Unforgiven (1992)

Het is altijd gevaarlijk om je jeugdliefdes opnieuw te bezoeken. Bij herziening heb ik een punt moeten afhalen van mijn waardering voor Unforgiven.

Ik heb in het verleden vaak gehoord dat dit Eastwoods 'afrekening met het western-genre' was, en nu zat ik me eigenlijk twee uur af te vragen wat dat betekende. Alleen maar omdat hij een oude zeur speelde die wars was van cowboy-romantiek? Prima, maar toch kwamen veel situaties en karakters in deze film op mij vrij karikaturaal over, zo niet cliché.

Ook valt de kritischer geworden Sandokan (oude zeur) op dat Eastwood toch echt wat te kort komt als regisseur in vergelijking met zijn mentor Sergio Leone. Het gepaardrij door de prairie met gitaargepingel op de achtergrond is soms eerder knullig dan sfeervol. Ook onhandig is de poging om via een morele boodschap van 'respect voor de prostituees!' de stuitende misogynie van eerdere films als High Plains Drifter goed te maken, maar goed, het is in ieder geval een poging.

Geen maximale waardering meer, dus, maar verder nog steeds wel een prima filmpje. Goed gecast, behalve zijn eigen gegroefde kop wist Eastwood voldoende charismatische oude karakterkoppen te strikken. Vooral de rol van Harris blijft een leuke afleiding van het hoofdplot. Verder sowieso prettig dat de film zichzelf niet al te serieus neemt. Een prettige rit naar de zonsondergang, dus, maar waarom deze film bij de eerste keer zo'n impact op me had, kon ik niet meer terughalen, jammer genoeg.

Geweldige film over een paar prostituees die een premie uitloven als één van hen mishandeld is. Wat in eerste instantie een conventionele western lijkt, is dat zeker niet (vooral hoe er met geweld wordt omgegaan en de steeds donker wordende toon). Een goed verhaal, goeie dialogen en vooral ook ijzersterk acteerwerk. Wat mij betreft de beste western ooit. En dat in een periode dat het genre nagenoeg dood was.

Gisteren herzien op 4K. Een meerwaarde? Met de juiste instellingen wel. Ziet er net weer een beetje fraaier uit al is oude transfer sowieso niet slecht te noemen. Wel is de film nogal donker met veel regen. Anyway the movie itself want daar gaat het toch om mogen we toch een kleine klassieker noemen. Hij is zeker niet de beste western ooit en zeker ook niet de spannendste, maar het oogt allemaal degelijk en serieuzer. De muziek deed me af en toe denken aan de Shadows. Of dat een pluspunt is ben ik nog niet uit, maar het valt te pruimen. Had wel wat moeite met de stijve boer die notabene niet meer fatsoenlijk op zijn knol kon zitten. Zwemmen of autorijden verleer je immers ook niet, maar goed. En verder is het wat vreemd, dat hij zijn young ones achterliet met zijn zieke varkens. Opvallend zien we ze daarna niet meer terug. De rol van Gene Hackman is sterk wat ook gold voor The Englishman en zijn biografische schrijver. Kortom er is ook genoeg te zien in deze ruim twee uur durende film.

Enigszins wat verbaasd van de toch erg hoge score die circuleert op IMDB met zijn 8.2, beetje overrated lijkt me zo. Desalniettemin zeker een behoorlijke film die in de eerste plaats kan rekenen op een geweldige cast. Niet dat iedereen super uit de verf kwam (Freeman bvb). Het is vooral Hackman die (opnieuw) gevreesde sherrif vertolkt en ook Eastwood heeft ondanks zijn opagehalte een bepaalde doorslaggevende flair over zich: berustend en doortastend.

Unforgiven is een wat aparte atypische western. De film is haast een statement en staat letterlijk symbool voor het uitsterven ras dat de western is sinds de jaren 90. Geen superheros of cowboyhelden hier die een mus neerknallen vanop 250m. Geen rookpluim uit de revolver die wordt weggeblazen na een heroïsch duel. Neen, eerder wat bijeengesprokkelde boeren op hun retour in een Far Westomgeving. Missen en slecht mikken is eerder schering en inslag, ineengeslagen worden ook om dan al kruipend de uitgang te zoeken ... Op sommige momenten wordt het zelfs zielig (en uitermate realistisch uit het dagelijkse leven gegrepen). De sherrif is meer begaan met de bouw van zijn nieuwe huis en zijn biografie en van Munny schiet er niet veel meer over dan een zielig hoopje ellende dat de whiskeyfles tot zijn beste vriend rekent/rekende. Grappig en onthutsend tegelijk wanneer hij zijn schimmel tracht te berijden ...

