegeven.

Met de morele steun van Bukowski en met de productiesteun van Erwin Provoost, werd besloten de film op eigen kracht uit te breiden tot een drieluik. Enkel het derde deel is echt gebaseerd op een verhaal van Bukowski, de eerste twee delen, waarin we Harry Voss zien als jongen en als jongeman, werden bedacht door Deruddere en Didden.

Dus als ik het goed voor heb, rust het bestaansrecht van deze film enkel in het feit dat serieuzere regisseurs eieren voor hun geld kozen toen ze het (overigens abominabele) necrofilie segment zagen? Wat een droefheid! Er staat ook op de Wikipedia-pagina dat de film 'erg controversieel' was in zijn tijd en nooit internationaal wist door te breken 'door de controverse'. Nou, ik heb geen exhaustief bronnenonderzoek van recensies uit de vakpers van toen gedaan, maar op het eerste zicht leek iedereen hartstikke enthousiast. Ik vond o.a. een heel lovende beoordeling van De Zeeuwse Courant terug. Nee, zoals vaker wil men zo'n controverse opschroeven. DIt is echt typisch zo'n nep-transgressieve film die binnen arthouse middens unaniem gunstig onthaald wordt en waar men zichzelf als ruimdenkend wil positioneren tegen een ingebeeld conservatief verzet. Ja, nep-transgressief, want Crazy Love is lang niet zo choquerend als de film zou hopen te zijn. Didden en Deruddere hebben plots een soort 'origin story' aan hun necrofilie verhaaltje proberen breien, wat erg moraliserend en Hollywood-achtig overkomt. "Wat drijft iemand om zo'n afschuwelijke daad te plegen?" Ik waande me haast in The Joker. Daarnaast begreep ik ook echt niet waarom het strikt noodzakelijk was om het hoofdpersonage zulke acne te geven om zijn schuchterheid naar het andere geslacht te verklaren. Hij had toch ook gewoon - ik zeg maar wat - een wat ongemakkelijke puber kunnen zijn? Of was Josse De Pauw zo ijdel dat hij veronderstelde dat het anders niet plausibel zou zijn dat een deerne hem zou kunnen afwijken, als hij niet monsterlijk verminkt was? Doet mij een beetje denken een Cheech Marin die in Still Smokin' (nadat hij denkt verward te worden met Burt Reynolds vanwege zijn uiterlijk) voorneemt om zichzelf met een scheermes toe te takelen om andere acteurs ook een kans te geven. Enfin, de high school prom scènes zorgen wel voor mooie taferelen, hier is Marc Didden in zijn sas. Je voelt dat 50s / 60s nostalgicus Didden beter een vrolijke, optimistische film had gemaakt over de geneugten van vroege rock 'n roll, botsautoplezier en de poëtische schoonheid van als muurbloempje afgewezen te worden op de deuntjes van Del Shannon of Bobby Vee. Zelfs een blauwtje lopen was vroeger beter.

Tsja, daar waar de Nederlanders in de jaren 70 en 80 controversieel waren, deed België daar toch nog wel een schepje bovenop.

Ik stuitte hier per toeval op op Netflix, die momenteel in is om allemaal Europese klassiekers te streamen. Het sprak me wel aan.

Crazy Love is dus een Belgische hommage aan de verhalen van Charles Bukowski. Daar kon ik me toch wel vrij in vinden. We zien hier voornamelijk de elementen uit Kind onder Kannibalen terug.
Het verhaal begint in 1955 en we volgen de zekere Harry als 12 jarige op het Vlaamse platteland. Er is geen moer te doen in zijn omgeving, de zomer is op zijn hoogtijden en thuis kan hij zich niet meten. Dit veranderd als hij een oudere knul Stan uit de buurt treft. Hij trekt Harry erop uit om allerlei... al dan niet verknipte, seksuele experimenten te ondergaan.

Deze Stan zal zijn seksuele kijk op de wereld echter blijven tekenen. En ze lijken elkaar ook niet uit het oog te verliezen. Als Harry adolescent is trekt Stan hem mee naar het schoolbal waar Harry vanaf ziet. Harry zit namelijk helemaal onder de puisten en op het bal zelf lijkt zijn gelijk alleen maar bevestigd te worden. Dit veranderd echter als hij een bitterzoete actie uithaalt met wc-papier.

En dan op het laatst... Harry die inmiddels al volwassen is en met zijn vettige haar en zijn scheve kop bijna overkomt als de Vieze man uit Koten en de Bie, om het nog vriendelijk te zeggen. Het seksuele experiment die hij nu in zijn middelbare jaren uithaalt gaat ver.... behoorlijk ver... Het doet zelfs Stan verbleken. Met een bizarre twist van dien.

Ja, dit was een aardig stukje cult van de Vlamingen. Gedurfd, rauw, zwartgallig en smerig. Inderdaad een ode aan Bukowski... (Al heeft Bukowski tot zover ik weet niks met necrofilie gehad)

4,0*

Goh.

Moeilijk te beoordelen film. Ik vind Vlaamse films sowieso al niet echt mijn ding. Ze zien er vaak snel gedateerd uit en komen nogal eens potsierlijk over. Anderzijds moet gezegd dat een film als deze ook wel iets heeft. Misschien komt dat ook een beetje doordat er vandaag de dag wellicht geen film zoals deze meer gemaakt kan worden, enkel en alleen al door de necrofilie. Die befaamde scène is mij wat te veel edgy proberen zijn. Door zo'n scènes wordt een film mogelijk snel cult, maar echt goed of intrigerend vind ik dat meestal niet. Zo ook hier.

De tweede akte, waarin de toch al pokdalige kop van Josse De Pauw nog wat meer toegetakeld wordt, is de meest stemmige. De overgang van het lispelende jongetje dat Geert Hunaerts kennelijk ooit was naar de voor het ongeluk geboren De Pauw is weliswaar even wennen maar het is film natuurlijk. Dat het allemaal niet lang duurt helpt mij ook wel om dit soort Vlaamse films een kans te geven.

2,5

Drama dat lekker blijft naspoken na afloop. Wanneer je de naam Bukowski ziet, dan weet je onmiddellijk dat het niet vrolijk zal worden. De beroemde alcoholieker wist als geen ander hoe innerlijke pijn en onbeantwoorde verlangens tot zelfdestructie konden lijden. Harry Voss is een interessante "case" wat dat betreft. Zijn romantische en ridderlijke beeld van liefde valt aan diggelen wanneer hij ziet dat onder dit mooie beeld enkel basale vleselijke verlangens zitten.

In de tweede periode uit zijn leven zit hij onder acute jeugdacné en ziet hij er afstotelijk uit. Was wel wat overdreven vond ik maar verwijst wel naar Bukowski zelf die zoiets heeft moeten doormaken. Maar het dient wel zijn doel en we voelen de walging van de anderen en dat doet iets met iemands zelfwaarde. De laatste akte is de meest tragische, en we zien een hopeloze Harry Voss die mentaal ziek geworden is door zijn obsessie voor liefde. Het hoefde natuurlijk allemaal niet zo te lopen maar men wil in de film Voss afschilderen als een man die liefde idealiseert maar dit niet kan vinden in een realiteit die van nature imperfect is. Een zeer goede Bukowski verfilming dit, die met weinig woorden veel vertelt.