In Bruges (2008)

Een film om in te lijsten. De knipoog (hommage mocht 't niet genoemd worden) naar Nicholas Roeg's Don't Look Now, maar vooral de structuur (ja, vorm) waarin de interne worsteling van de huurmoordenaars is gegoten, werkt fantastisch. Het bezoekje aan het museum, waar de twee oog in oog komen te staan met drie gruwelijke taferelen, is van hetzelfde laken een pak als de toevalligheid waarmee ze een heuse filmset binnenwandelen, uiteraard inclusief de dwerg.

De perceptie van de werkelijkheid (narigheid) wordt op een fenomenaal kunstzinnige wijze uit de doeken gedaan.

Ik woon slechts op een half uurtje van Brugge. Een grote band met de stad heb ik niet maar ik heb wel genoten van de verschillende gekende locaties; toch blijkt het een historisch decor dat nog redelijk werkt in deze misdaadkomedie. De humor is echt wel van het donkerder soort en wanneer Fiennes ten tonele verschijnt wordt het nog redelijk bruut. Het is een vreemde combinatie wat je te zien krijgt die goed wordt ingevuld door de acteurs met vooral leuke rollen voor Prentice en Fiennes. 3* + 0,5* voor de setting.

Tweede McDonagh.

Heb nog niet veel van deze regisseur gezien, maar hij heeft dan ook niet al te veel geregisseerd. Een echte overeenkomst tussen zijn werken heb ik dus nog niet ontdekt. Wel denk ik dat al zijn films wel een bepaalde vorm van zwarte komedie hebben, want ook deze film is op het vlak van humor redelijk van het soort ik-hou-geen-blad-voor-de-mond.

Verder wordt er in de eerste helft vooral de nadruk op gelegd om de personages iets meer diepgang te geven. De pogingen zijn aardig, maar toch kwam het niet echt over. Vooral omdat zeker Farrell iets te absurd en onwerkelijk overkomt om sympathie voor te voelen. Gleeson daartegenover is juist heel serieus en is daarmee een soort tegenpool. Toch weten ze samen best leuke scenes neer te zetten, maar een briljant duo is het verre van.

Brugge is een leuke stad en wordt prima in beeld gebracht. Het voornaamste voordeel is dat de omgeving van een soort is die je niet vaak ziet, waardoor het zich direct weet te onderscheiden van soortgelijke misdaadkomedies. Toch zijn de scenes waarin er wat wordt opgebouwd wat fijner, zoals de finale op de sneeuwset. Niettemin heerst er een authentiek sfeertje dat effectief genoeg is.

Het jammere is dat de tweede helft die beduidend bruter is qua toon wat beter werkt dan de eerste helft. Vooral omdat ik maar weinig sympathie kon opbrengen voor die twee en het vooral wachten was tot er iets bijzonders ging gebeuren, maar dat kwam net wat te laat. De humor weet namelijk niet voor zo'n lange tijd te werken. Geef me dan maar de tweede helft die iets meer stilisme kent.

Tijdens een weekendje met vrienden in Brugge werd me deze film aangeraden. Ik was dus benieuwd. Misdaad/comedy zegt de omschrijving. Beide genres treffen we aan in in Bruges, hoewel de komedie van een bijzonder droog niveau is. Ik hou ervan dus kon er vaak om lachen.

In Bruges lijkt in de eerste akte meer een promofilm voor Brugge dan daadwerkelijk een misdaadverhaal. We zien veel mooie locaties, pikken wat historische feitjes mee en zien de typische Belgische gezelligheid.

Maar al snel ontvouwt zich een duister misdaadverhaal over berouw, vergelding en vergeving. Dit wordt aangedikt met religieuze symboliek, maar ook regelmatig ontnuchterd met humor.

Een mooie, duistere en sfeervolle film, die tot het eind spannend blijft. Naast misdaad en komedie zou drama ook niet misstaan als genre.

4*

Fijne, intelligente film in de stijl van Tarantino met zowel spanning als humor en dat een leuk thema heeft in het afleggen van rekenschap (zoals in religieuze zin op de Dag des Oordeels).

When in Bruges

Na het bekijken van The Banshees of Inisherin werd ik meteen nieuwsgierig naar ander werk van deze regisseur. Ik dacht in eerste instantie al snel aan Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, maar omdat ik zag dat In Bruges nu nog op Netflix stond besloot ik daar eerst aan te beginnen.

Met name tijdens de eerste helft heb ik het meest van In Bruges genoten. Er hangt dan nog het nodige mysterie om de twee hoofdpersonages heen, en het is heerlijk hoe Brugge (en sightseeing in het algemeen) op de hak genomen worden.

