Monkey Shines (1988)

Deze psychologische horrorfilm won 6 Awards in 1988. Vier op het festival van Sitges en 2 op dat van Fantasporto. Naar mijn gevoel George A Romero's beste prent. De typering van de karakters is uitstekend en je leeft als toeschouwer echt mee met de protagonisten. De cast is perfect en de aap is voortreffelijk afgericht. Actrice Kate McNeil kreeg ook een prijs voor haar rol.

De film werd omschreven als "een griezelfilm voor mensen die niet van griezelfilms houden." Naast een beklemmende sfeer zitten er in "Monkey Shines" echter ook meer menselijke emoties dan we van prenten in dit genre gewend zijn.

Verschenen op DVD (MGM) in de Benelux. Een aanrader!

*5*

Crazy Monkey!

Lachen film, maar het bevestigd wel dat Romero een filmmaker is die leuke ideeën van hemzelf of andere verfilmd, maar het zelden er ook echt iets goeds van weet te maken.

Nu ook weer, het verhaaltje is leuk. Een aap komt als hulpje van een totaal verlamde man. En blijkt niet helemaal te sporen, omdat hij eerder is volgespoten door een mad scientist. Maar als Allan bijvoorbeeld wordt aangereden in het begin vraag je je serieus af wie dat ooit heeft gefilmd en gemonteerd, pijnlijk stukje film. Zo slecht zijn deze aspecten daarna gelukkig niet meer, maar Romero mist dat beetje sfeer en stijl om er een echte leuk kijkervaring van te maken.

Het typische jaren 80tig verhaaltje a la The Fly met Mad Scientist en al, maakt het allemaal geestig kijkvoer. Maar er had weer eens meer ingezetten.

3 sterretjes. Die aap was trouwens wel helemaal the shit! Lief en psychopathisch tegelijk, hij speelde Allan helemaal weg

Degelijk filmpje van zombie-meester Romero. De opbouw is suspensevol en het uitgangspunt erg sterk, maar vooral de climax stelt teleur. Toch een stuk beter dan wat Romero de laatste jaren aan zombiefilms heeft geproduceerd.

3*

Monkey Shines is een film met veel potentie, maar uiteindelijk door de behoorlijke langdradigheid verliest het zijn charmes en eindigt het in een teleurstellende climax in het huis. Het kon me toen al niet meer zo veel interesseren. Hier had echt meer ingezeten. Een kortere speelduur had hierbij zeker geholpen. En iets minder lompigheid ook.

2,5*

In potentie een angstaanjagend plot, maar in de uitwerking stelt Romero teleur. Zo'n aapje moet wel het tofste huisdier dat er bestaat zijn. Cute, maar vooral erg handig om haar allerlei handelingen te laten verrichten. Daar komt de invalide Allan ook achter, totdat het aapje zo beschermend is dat ze Allan tegen alles en iedereen wilt verdedigen.

Maar voor het zover is, is het eerst door een stukje stug drama heenbijten waarin we te maken krijgen met de mankementen van Allan. Te makkelijk trouwens hoe hij verongelukt. Was er nu geen creatievere manier voorhanden? De manier waarop het ongeluk wordt gefilmd is belachelijk. Wel goed geacteerd overigens door Beghe, maar het is allemaal net wat te langdradig. Ik wilde wel eens zien hoe psychopatisch zo'n aapje kan worden, maar dat is een grote sof. Brullen kan ie wel, maar de bodycount is enorm laag, en voor die ene bloedlip had Romero de legendarische Savini niet in te hoeven huren, want veel meer smerigheid zit er niet in!

De punten die ik geef zijn dan vooral voor de beelden met het aapje omdat het gewoon leuk is om te zien waartoe hij allemaal in staat is. Maar naar mijn mening had het horrorgedeelte wel iets spannender gemogen. Een mutatie bijvoorbeeld, moet kunnen met Savini in de gelederen. Jammer.

Ondanks sommige negatieve verhalen over de film, hebben wij gisteravond erg van deze film genoten. Het is niet een hoogstaande thriller o.i.d., nee, het is een film voor vermaak en een beetje nagelbijten. Mag dat ook? Van ons is het een 7 dus 3 1/2*.!