Eastwood had ook geen boodschap aan een strijd tussen de "goeden" en de "slechten". Allemaal hebben ze wel boter op hun hoofd en creëren ze amper sympathie, hoe nobel hun huidige motieven ook mogen zijn. De sfeer is donker en de gutsende regen is niet bepaald iets dat je onmiddellijk met een western associeert.

So far so good dacht ik tot het einde eraan kwam. Zeer simplistisch plot en ineens kwam de meedogenloze efficiënte killer terug naar boven. Geen water voor de stervenden deze keer. Vreemd dat hij levend uit de strijd raakte, wat je toch niet als realistisch mag beschouwen. De kompanen van de sherrif waren niet meer dan een bende bange wezels. Jammer alvast en dat kost de film zeker een 0,5*. Toch blijft een degelijke 3,5* zeker overeind.

De recensies zijn wisselend merk ik hier... onbegrijpelijk. Daarom.. een lang betoog waarom deze film een meesterwerk is

Unforgiven is voor mij één van de beste Westerns, juist omdat deze film een ongewone en een soort postmoderne kijk geeft op het genre, en het genre an sich aan de kaak stelt. De film is zich duidelijk bewust van het beeld van de western, en zet dit op kop. Van de gebruikelijke romantisering van het oude Westen blijft weinig over: helden blijken schurken, stoere verhalen blijken leugens, doden blijkt lang niet zo spannend als gedacht, en de wet is lang niet altijd eerlijk als we mogen verwachten, laat staan dat gerechtigheid zegeviert.

Eastwood draait in deze film vrijwel alles om: waar in traditionele westerns vrouwen een vaak ondergeschikte rol hebben (behalve misschien Once upon a time in the West) zijn de vrouwen hier sterk en zeker niet op hun mondje gevallen.
Waar cowboys elkaar normaal bijna lachend, of in ieder geval koelbloedig neerschieten, overheerst hier de twijfel en de angst voor de dood en de eigen ziel.
Ook de mythologie van het wilde Westen wordt hier letterlijk in de film zelf onderuit gehaald: de biograaf, die als verhalenverteller alle actie flink aandikt (wat westerns normaal gesproken doen), wordt terecht gewezen en onderwezen in de waarheid, waarna voormalige held English Bob niets meer blijkt dan een charismatische, maar koelbloedige moordenaar. Tevens staat de biograaf symbool voor de sensatiezucht van de media en de perverse verhouding van de media ten opzichte van geweld: hij is duidelijk onder de indruk van English Bobs avonturen, maar als dit leugens blijken, en het verhaal dus minder interessant blijkt, stapt hij makkelijk over naar de Little Bill, die hem inpalmt met zijn heldenstatus.

Het thema van wapens en geweld wordt ook anders behandeld dan gebruikelijk: geweren dienen ingeleverd te worden als men de stad binnengaat, maar de sherriff gaat zich ondertussen te buiten aan extreem geweld. De wereld op zijn kop. Het geweld en het doden wordt in deze film niet geromantiseerd, maar gebeurt traag, en het voelt ongemakkelijk om naar te kijken (met uitzondering wellicht van de finale).

Eastwoods personage is geen held, maar een man die gebukt gaat onder zijn zondige leven, en hij is zich uieindelijk terdege bewust van zijn verloren ziel, wanneer hij erkent dat hij Little Bill wel weer tegen komt in de hel. In deze film zijn er geen winnaars. Iedereen die een ander iets aandeed, neemt deze zonde mee en leeft voort met een eeuwig litteken op zijn ziel. “It’ a hell of a thing, killing a man....” voor mij lijkt het alsof Eastwood ook zijn eigen verleden als acteur hiermee probeert recht te zetten: Zijn vroegere personages zijn immers het symbool van de stoere man die niet over zich heen laten lopen en niet bang is voor een schietpartij meer of minder. Als groot acteur (en rolmodel) neemt hij met deze film duidelijk afstand van de gebruikelijke heroïek die om geweld heen hangt.

En dat is alleen maar het verhaal... de prachtige shots, dreigende sfeer en subtiele, maar effectieve muziek maken deze film ook een plaatje om naar te kijken. Topfilm!

