Mal de Pierres (2016)

Vanaf 8 december in de bioscoop (Lumière)

Wat een prachtige film, van bij de start! De muziek, talrijke mooie (om verschillende redenen) scène's , een bijzonder en knap verteld verhaal, de na-oorlogse tijdsgeest, het reiswekkertje, de kortgesloten passie en die Marion Cotillard... ver-bluf-fend! Zo een film die er voor zorgt dat je de eindgeneriek nodig hebt om je terug aan te passen een het feit dat hij voorbij is.

Ik begrijp de lage scores niet.

Vrijen-met-denkbeeldige-geesten-double-bill: Le Secret de la Chambre Noire en Mal de Pierres.

Knappe rol van Marion Cotillard. Getroebleerd personage dat iets wegheeft van Emily Brontë, en ik moest soms aan Ada (The Piano) denken, alhoewel verder een totaal andere film.

Zwaarmoedig liefdesdrama met een plotwending die wellicht iedereen aan zag komen, behalve ik.

Het naoorlogse Frankrijk werd zo prachtig in beeld gebracht dat ik er graag naar toe zou willen en met mij vele Fransen lijkt me zo. Maar dat terzijde.

'Na verschillende miskramen en nierstenen ...' Ehm

Hoedje af voor Marion Cotillard; een prachtige en sterke actrice. Het verhaal sleept wat aan, maar met het puik beeldwerk en de passende muziek hoort het er gewoon bij. Ik ben geen fan van 'zware' drama's, maar deze film heeft mij wel bekoord.

Weer eens een werkelijk prachtig in beeld gebrachte Franse film.

Natuurlijk zijn er weer velen die het allemaal te zoetsappig vinden, omdat er geen belachelijke dingen te zien zijn. Ook druipt hier het bloed niet van het scherm af, dus dan houd je tegenwoordig nog maar een klein publiek over. Ik heb er zeker van genoten om hoe de acteurs en actrices, met name Marion Cotillard en Louis Garrel echte mensen neerzetten. Zeker de Fransen zijn heel erg goed in dit genre. Gelukkig is iedereen die in de wereld films maakt zo idioot als die Amerikanen. [edit Madecineman; Tekst verwijderd]

Het leek een standaard romantisch verhaaltje te worden. Maar het is gelukkig meer dan dat. In de prachtige setting van de jaren '40 en '50 zien we het relaas van een jonge vrouw die opgroeit in een gezin zonder veel liefde. Enkel met haar zus heeft ze goed contact. Geen ruimte voor liefde of lust, en getrouwd in een liefdeloos huwelijk. Met een man die ook niet communiceert.

Marion Cotillard is zoals steeds heerlijk om zien en blijkt weeral één van de betere actrices uit de 21e eeuw te zijn. De film zelf wil niet groots uitpakken, maar steunt wel op een passende aankleding van kostumering en setting met vooral een boeiend verhaal en een passend plot.

Sloom psychologisch drama, dat pas in het laatste deel enigszins op gang wil komen en uiteindelijk wel eindigt met een fraaie slotscène. Het is evenwel te weinig en te laat. De mooie cinematografie en —zoals te verwachten— het optreden van Marion Cotillard zijn verreweg de beste onderdelen van deze toch wat teleurstellende film.

Liefdesdrama met een verrassende wending naar het einde toe of hoe hoe ver kan het verlangen naar iemand reiken ? ?
Het is een keurige film die toch veel dankt aan de sterke actrice die Marion Cotillard is.
Film werd voor heel wat genomineerd, maar behaalde geen enkele prijs. Zo voelde ik hem ook aan : net niet.

Fijne film.

Het begint al mooi met een stukje Lyon dat ik goed ken - goed genoeg om te spotten dat ze tegen het verkeer in rijden. Nouja, de film speelt een tijdje geleden, misschien dat je toen nog wel de andere kant uit mocht. En meteen ook al mooi spel van Cotillard.

Het verhaal is goed, en wordt goed gebracht - mooie timing, met een vleugje mysterie er in. En net genoeg acute tragiek om het genre drama waardig te zijn, naast het langdradige ongenoegen al dan. En erg mooi gefilmd, afgezien van het mooie begin zelfs. Wel wat veel alleen een Cotillard-vehikel, de rest van de cast doet me een beetje weinig. Hoewel gezegd moet dat Garrel me niet echt tegenviel, zelfs al is zijn casting wat cliche.