Ik had aanvankelijk ook geen idee welke richting het verhaal op zou gaan. Naarmate Harry Waters langzaam maar zeker in beeld verschijnt en de ondertoon serieuzer en grimmiger werd begon mijn aandacht wat af te zwakken, wat met name kwam omdat ik meer van de finale verwacht had. De finale bestaat namelijk uit net iets teveel toevalligheden om een indruk op mij achter te kunnen laten. Ik doel dan op Ken die precies aankomt op het moment dat Ray zichzelf om het leven wil brengen midden in het zicht van alles en iedereen zodat het haast ook niet te missen valt, en dat er “toevallig”, ook een klein persoon voor Ray stond toen hij neergeschoten werd, zoals ook het geval was toen hij de priester neerschoot. Ik snap het hele punt erachter wel, maar deze elementen voelde voor mij te geforceerd ingebracht aan. Ook het verhaal bleek uiteindelijk dunner te zijn dan ik had verwacht. Dit hoeft geen probleem voor mij te zijn, maar de dialogen spraken mij een stuk minder aan dan dat in The Banshees of Inisherin het geval was. En dan had ik daar aanvankelijk juist veel meer moeite met de setting.

Met name de originele setting, die mij juist wel aansprak, en de eerste, meer humorvolle helft maken dat ik In Bruges een ruime zes waard vind , maar een tweede keer hoef ik deze niet snel te zien.

3,0*

Goeie film over twee huurmoordenaars die zich schuil in Brugge nadat een klus fout is afgelopen. Ondanks het vrij simpele misdaad-plot, laat het verloop zich niet te gemakkelijk voorspellen. Genoeg vermakelijke gebeurtenissen en dialogen. Colin Farrell zet zijn rol leuk neer, maar het is toch Ralph Fiennes in een bijrol die meeste indruk weet te maken. Verder genoeg mooie plaatjes van het oude stadje Brugge.

Nu pas gezien. Eerste helft is erg sterk en vermakelijk, daarna wordt het ietsje minder. Met terugwerkende kracht doet Farrell me hier eigenlijk wel wat denken aan de latere presence van Ryan Reynolds.

Nooit eerder gezien, maar hij is goed. Wat een geweldig sfeertje hebben ze in deze film gecreëerd en dat geldt ook voor de muziek. Prima cast, een goed plot en af en toe uitstekende humor. En dat allemaal in Bruges.

Leuke film, met twee geweldige acteurs. Gleeson als de wat serieuzere van de twee, waarbij Farrell een wat onnozele rol heeft. Beiden spelen het voortreffelijk en de dialogen zijn op momenten hilarisch. Een beetje te vergelijken met de recentere 'The Banshees...', wat overigens van dezelfde regisseur is merk ik nu.

De 'sightseeing' van Brugge levert mooie plaatjes op. De stad is prachtig in beeld gebracht, waardoor ik ook wel benieuwd ben geworden naar deze stad van onze onderburen.

De film kakt in de tweede akte helaas wat in, waardoor het tegen het einde wat minder lekker wegkijkt. Al met al toch een aanradertje.

Alleen al door de filmtitel wil je de film zien want Brugge is een fantastische mooie stad. De stad wordt mooi en sfeervol in beeld gebracht wat prachtige plaatjes biedt. Het verhaal stelt niet zo veel voor, maar de cast weet het verhaal voldoende interessant te houden waarbij het slot een verrassende ontknoping heeft. 6/10

Rare film, en niet altijd leuk-raar. Sommige scènes en dialogen slepen net wat te lang aan en zijn wat te flauw en weird naar mijn smaak. Eigenlijk vond ik de film pas echt leuk worden toen Ralph Fiennes ten tonele verscheen. Erg grappige rol, de manier waarop hij praat en zijn accent doet is echt heel geslaagd.

Brugge is natuurlijk een origineel en leuk decor voor een film als dit, het levert regelmatig mooie shots op en geeft de film een heel eigen gezicht.

Origineel, regelmatig grappig, maar niet sterk genoeg voor een echt hoge beoordeling wat mij betreft.

3,5*

Na een citytripje Brugge leek In Bruges ons wel leuk om te kijken, al ging ik er 100% blind in; ik wist niet wat het genre was, dat het geregisseerd was door McDonagh, alleen dat Colin Farrell erin speelde.

Banshees of Inisherin had ik wel al gezien, wat ik een vermakelijke film vond.

De mooie shots van de grachten, de Grote Markt en Belfort zijn een lust voor het oog (in werkelijkheid is Brugge nooit zo verlaten) en het begint dan ook echt met een sight-seeing tour van de twee hoofdrolspelers.

De running gag dat Bruges een shithole is danwel een prachtige fairytale (maar dat niemand weet waar het ligt), wordt al snel oud, maar het gekibbel tussen Ray en Ken is erg leuk, mede dankzij het ietwat neurotische acteerwerk van Colin Farrell.

Het hele subplot met die dwerg, de filmset en Chloe (en haar vriendje) vond ik wat flauw allemaal, maar uiteindelijk komt alles wel aardig samen in de slotact.

Het acteerwerk is wisselend: Colin Farrell, Brendan Gleeson en Ralph Fiennes zijn geweldig, maar veel bijrollen vond ik vaak zwak geacteerd (Thekla Reuten als gastvrouw, Clemencé Poesy als scharrel).

Toch leuk om een keer gezien te hebben.

3,5*