Bandidos (1967)

Een stuk beter dan het gros van de spaghetti westerns.

Veel beter dan (om er maar een te noemen) A Fistful of Dollars.

(Bij die film en bij For A Few Dollars More was regisseur Massimo Dallamano trouwens als Director of photography betrokken)

Het verhaal is goed, met wat aardige vondsten, en de hoofdacteurs zijn degelijk.

Helaas ook wat spaghetti-eigen minpuntjes, maar die zijn wel te verwerken.

De body-count is extreem hoog.

Goed camerawerk en redelijke muziek.

Deze zou meer bekendheid verdienen.

De western gaat gelijk voortvarend van start en zat ik na een kwartiertje kijken wel op een 3.5

waardering, en dat is ook tot aan de finish zo gebleven - Een fijne spaghetti met meerdere

goed geschoten actiescenes inclusief een scene van de knok, met gedegen camerawerk.

Een vlotte western, die lekker afsluit met een 1 op 1 confrontatie. De acteurs mij overigens

volslagen onbekend, met tussen al de Italianen een Brit, Terry Jenkins, in een prima hoofdrol.

Deze film een tijdje geleden bekeken en zat in de nieuwe Arrow box.

Verwachtte er van te voren niet heel veel van, de titel heb ik wel al eens voor bij zien komen, maar gezien het feit dat er eigenlijk alleen onbekende acteurs van de tweede garnituur mee doen, had ik er een hard hoofd in dat dit bijzonder goed ging worden.

Echter...dit bleek één van de betere Spaghetti westerns te zijn, die ik de afgelopen tijd ben tegen gekomen.

Regisseur Dallamano weet het geheel goed in beeld te brengen, regelmatig met bijzondere, afwijkende camerastandpunten.

Ook maakt een scene in het begin indruk, waarbij we met de camera langs een zojuist door de schurken overvallen trein gaan en waarbij zichtbaar een ware afslachting onder de passagiers heeft plaats gevonden. Eén voor één zien we alle levenloze slachtoffers, duidelijk in beeld gebracht, voor bij komen.

Er is één overlevende, wiens handen kapot worden geschoten. Hij zint op wraak en gaat met scherpschutters act kermissen af om uiteindelijk de juiste jonge protegé te vinden en vervolgens deze op te leiden tot scherpschutter om zo namens hem zijn wraak te kunnen voltrekken.

De acteurs zijn goed gekozen:

Jenkins is een Clint kloon (maar dan zonder zijn eindeloze charisma), Salerno is zijn leermeester en ik herkende in de leider der schurken niemand minder dan "Le Beque", ofwel "de Stotteraar" uit de De Funes klassieker "Le Corniaud".

Einde film had iets origineler en minder standaard gemogen.

Goede sfeervolle score van Egisto Macchi. De song wordt uitgevoerd door ene Nico Fidenco.

Beslist de moeite waard: een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Het enorme succes van de eertse Leone westerns zorgde voor een explosief toenemend aantal spagetthi westerns. In 1966 en 1967 was de piek en werd er bijna een per week gereleased in Italie en veel ervan vonden ook hun weg naar het (Europese) buitenland.

De western bevat veel actie en het tempo is vrij hoog. Het begint gelijk met een mooi opgezette treinoverval die de rest van de film zal tekenen. Zoals veel van de spaghetti westerns (zeker de wat vroegere) vooral een wraakfilm. De film heeft een stevig tempo. De film ziet er goed uit. Dellamano zou later cult classic Solange maken. Dit zou zijn enige western blijven