Na zo’n 20 jaar weer herzien. De film heeft niets aan kracht ingeboet. Ijzersteke vertelling met Clint’s meest duistere rol. Eigenlijk een soort westernvariant op

Taxi Driver, waarbij de film langzaam maar gedegen naar de duistere ontknoping leidt.

Meesterwerk!

“Any man don't wanna get killed better clear on out the back.”

Sterke en ouderwetse Western film van Clint Eastwood. Hard en compromisloos, maar Unforgiven is ook een verhaal over een oude man die zijn gewelddadige en moordende verleden achter zich wel laten. Bill Munny is duidelijk een verloren ziel, maar hij bijt zich uiteindelijk vast in een geweldszaak waarbij een vrouw ernstig is mishandelt. Vooral het samenspel tussen Eastwood en Freeman is uitstekend, en Hackman als gewelddadige sheriff is een genot om naar te kijken. De spanning is soms om te snijden, en Eastwood verdient alle lof voor de sfeer die hij als regisseur weet neer te zetten. Dit is een western zoals ik het graag zie.

Westerns zijn niet meteen mijn meest bekeken soort films maar meestal vallen ze goed mee. Deze is ook erg sterk, vooral doordat je niet goed weet wie nu echt de slechterik is. Is het Eastwood, Freeman en The Kid omdat ze de twee mannen tegen beloning gaan doodschieten na de verminkingen die ze bij een hoer hebben aangebracht. Is het Little Bill die dit absoluut wilt tegengaan? Of zijn het gewoon de twee mannen?

Het is niet zwart of wit in deze film. Dit, zeg maar, morele vraagstuk zorgt dat het plot toch net even sterker is dan de gemiddelde western. Misschien had het iets anders moeten eindigen als de deputy Clint nog even neerschoot, was alles weer min of meer in evenwicht en kon iedereen rustig verder met zijn leven. Al vind ik dit einde zeker ook niet mis. 4*

Unforgiven , Een solide western van en met Clint Eastwood. Het hoogtepunt is het laatste halfuur met de beroemde quote: "I've killed women and children. I've killed just about everything that walks or crawled at one time or another. And I'm here to kill you, Little Bill, for what you did to Ned." Simpel en krachtig. 3,5*.

Innocent? Innocent in what...?

Een film die destijds erg tegenviel ondanks de lofzang, vooral door het type western wat ik toen gewend was met The Magnificent Seven, Valdes is coming, Young Guns en Quigley down Under. Films die meer aan avontuur grensden en waar geen grijs gebied bestond tussen de slechteriken en getergde good guys. Unforgiven ontving ik dan ook als een uitermate trage film waar weinig actie en knokkerij in voor komt. En laat dat net de bedoeling geweest zijn van Eastwood. Iets waar ik nu wel oog voor heb.

Een uitermate grijs en grauw beeld komt naar voren van het harde westen. Honger, hard werken, mensen die jong sterven aan ziektes...het is niet bepaald een geromantiseerd beeld. Vooral niet als keuterboertje Munny het nodige op zijn kerfstok blijkt te hebben. 'You sure ain't look like a killer.' Nee, inderdaad. Maar schijn kan bedriegen. Toch is het verlopen plaatje van vergane glorie en een uitzichtloos en triest bestaan dat wat treft. De mannen aanvaarden de opdracht en gaan op pad, en weer komt er een dermate treffend beeld van lang onderweg en barre omstandigheden. Nee, het cowboyleven is een leven zonder glans, dat is duidelijk.

Waar Unforgiven vooral in slaagt zijn de personages, en het grijze gebied tussen hen betreffende goed of kwaad. Niemand lijkt wat hij is en iedereen heeft wel iets op de kerfstok. Niemand is echt de uitgesproken bad of good guy. Munny de beruchte moordenaar met toch enige vorm van fatsoen richting zijn overleden vrouw en de dames van lichte zeden, English Bob, een notoire opschepper, dronkaard en leugenaar die eenmaal zonder schietijzer niet meer dan een brallende idioot is, en Little Bill zelf waar we niet echt een duidelijk beeld van krijgen betreffende zijn verleden behalve dat hij op geheel eigen wijze het stadje aanstuurt. Andermaal wordt door Little Bill zelf in zijn betoog over het duelleren, doden en de niet charme ervan, de zeepbel die om het fantasierijke en avontuurlijke cowboyleven heen hangt, door geprikt. De uiteindelijk opbouw naar Munny die zijn vriend komt wreken en korte shoot-out is heerlijk.