Ook ik heb me prima weten te vermaken met deze film. Ik vind het hele uitgangspunt gewoon erg tof en de manier waarop ze het hebben gedaan met de aap is fantastisch. Je krijgt namelijk als kijker echt het idee dat de aap al die dingen doet. Dit moet een geweldig afgericht diertje zijn geweest.

Verder leeft men als kijker het meeste mee met de gehandicapte Allan (prima rol van Jason Beghe). Daarnaast is Romero erin geslaagd om de personages erg natuurlijk over te laten komen. Hierdoor blijft de film zijn serieuze toon houden en blijf je als kijker meeleven met de personages.

Hier en daar had hij misschien iets korter gekund, maar verder heb ik hier niets over te klagen. Ook leuk voor mensen die niet zo van horrorfilms houden trouwens.

Monkey Shines heeft een heel andere stijl als voor George A. Romero gebruikelijk is. Ik vond ook dat de film beter aan een andere filmmaker, zoals David Cronenberg uitbesteed had kunnen worden.

Toch is het niet helemaal onaardig. De soundtrack vond ik wel goed, de film is prima opgenomen en de film heeft zowaar wat drama. Het acteerwerk kon er ook prima mee door, vooral Jason Beghe was zeker niet slecht.

Ik was erg blij dat er aan het begin van de film stond vermeld dat er geen apen zijn verwond tijdens het produceren van de film. Voor die muis en de parkiet vrees ik echter het ergste. De apen waren in ieder geval prima getraind want nergens in de film komt het amateuristisch over.

Het hele concept waar mensen bang moeten worden voor dieren werkt eigenlijk niet voor mij, daar ben ik gewoon een te grote dierenvriend voor. Bovendien was het een beetje belachelijk dat de apen slimmer zouden worden van injecties met menselijk hersenweefsel en dat de mensen in de omgeving dan "versmelten" met de aap vind ik nog een beetje vergezocht. Als de drama nou een stuk beter geweest zou zijn en het plot wat beter doordacht zou dit een veel betere film kunnen zijn geweest.

Al met al wel een degelijke horrorfilm, die mensen die niet zo van horror houden ook best leuk zullen vinden. Een veel betere film met het concept van een invalide in een nogal onmogelijke situatie vond ik Misery van Stephen King.

Once there was a man whose prison was a chair.
The man had a monkey, they made the strangest pair.
The monkey ruled the man, it climbed inside his head.
And now as fate would have it, one of them is dead.

Zo klink de tekst op de poster van deze door George Romero geregisseerde film naar een boek van Michael Stewart. Als de film van start gaat zien we het eerste uur niet meer dan de situatie waar Allen in geraakt is en daarnaast de experimenten die op Ella de kapucijnaap worden verricht. Die twee komen dan bij elkaar en dan zijn er natuurlijk tekenen dat er iets niet helemaal klopt. Om pas in de laatste 40 minuten rustig aan wat meer te los te gaan. Klein minpuntje vond ik dat er nergens wordt verklaart hoe het nu kwam dat Allen opeens ziet wat Ella zag. De meeste credit gaat naar de cast inclusief de kapucijnapen, zij leverde zeer goed werk en maken als het waren deze film. Er was een vermelding aan het begin over dat de apen niet verwondt waren, iets dat voor de oplettende kijker ook te zien was. Telkens als een aap een injectie of gevaarlijke actie moest doen was er duidelijk gebruik gemaakt van een pop. Nu staat erbij de film Tom Savini vermeld en het kan bijna niet anders dan dat die apen van zijn hand zijn. Waarschijnlijk is de prachtige eind-scene dan ook om nog even gauw Tom Savini's kunnen te tonen.

Tot slot nog een leuk weetje: De verpleegster van Allen wordt gespeeld door Christine Forrest. Dit was ten tijde van filmen de vrouw van George Romero. Zij speelt in verschijnende van zijn films en volgens
IDMB vond Stephen King tijdens opnames van Creepshow (1982) haar naam zo goed dat hij die heeft gebruikt voor zijn nieuwe boek.