Wat een mooie, ontroerende film. Het verhaal boeide mij, ik kwam er makkelijk in en ik vind Marion Cotillard zo'n goede actrice. Ook in deze film zet zij een sterke rol neer, en een intrigerend personage. Ik ben blij dat ik de score op moviemeter een beetje op kan krikken, want wat mij betreft verdient hij meer. 4*

Prachtige en ontroerende film, zoals alleen de Fransen die kunnen maken. Toch kostte het me geruime tijd eer ik er in kwam. Marion Cotillard (wat een fantastische actrice!) sleept je er doorheen, maar ik moest wel doorzetten eer ik enige sympathie voor haar personage kon opbrengen. Prima natuurlijk. Een goede film moet schuren. Voor gemakkelijke hapklare brokken gaan we de oceaan wel over. De rest van de cast doet het naar behoren.

Was ook zeer onder de indruk hoe in de film het Frankrijk van de jaren vijftig herleeft (al die prachtige auto's, voor een autofreak als ik kom je ogen tekort), met die verloren oorlog in Indo-China op de achtergrond. En dan dat huis aan het strand. Ik was een paar jaar geleden ook in Ciotat. Ook dat minder bekende stuk van de Côte d'Azur is prachtig. Ja, die twist en dat slot, daar moet ik nog even over nadenken.

Een bij momenten droevig en zwaar drama over een dame, Gabrielle, die haar gevoelens en verlangens niet altijd onder controle heeft.
Dat ze niet kan aanvaarden wat op die plaats en in die tijd van haar verwacht wordt, geeft de indruk dat ze een heel onstabiel iemand is, die zichzelf niet onder controle heeft. Maar uiteindelijk was ze gewoon beter 80 jaar later geboren.

En over José, die wél helemaal meegaat in de tradities die toen de normale gang van zaken waren. Die in deze tijd de slechterik zou zijn, maar die door de houding van Gabrielle ook niet in de meest aangename situatie terecht komt (nog vóór het gearrangeerde huwelijk er komt, vertelt Gabrielle dat ze niet met hem naar bed wil).

Een, na een wat aarzelende start, meeslepende tragedie. En een behoorlijk verrassende einde, met Gabrielle die op een ontnuchterende manier geconfronteerd wordt met haar waanbeelden: de foto waar ze helemaal alleen op de armsteun van een stoel zit.

Sterke Marion Cotillard, in een film die maar één hoofdacteur heeft.

Kil romantisch drama begint in Frankrijk in de jaren 50. Gabrielle [Marion Cotillard] verliest haar ongeboren baby als gevolg van nierstenen en na overleg met haar echtgenoot [Àlex Brendemühl] besluit ze zich af te reizen naar een kuuroord in de Alpen. Daar ontmoet ze André [Louis Garrel] met wie ze een buitenechtelijke affaire begint. Volgens de officiële omschrijving is Gabrielle een “gepassioneerde, vrije geest”, maar Cotillard zet haar vooral neer als emotieloos met een flinke scheut verveling. Lusteloze, gortdroge verfilming van het boek ‘Mal De Pierres’ van Milena Agus met als enige pluspunt het verzorgde camerawerk van Christophe Beaucarne.

Geen wereldcinema, maar om de een of andere reden verveelde deit wat v reemde verhaal me toch geen seconde. Sober verteld en geacteerd, geen hysterica, maar wel een vrouw met een hoek af, deze Gabrielle. Smachtend naar de grote romantiek gaat ze een verstandshuwelijk aan met José, die dat gelukkig heel goed begrepen heeft. Niks wereldschokkends heel het geheel, maar wel mooi in beeld gebracht. En Cotillard doet ook geen pijn aan de ogen zonder dat ze al te veel koketteert met haar schoonheid.

Gezien op Eclips, zo'n rare Vlaamse zender waar meestal heel bestofte en stoffige films getoond worden. Zo stond onlangs nog 'Dressed to kill' op het menu: een thriller van De Palma, met beschrijving en foto en al van diens film, maar het bleek om een oubollige Sherlock Holmes te gaan met toevallig dezelfde titel. Had het ook al met 'The Man who knew too Much', toen ging het gelukkig om een originele versie met cynische bad guy Peter Lorre en niet de duffe remake met James Stewart en Doris Day. Maar nu (mal de Pierres) was het gelukkig exact wat was aangekondigd