Wat verder opvalt is de typerende Eastwood soundtrack, niets bijzonders, daartegen komen er wel prachtige plaatjes van de natuur met uitgestrekte korenvelden en besneeuwde bergen. Vooral de scene waar Munny herstellende is en verzorgd wordt door Delilah is prachtig met de verse sneeuw rond het hutje. Dan zijn de acteerprestaties prima te noemen met Eastwoord zelf en Hackman in rollen die beide mannen uitermate goed liggen.

Unforgiven is niet bepaald een conventionele western, en zoals ik las, volgens sommigen de doodsteek van het genre. Ik zelf ervaar deze film toch wel als een uitermate realistisch, sober en eerlijk beeld van het harde leven in de cowboytijd. Een hard leven, een wreed leven, een leven om té overleven. Een leven dat naar verloop eerder lijkt op boetedoening, angst voor God wellicht, en een zoektocht naar vergeving en verlichting. Behalve de teloorgang van het geromantiseerde cowboybeeld heeft de film nog heel wat meer inhoud dan wellicht gedacht.

'We all have it coming, Kid'

Geen gewone western. Een goede zelf. Geen zo ééntje van destijds met perfect schietende revolverhelden en met "slechten" die daarin falen en met bosjes van het dak of uit de vensters geschoten worden. Neen, ene met heel veel aandacht voor menselijke gedragingen: twijfels, schrik, onkunde... Goed gedaan, Clint. Actie mocht natuurlijk niet intbreken en ook daar werd voor gezorgd en bovendien werd er verzorgd acteerwerk afgeleverd.

Eastwoods vaarwel aan het westerngenre, die hem eeuwige roem heeft gebracht.

Een western met diepgang, waarin de badguy William Munny zijn menselijke kant heeft ontdekt maar niet meer af kan raken van zijn verschrikkelijke reputatie. De sheriff Little Bill is dan weer de slechterik, die ordehandhaving op een fanatieke en wrede wijze toepast in zijn stadje. Achter de jonge Schofield Kid schuilt een gevoelige ziel zul je merken op het einde van de film. Hier geloof je echt dat een leven nemen een last is die je moet dragen als je iets van een geweten hebt. Persoonlijk hou ik van dit soort dooreen geschudde rolpatronen die brandhout maken van de klassieke western en haar zwart-wit gekleurde codes. In Unforgiven krijgt een mensenleven terug een waarde en bestaat er geen heldhaftigheid. Het acteerwerk van Eastwood en Hackman is groots; beide filmreuzen begrijpen hun rol en handelen ernaar. Wel had ik meer verwacht van het einde, want vond de climax in de saloon ontgoochelend.

Een van de aller grootste sterren die deze wereld rijk is.

Clint Eastwood is ijzer sterk in deze nu alweer, onvergetelijke classic.

Een film van het aller hoogste niveau.

Meesterwerk van de hoogste orde.

“That's right. I've killed women and children. I've killed just about everything that walks or crawled at one time or another. And I'm here to kill you, Little Bill, for what you did to Ned.”

Hier had ik duidelijk minder mee dan de rest van de community hier zo te lezen, ‘Unforgiven’ deed me niet zo heel veel en ik vond het zelfs nog wat saai worden in mijn beleving. Ik ben wat dat betreft redelijk fan van het ‘Western’ genre, kan er vaak genoeg van genieten maar, wat een gevaar is bij mij en dit genre is dat veel films lange praatscenes kent waar mijn aandacht echt heel snel van afgeleid kan worden, en daar heb ik eigenlijk altijd wel moeite mee gehad in dit soort films daar waar ook veel films gelukkig sterke acteurs kent dat het uiteindelijk ook wel boeiend is om te volgen. Helaas was ‘Unforgiven’ een film voor mij waar ik vaak van afdwaalde en dat kwam vooral omdat ik het niet altijd even boeiend vond, zeker het concept vond ik nou niet echt fantastisch.

De cast was overigens wel best vet, met onder andere ‘Clint Eastwood’ kende de film veel grote namen en dat was toch wel één pluspuntje van de film. ‘Eastwood’ acteerde op het einde erg duister en dat vond ik wel een leuke toevoeging, dat greep me wel en ik vermaakte mij daar wel erg mee, al vond ik zijn rol zeker op het begin nogal saai en kwam hij erg laat pas echt aan het werk in de film. Hetzelfde gold voor ‘Morgan Freeman’ die erg leuk op elkaar waren ingespeeld.