Een film die in de verhaallijn boeiend is, maar in de uitwerking toch wat braaf en soms zelfs saai is.
De aap kreeg mij in ieder geval niet op het puntje van mijn stoel. Nu moet ik meteen toegeven dat een ander dier in deze of in een andere spannende film dat waarschijnlijk ook niet had gekund. Films waarin het dier de dreiging is, vind ik al snel niet overtuigend en vaak niet creepy.
Aan het verhaal mankeert volgens mij niet zoveel. Dat klinkt spannend genoeg. Ik ben niet bekend met de roman van Stewart, die als basis voor de film heeft gediend, maar ik kan me goed voorstellen dat het boek als een spannende thriller leest. Aan de vertaling ervan op beeld mankeert echter wel het een en ander.
De opbouw is lang en saai en bestaat uit langgerekt drama dat heel kort en bondig verteld had kunnen worden. Langgerekt drama is eigenlijk alleen boeiend als dat intens en goed geacteerd wordt weergegeven. Om verveling tijdens een lang dramatisch voorspel te voorkomen moeten diepere lagen van gevoel worden aangeboord. Dat lukt hier niet. De acteurs zijn daarvoor toch een maatje te klein.
De aap doet zijn duistere ding alleraardigst, maar het blijft gewoon een lief dier. Op geen enkel moment is de kwaadaardigheid van de aap geloofwaardig. Op geen enkel moment overkomt je een beklemmend gevoel als het aapje in beeld komt. Het is gewoon een leuk en grappig beestje dat enkel wat ondeugende neigingen heeft. Meer gevoel roept de handel en wandel van het aapje niet op.
Soms balanceert de film even op het randje van het belachelijke. Gelukkig kiepert de film er net niet over. Het scheelt soms echt niet veel. Als Beghe aan het eind van de film de aap levend verscheurt, komt dat toch tamelijk hopeloos over. Als dan ook nog eens duidelijk zichtbaar is dat de heen en weer schuddende aap eigenlijk een stoffen knuffel is, wordt de scène in plaats van luguber ineens heel potsierlijk.
Nee, Monkey Shines is echt geen spannende film.

Matige film waarin een man verlamd raakt en een aapje als hulpje krijgt. Alhoewel de opbouw van deze film goed is, duurt het gewoon veel te lang en is er te weinig spanning (het had met gemak een stuk korter gekund). De scenes met het aapje zijn zeker goed gedaan om leuk om te zien. Net geen 3.0 sterren.

Helaas viel deze film me wat tegen.

Het was naar mijn mening vrij chaotisch en slordig gefilmd, er zitten een paar gaten in de tijdlijn die niet echt netjes of professioneel naar elkaar verbonden worden, (gewoon van het ene op het andere moment is het dan blijkbaar opeens weer een aantal weken of paar maanden later).

Gaat over een plotseling verlamde man die in een rolstoel terecht gekomen is (kan alleen zijn hoofd nog bewegen), die hulp krijgt van het kapucijnaapje Ella, die echt een heleboel handelingen kan verrichten, wat natuurlijk heel indrukwekkend is om te zien, en waar ze die (waarschijnlijk meerdere) aapjes flink voor getraind hebben, en laat ook weer eens zien hoe zeer die aapjes op de mens lijken.

Maar hoe die aapjes behandeld worden in de film geeft me soms een erg vervelend en akelig gevoel. Aan de het begin van de film krijg je wel een disclaimer te zien over dat aapjes geen pijn gedaan zijn “ook al lijkt het zo op beeld”, maar je ziet ook de aapjes in piepkleine kutkooien zitten in het laboratorium en dat ze erg gestresst en opgejaagd zijn. Want ze moeten toch “iets” met die aapjes doen om ze zo’n onrustig en boos gedrag te laten vertonen wat ze nodig hebben om dat angstaanjagend te laten overkomen in de film.

De acteur in de hoofdrol, Jason Beghe - (toen ik hem IMDB'de kwam ik er achter at dat hij die politiechef is in Chicago P.D. en dat is eigenlijk het enige waar ik hem verder van ken; hij zit schijnbaar ook in Thelma and Louise, en The Next Three Days, maar dan beide met 'n kleine bijrol) - zet wel een goed gespeelde rol neer, en ook boeiend om zijn mood-swings te zien, maar ik vond het te ver gezocht waar die mood-swings door kwamen. Dat vind ik gewoon totaal ongeloofwaardig en te veel "fantasy", dus dan kan ik dat niet serieus nemen.

