Fireflies in the Garden (2008)

Je kent ze wel: films over mensen die na jaren weer eens thuis komen in een ontwricht gezin en het verleden - letterlijk - onder ogen dienen te komen. Imo een erg interessant thema; Braff's Garden State was geweldig en Edward Burns kan er wat van in bijna al zijn films.

Debutant Dennis Lee heeft met Fireflies in the Garden een soortgelijke film afgeleverd. Met precisie en eenvoud bouwt hij het verhaal in een rustig tempo op, waardoor al het oud zeer na verloop van tijd bloot komt te liggen en iedereen het verleden onder ogen dient te komen; ieder op zijn eigen manier.

Fireflies in the Garden kent een geweldige cast, met Ryan Reynolds in zijn beste rol tot nu toe. Dafoe doet het ook goed als pater familias, die deze Reynolds onder ogen moet komen omdat hij nog het één en ander op zijn kerfstok heeft.
Watson en Reynolds samen zijn ook erg sterk; uitstekende chemie tussen die twee. Het is eigenlijk alleen Roberts die een beetje tegenvalt. Gelukkig zien we haar ook vooral in flashbacks en is ze niet heel veel te zien.

Een aanrader!

4*

mooie dramafilm

De film begon in het begin al sterk en door de goede acteerprestaties van iedereen kon ik de film zonder moeite in een keer uitkijken. Meestal ben ik niet zo weg van langzame films maar deze film was zeer realistisch en meeslepend mede dankzij de uitstekende cast. De karakters waren stuk voor stuk zeer goed uitgewerkt waardoor je gewoon kon meeleven met iedereen die bevriend was met het slachtoffer. Zeer mooie film waarbij je gewoon af en toe het gevoel had dat je erbij was. Deze film haalt net niet de 4* maar is wel zeker de moeite waard!

3,5*

Het verhaal verloopt erg gemoedelijk. Ik kon me ook helemaal inleven in hetgene er verteld werd. Alleen zat ik heel de tijd te wachten op een climax die maar niet kwam. Het verhaal draait om het feit dat de zoon een manuscript heeft geschreven over de strenge opvoeding van zijn vader, over het feit dat hij zo gekleineerd is en hoe hem dat heeft veranderd als persoon. Je zit te wachten op het moment dat hij zijn vader confronteerd met zijn verleden of hem het manuscript laat lezen. Maar dit gebeurt gewoon niet. Ze wisselen af en toe een paar zinnetjes met elkaar over hun complexe verleden maar verder dan dit komt het niet.

Verder zie je ook een scene waarin tante en neef tijdens het afwassen een opmerking maken over hoe hun relatie een keer de fatsoensgrens heeft overschreden maar verder komt dit nergens in de film meer naar boven. De film pretendeert veel maar de zaken blijven sluimeren en niets wordt aangepakt. Dat vond ik een beetje teleurstellend.

Maar desondanks is dit een mooie film om naar te kijken. Het acteerwerk is prima en de familie heeft onderling een warme band die de sfeer in de film een intiem sfeertje geven.

Aardige drama, die het niet echt moet hebben van het sterke verhaal. Die is namelijk zo voorspelbaar als het maar kan. Ook wordt het niet helemaal perfect voor mij afgesloten, teveel zaakjes die niet helemaal goed worden afgewerkt. Relatie vader-zoon, de vriendschap tussen Panettiere en Boyd in de jeugd

De cast krijgt hier gelukkig wel de kans om zich weer is te bewijzen, het casten van Roberts is misschien wat overbodig, maar ik vond het wel prima. Zo vond ik ook Defoe, Reynolds, Anne-Moss, Boyd en uiteraard de prachtige schoonheid Panettiere prima acteren.

Niet superbijzonder, maar wel een fijne wegkijk film.

3*

Begint veelbelovend, maar al spoedig ontwikkelt het zich tot een voortkabbelend familiedrama.

Van de tegenvallende cast vond ik eigenlijk de jonge en ontwapenende Brooklynn Proulx (de kleine Leslie) nog het beste.

Dit drama eens bekeken en het was niet mis, al is het een redelijk slome film. Het verhaal kabbelt een beetje verder.

Het acteerwerk is wel top en 'k ben toch wel aangenaam verrast door Ryan Reynolds die hier een echte serieuze rol speelt en dit met verve doet. De rest van de cast deed het ook niet slecht.

De muziek vond 'k wel mooi en passend bij de film.

Niet slecht maar ook niet waw.

Wederom een mooi drama met een cast die wel raad weet met deze personages. Moss, Watson, Reynolds, Dafoe, Gruffud en zelfs Roberts, alle acteurs halen het meest uit hun rol. Alleen Panettiere kon niet overtuigen, maar haar rol was niet cruciaal. Het verhaal kijkt makkelijk weg, mede dankzij speelduur.

Vader-zoon-relatie staat centraal in deze film die het gegeven uitspant over twee periodes in het leven van de familie.

Een klassieke en vaak geziene methode, die hier wel best meevalt.

Eigenlijk overheerst de psychologische inpact deze film, de onderlinge relaties en het verwerken van wat vroeger was en wat nu zou moeten of kunnen zijn. Daar gaat het om en daar moet de kijker het mee stellen. Zeggen dat de karaktertekening uitstekend is, durf ik nu beslist ook weer niet. Film kan evenwel bogen op een sterke cast.

Het personage die de Dafoe vertolkt lijkt me toch erg extreem.

Prachtig ingetogen drama met een excellerende Reynolds. Niet te zwaar, komisch op de juiste momenten, maar met een mogelijk herkenbaar thema. Beelden zijn mooi, vooral het maisveld, en de muziek is prachtig. Verder jammer dat de film niet wat langer duurt.

4*.

Fireflies in the Garden

Redelijk familiedrama. Leuk om Ryan Reynolds in dit soort rol te zien, en het gaat hem goed af. Ook de andere acteurs zijn goed op dreef, in een film met veel opgekropte emoties en onderlinge ruzies die nooit zijn uitgepraat. Dat kookt uiteindelijk altijd over, iets wat in Fireflies in the Garden vreemd genoeg niet (of bijna niet) gebeurd. Iedereen gaat natuurlijk op een andere manier om met de dood van een familielid, maar het zorgt wel voor een wat vlakke en soms emotieloze film. De onderlinge relaties (vooral tussen Reynolds en Watson/Panettiere) blijven ook wat vaag. Maar voor de rest is dit een degelijke film met uitstekend acteerwerk.

De verkeerde film op het verkeerde moment.

Evengoed zie ik er wel in dat het een redelijk plot is en dat er fraai gespeeld wordt, maar het blijft wel een bevestiging van het oude gezegde - je vrienden kan je kiezen, je familie niet. Het bekruipt me vooral dat een echt beschaafde en ontwikkelde samenleving kinderen direct na de geboorte bij hun ouders weg zou moeten halen, maar er zijn kennelijk ook mensen die het beter getroffen hebben dan ik of de karakters in deze film.

De enige acteur die iets laat zien is denk ik wel Reynolds - de rest kabbelt maar een beetje in een relatief klein rolletje, en kan zoveel beter dan dit trekkerige script vraagt. Jammer dat Gruffud niet meer in beeld komt, toch een onderschatte acteur.

Daar laat ik het maar bij, anders begin ik nog over mijn eigen familie, de schoen van mijn vader of het gekrijs van mijn moeder.