Veel gepraat, er gebeurde niet heel veel vond ik zelf. Het verhaal greep me nergens aan en de film werd als maar saaier in mijn ogen tot het einde eindelijk eens wat actie kende. Iets wat veel meer verwachtingen heeft geschept in mijn ogen maar helaas nergens deze verwachtingen kon waarmaken, best jammer overigens.

3.0*

Je zou films als High Plains Drifter, Pale Rider en The Outlaw Josey Wales als prequels voor Unforgiven kunnen zien. In Unforgiven legt Eastwood de nadruk op het onvermijdelijke feit dat tijden veranderen en de revolverheld gedoemd is te verdwijnen. Eens breekt het moment aan dat betekenisvolle tradities ophouden te bestaan en de ontworsteling aan de stigmata, die aan het verleden zijn verbonden, wordt ingezet. Het is niet anders. De gloriedagen van de eenzame revolverheld zijn passé.

Ontelbare keren reed de ongeschoren Eastwood, met een brandende cigarillo hangend in zijn mondhoek en zijn revolver zichtbaar dreigend in zijn holster, een stadje binnen om voor de hulpbehoevende inwoners en vooral voor zichzelf gerechtigheid op te eisen. Hij is de naamloze revolverheld die zonder schijnbare gewetenswroeging tegen maatschappelijk, politiek of persoonlijk ongerief in het geweer komt. Het karakter William Munny dat door Eastwood in deze film magnifiek uitgeblust maar tegelijkertijd heel waardig wordt gespeeld, is de volgende stap in de ontwikkeling van de revolverheld.

William Munny blijft maar herhalen dat hij is veranderd en niet meer de genadeloze killer is van vroeger. Hij is een goed mens geworden die het doden heeft afgezworen. Het wrede lot dwingt hem echter om nog eenmaal tegen beloning en tegen zijn wil uit te rijden. Het is niet de echte waarheid maar een wenselijke waarheid. In werkelijkheid heeft Munny in zijn leven te veel gezien en gedaan om werkelijk te kunnen veranderen. Zijn naam doet mensen nog immer beven. Het is een vast bestanddeel van zijn identiteit. Het is de tragiek van zijn personage. Munny kan niet aan zijn verleden ontkomen. Hij is er tot in de eeuwigheid aan verbonden.

Als premiejager en als vreemdeling zonder naam was hij in staat zijn daden voor zichzelf te rechtvaardigen. Als William Munny is hij echter niet naamloos en heeft hij niet de beschikking over verzachtende omstandigheden die de scherp beladen uitvloeisels van zijn daden versluieren. En zelfs dan. Zelfs met die verzachtende omstandigheden, ontkomt hij niet aan nachtmerries en worstelingen met zijn geweten. Dat blijkt wel als Munny op een bepaald moment de volgende inzichtelijk woorden spreekt: „It's a hell of a thing, killing a man. Take away all he's got and all he's ever gonna have.“

In Unforgiven neemt Eastwood afscheid van zijn verleden als revolverheld en rekent hij af met de geromantiseerde mythe van het wilde westen. De film gaat over de onmogelijkheid om het verleden te ontlopen en doet dat zeer sfeervol. Unforgiven is melancholisch, tragisch en meedogenloos. Unforgiven is een prachtige en aangrijpende westerm.

Unforgiven is zowel Eastwoods ode en vaarwel aan, als reflectie op, het westerngenre in zijn geheel en meer specifiek zijn eigen contributie aan dit genre. Het levert een prachtig genuanceerde, poëtisch mooie en rauw realistische film op; een soort swan song van het genre. De grootste thema's en rode draden in de film zijn de ontmythologisering van het wilde westen en de revolverhelden, en de slimme deconstructie van al de bekende western tropes; Eastwood die moeite heeft om op zijn paard te kruipen, de uiteindelijk banale en glorie-loze bounty kill op het toilet, etc. zijn slechts enkele van de vele voorbeelden. Eastwood weet echter een goede balans te vinden tussen deze (zelf)reflectie en deconstructie enerzijds, en het maken van een schitterende en op zichzelf staande western anderzijds. Het is nog steeds een western pur sang, gemaakt met liefde voor het genre, maar dan met een postmoderne in plaats van een geromantiseerde insteek. De cinematografie is schitterend en het rustige voortkabbelende tempo met focus op dialogen, sfeer en locaties werkt perfect. Geen opzwepende muziek, avontuurlijke tochten en glorierijke duels om de haverklap in Unforgiven; dat is niet wat deze film poogt te doen.