En waarom Ella een negatieve invloed op hem heeft, wordt eigenlijk ook totaal niet uitgelegd. Maarja, het is natuurlijk ook niet zo’n soort horrorfilm die op dat gebied realistisch hoeft te zijn. Maar dat is gewoon niet zo m’n ding.

En dat tijdens de gehele climax van de film het de hele tijd buiten dondert en bliksemt vond ik ook weer zo’n flauw cliché.

Deze film had ook redelijk wat komische momenten die ik in dit geval dan weer wel op de plek vond (ben ik normaal geen fan van), o.a. omtrent hoe de eerste verpleegster die in huis komt om Allan te helpen zich gedraagt (in het begin) en op een gegeven niks meer hoeft te doen omdat de aap alles overneemt.

En de (toen) hele mooi Kate McNeill, als Melanie: "Hi Mrs. Mann! How are you today?"

En dat make-up effects grootmeester Tom Savini hier aan meegewerkt heeft is natuurlijk geweldig, maar ik heb eerlijk niet gezegd niet zoveel van zijn kenmerkende effecten gezien.

Maar vanwege het toch unieke concept, sterke "acteerwerk" van Ella, en een aantal goeie scènes en de vraag waar het verhaal heen zal gaan, krijgt hij een krappe voldoende.

Leuke aftrap van horrorchallenge 2018 !

De ster van de film is natuurlijk het aapje. Een dikke pluim toch voor diegene die deze trucjes allemaal bedacht en zeker voor het geduld. Het verhaal wordt goed opgebouwd naar de climax die best oké was. Het acteerwerk viel mee en stoorde nergens. Het minpunt is wel dat er te weinig horrorelementen aanwezig zijn om de spanning echt op te kunnen voeren. De kills zijn inderdaad braafjes uitgewerkt en soms zelfs niet te zien. Beetje jammer, anders zou de film zelfs een hogere score kunnen krijgen. Ik rond af naar 3,5 sterren vermits mijn score 6,5/10 is, maar het aapje verdient dit wel.

Romero's eerste studiofilm en die valt -hoewel vrijwel volledig gestript van zijn typische horrorkenmerken- zeker niet negatief op in z'n oeuvre. Het tekende het begin van een drietal films die iets meer duiken in de psyche van een individu (steevast de mannelijke protagonist) in plaats van zijn befaamde maatschappijkritiek. Toch is het niet vreemd dat men iets meer (/anders) verwacht, met name wat betreft (gore) effects. Met zwaargewichten zoals Savini en Kirshoff aan 't roer is er veel mogelijk, maar de kracht van Monkey Shines komt uit een hele andere hoek. Sterk geschreven, geregisseerd en klassiek spannend met een lange spanningsboog en natuurlijke progressie van de personages. Allemaal heel geloofwaardig en kundig uitgevoerd. Niet heel verheffend verder, maar er schijnen nogal wat scherpe randjes te zijn gesneuveld (studio, he). Beeldkwaliteit van de nieuwe Eureka! blu-ray release is overigens subliem. 

Vond het een erg origineel uitgewerkt idee, eigenlijk gebaseerd op een bestaand programma voor zorgbehoevenden. Destijds vond ik deze film erg spannend. Ongelooflijk wat je een kapucijnaapje allemaal kan laten doen, al zit een sterke editing er ook voor veel tussen. Er zitten enkele zonden in tegen de ruimtelijke logica. Zo weet het aapje waar Allan's ex en de dokter zitten en vindt hij de weg van lab naar huis terug en zo... Nonsens dus. De finale was best intens.

Eigenlijk een 2.5* voor het rommelige script, maar dat getrainde doodshoofdaapje verdient minstens een halve ster erbij. Echt de volledige speelduur van 'Monkey Shines' (1988) genoten van wat ze dat aapje allemaal hebben aangeleerd. Ik vergeef het George A. Romero meteen dat dit misschien wel het minst intimiderende filmmonster is wat je ooit tegen zult komen.