Eastwood zelf acteert goed, maar het is voornamelijk de cast rondom hem die indruk weet te maken, met op kop een Gene Hackman die heerlijk op dreef is. Van iedereen in de film lijkt hij nog het meeste rond te lopen in een klassieke western als de slechte sheriff, maar ook zijn personage komt natuurlijk uiteindelijk anti-climactisch en zonder glorie aan zijn einde. De bijrollen van Jaimz Woolvett en Richard Harris weten ook indruk te maken. Het felste Eastwood-trekje (als regisseur zijnde dan), namelijk inzetten op sentimentaliteit, blijft hier aardig binnen de perken, en wanneer hij dat toch doet raakt het de juiste melancholische snaar. Als ik een minpuntje moet aankaarten, zijn het de dialogen die af en toe wat onsubtiel zijn. Eastwoods personage hamert er bijvoorbeeld wel heel vaak op hoe slecht en verdorven hij wel niet was in zijn vroegere dagen; zo'n plotpunt kan je ook anders en subtieler aan de dag brengen. Zo zitten er nog wel wat dingetjes in, maar echt storen doet dat niet.

4.5*, Eastwoods (opnieuw, als regisseur) beste en interessantste bijdrage aan het westerngenre.

Reeds de ‘spaghettiwesterns’ waren postmodern in de zin dat ze vooral over westernfilms zelf gaan, zoals ook later Tarantino uit liefde voor pulpfilms zelf films maakt die vooral naar die eerdere films verwijzen. Ook deze western is zo beschouwd postmodern: de film is vooral een kritische beschouwing van het genre en in plaats van de clichés te herhalen worden ze omgekeerd waardoor het ook een antiwestern is. Net als de schrijver Beauchamp in de film verwachten we als kijker echte helden in de film maar telkens blijkt zo’n held helemaal geen held of bovenmenselijk maar slechts een falende moordenaar, als het al tot moord komt want ook het geweld wordt ‘gedeconstrueerd’ waarbij de ‘helden’ behalve van hun paard vallen ook mis schieten of zelfs niet durven schieten uit walging voor het geweld. En als er gepassioneerd wordt gemoord dan is het uit persoonlijke wraak in plaats van een nobel doel, zodat de held misschien wel de boef is. Het verhaal zit ook goed in elkaar, maar de omkering van het genre tot een antiwestern haalt ook veel spanning en glans weg zonder daar veel voor in de plaats te stellen.

Eastwood.

Toch wel een regisseur die heel veel films heeft gemaakt en steeds redelijke reacties uit zijn publiek weet te trekken. Niet elke regisseur maakt aan de lopende band films die aanslaan, maar Eastwood heeft zijn positie wel gevonden. Ondertussen zakt hij wat in, maar toen rondom deze tijd had hij de slag geloof ik aardig te pakken.

Unforgiven is een combinatie tussen een erg traditionele westernfilm en een film die redelijk zijn eigen ding wil doen. Eastwood concentreert zich meermaals op opbouw en dat weet hem aardig te lukken. Veel scenes worden er direct aantrekkelijker mee. Sommige confrontaties deden me erg denken aan een Tarantino-film bijvoorbeeld.

Het acteerwerk wordt verzorgd door uiteraard Eastwood zelf en wat extra rollen die aardige verschijningen neerzetten maar ook niet bijzonder zijn. Er lijkt erg makkelijk naar starpower gegrepen te zijn, want de sfeer die Eastwood meegeeft aan zijn personages zorgt er voor dat ze je niet erg gaan bijblijven. Wel iets specialer dan de gemiddelde verschijningen, maar het is er nog niet helemaal.

De look is te doen maar aan de andere kant lijkt Eastwood zijn bingokaart van attributen die in een western horen erbij te hebben gepakt. Alles wat je van een western verwacht zit erin, en daar is niks mis mee. Wel hoopte ik op iets dat je normaal niet ziet, want Eastwood probeert dat wel met de opbouw en karakterontwikkeling. Ook de opening vond ik relatief verfrissend werken op dat vlak.

Film leeft integraal op in de tweede helft, de eerste helft vond ik wat taaier om doorheen te komen. Verder neemt de film ook meermaals paden die niet perse hadden gehoeven zoals romantische ontwikkelingen, want de kern van de film is erg simpel te noemen en de film kan voldoende profiteren van de onderlinge chemie tussen de schurken. Aardige Eastwood, niet zijn beste maar tevens ook niet zijn slechtste.

Nog steeds - zo blijkt hierboven - zijn er westernliefhebbers die de impact van Unforgiven proberen te minimaliseren. Zou het kunnen dat de angst er goed in zit om hun teergeliefde western uit de gratie van het film minnend publiek te zien vallen ? Maar hun vrees dat Unforgiven de geschiedenis van de western film wil saboteren, is volgens mij onterecht.

Dat Unforgiven een beetje als de schrik van het wilde westen wordt aanzien, is tweeledig.

De figuur Eastwood. Aanzien als een klokkenluider, iemand die het genre populariteit en kwaliteit gaf, is nu plotseling een verrader door het genre in vraag te stellen.

Er is ook het feit dat Unforgiven verpakt is in een klassiek plot van wraak met herkenbare referenties van een western (saloon, sheriff, huis op de prairie, enz). Het maakt dat de film ogenschijnlijk zeer dicht staat bij klassieke westerns (in tegenstelling tot de meer revisionistische jaren “70 films) waardoor er meer verwarring gecreëerd wordt.

Unforgiven is gemaakt met een visie. Een visie die gerust naast de visie van de traditionele westerns kan en mag staan. Dat is immers de bedoeling. Om een veelheid van visies te krijgen die een onderwerp belichten. Zo kunnen Unforgiven en meer traditionele westerns gerust naast elkaar leven

Unforgiven heeft dan ook niet als uitgangspunt de duistere kant van het ‘wilde westen’ (maar misschien is western inderdaad een beter woord) te tonen. Het is slechts een gevolg. Unforgiven wil volgens mij in de eerste plaats het medium dat de western heeft gemaakt bekritiseren maw (zoals ik reeds schreef in mijn vorig commentaar) demystificatie. De review van Vidi well legt zeer helder uit hoe dit gebeurt. Het beeld (van de western én van de revolverheld) dat we hebben meegekregen door media (vooral film maar ook literatuur vermits vele verhalen daarop gebaseerd zijn) is een verzinsel of een overdrijving. Daarom het personage van de zogenaamde biograaf. Het is niet de western (de periode) maar het genre dat wordt geviseerd (en misschien was dit niet duidelijk in mijn vorig commentaar). Eastwood wou geen authentiek verslag van de western maken maar een decompositie van een genre. De mokerslag werd uitgedeeld aan het genre en bij uitbreiding aan Hollywood. Eastwood zal dan ook wel enige ironie gevoeld hebben toen die Oscars werden uitgedeeld..

Dat Eastwood enkel een goed verhaal wou vertellen zonder implicaties, kan ik moeilijk geloven. Hij kan toch ook een scenario lezen. Het personage is duidelijk geen typische Hollywood held. Daarnaast zijn de visuele elementen (fotografie, score, locaties) duidelijk gekozen om zich te onderscheiden van traditionele westernhelden. Weg zijn de zwart wit tegenstellingen van good guy en bad guy. Weg is het simplisme van mensen neerschieten. Er wordt een complexe moraliteit geschetst. Trouwens Eastwood heeft al vanaf het begin van zijn regisseurs carrière zijn helden rol in vraag gesteld. To play misty for me, Bronco Billy, Tighttrope en in de 21 ste eeuw bv Gran Torino. Munny past dan ook in dit rijtje. Geen toeval en nee, dit zijn geen interpretaties achteraf.

Dat het scenario lang heeft blijven liggen op de planken, kan ik best geloven. Een film maken dat niet volgens de geijkte Hollywood formule geschreven is (ontspannende, luchtige, spectaculaire happy endings) zijn voor vele producenten ‘box office poison’ maw niemand investeert omdat ze denken dat niemand komt kijken (geen geld opbrengen). De film werd toch gemaakt en dat is geheel de verdienste van Eastwood. Het is immers zijn eigen productie firma Malpaso die er geld heeft ingestoken. Het heeft niets te maken met een angst om zich te keren tegen de western.

Dus ja, Unforgiven schreef (en schrijft) filmgeschiedenis; een film waar we 30 jaar na datum nog steeds over schrijven, discussiëren, bekijken … niet slecht voor een storm in een glas water;

Unforgiven vond ik verhaaltechnisch en qua tempo en invulling van karakters een zeer matige film. Begrijp dat er hier kijkers helemaal lyrisch zijn over deze film maar ik ga daar niet in mee als objectieve kijken.

In Unforgiven rekent Clint Eastwood knap af met het geromantiseerde beeld van de noeste revolverheld die hij menig maal vertolkte. In deze antiwestern draait het namelijk niet louter om goed versus kwaad, maar heerst een complexe moraliteit. Het plot is ietwat simplistisch, maar dat is Clint vergeven: de sterke cast en fraaie setting maken meer dan goed.

3,5 * Genreconventies met kogels doorzeefd

Hoe leeftijden en percepties ervan tussen generaties enorm kunnen verschillen. Hier speelt Clint op z'n 61-62ste een roestige, ouwe lul (dat was je ook wel in die tijd), terwijl Tom Cruise inmiddels ook in de 60 nog van flatgebouwen springt e.d. Vond in die tijd dat de film uitkwam, het anders willen portretteren van mensen die gewapenderhand conflicten kwamen oplossen behoorlijk geforceerd. Zal ook wel met de Rodney King gebeurtenis te maken hebben gehad. Velen zagen dat als baanbrekend, zeker gezien Clint's Western achtergrond. Geen film om nog eens na te kijken, wat mij betreft.

Herzien in de bioscoop. Dit blijft een sfeervolle onderhoudende prent maar zeker geen hele goede film. Daarvoor vond ik een en ander te clichématig en de route (mentaal) die Eastwood aflegt ook niet enorm sterk. Gelukkig dat de vertolkingen wel op orde zijn (al zal ik nooit echt fan worden van Hackman), het tempo oké is en er genoeg interessante punten in zitten en af en toe mooie shots. Alleen al met al simpelweg niet heel bijzonder. 3,5*

It's a hell of a thing, killin' a man. Take away all he's got, and all he's ever gonna have.

Herzien op 4K. Big Whiskey, Wyoming 1880. Een prostituee wordt verminkt door twee cowboys. De andere meiden van plezier leggen hun verdiende geld bij elkaar en loven een beloning uit van 1000$. Het nieuws bereikt de jonge "wannabe" revolverheld Schofield Kid (“ik heb er al vijf gemold”), die een partner nodig heeft en deze zoekt in oud premiejager en weduwnaar William Munny. 1000$ beloning, 500 de man. Munny weigert, uit respect voor zijn overleden vrouw Claudia, die hem van de drank en dat gewelddadige bestaan af hielp, en de jongen vertrekt. Hij zou het geld goed kunnen gebruiken, aangezien hij nu een armzalig boeren bestaan leeft en zijn hoofd moeilijk boven water kan houden met zijn twee kinderen. Bij nader inzien gaat hij toch op pad, maar zoekt eerst hulp bij zijn oude maat Ned, die tevens een armzalig boeren bestaan leeft en getrouwd is met een Indiaanse. Munny is niet meer de revolverheld die hij vroeger was. Hij is klungelig, zwak, kan niet meer raak schieten en heeft zelfs moeite op zijn paard te stappen. (Dat paard neemt wraak op me voor m’n jeugdzonden). Hij laat Ned weten dat hij zijn oude gewoontes niet wilt oppakken. Hij heeft gewoon het geld nodig voor de toekomst van zijn kinderen. Samen rijden ze richting Big Whiskey, in de hoop de jongen te kunnen inhalen en waarbij zijn slechte naam (moordenaar van vrouwen en kinderen) hem vooruit snelt. Eenmaal daar komen ze tegenover de sadistische sheriff “Little Bill” Daggett te staan die eigenlijk niet zo veel van Munny verschilt. Ondertussen is er ook een andere Engelse premiejager genaamd “English Bob”, een oude bekende en rivaal van Little Bill, op jacht naar de buit.

In het rijtje beste (anti) westerns ooit gemaakt en een bespiegeling op Eastwoods eigen loopbaan. Een anti western omdat het Wilde Westen als ware begraven wordt, wat in de epiloog duidelijk wordt, en de komst van de moderne samenleving.

Een meesterlijke ode aan het western genre.