Limite (1931)

Boeiend inderdaad, m.n. de experimenteer-drift valt op + oog voor details (extreme close-ups). Maar toch is het tempo hier en daar zo laag (m.n. op het laatst waar we een golvende zee zien 6 minuten lang onder de muziek van Prokovjev), waarbij de aandacht flink verslapt. Herziening is noodzakelijk.

De eerste 9 minuten: http://www.youtube.com/watch?v=E2fQHnvfPf4

stills + uiteenzetting stap voor stap van de film: http://criticalculture.blogspot.com/2007/06/limite.html

Nogal gemengde gevoelens bij het zien van Limite. De film is qua gevoel inderdaad vrij lang en niet altijd even boeiend. Daar tegenover staat de schoonheid van de film, wat ik van te voren niet had verwacht. tijdens de film moest ik een beetje denken aan de stijl van Un Chien Andalou, hoewel die film nog meer een experiment is.

Het viel me toch wat tegen, hoewel ik me vooraf ook niet echt kon voorstellen hoe Limite zou zijn. Het is in feite een grote flashback, die terugkijkt op het leven van de mensen in het bootje. Tussendoor zien we de beelden van het heden, die veelal ondersteund worden door vioolmuziek. Door het afwisselende camerawerk, slaagt Peixoto erin om het de eerste helft redelijk boeiend te houden.

Naarmate Limite vordert, valt echter op dat sommige zaken nogal herhalend zijn. Hierdoor begint het uiteindelijk toch behoorlijk te slepen en was ik uiteindelijk blij dat de film afgelopen was. Tussendoor gebeurt er af en toe nog best wat boeiends, maar visueel en inhoudelijk is het niet sterk genoeg omdat de gehele speelduur te volbrengen. Iets minder herhaling had de film korter en beter gemaakt.

Ik was vooral benieuwd naar Limite, omdat die hoog scoort in het rijtje van beste Braziliaanse films aller tijden. Ik ga niet zeggen dat zoiets onterecht is, maar ik kon het er in ieder geval niet helemaal uithalen, al kan het ook zijn dat Limite niet helemaal mijn ding is.

2,5*

Een van die films die conventies (uit 1931) van film overboord zet en zijn eigen taal probeert uit te vinden, maar zo persoonlijk dat het me bijna niet te imiteren lijkt. Limite voelt bijna als outsider art. Maar dan wel van iemand die leek te weten wat hij deed. Moest nog het meeste denken aan The Man with the Movie Camera wat ook zo'n heerlijk afwijkende film is uit deze tijd, maar dit is ook weer totaal anders.

Er is een rudimentair plot. Maar de film houdt zich daar niet zo mee bezig. Het is een zwijgende film. Maar een bijna zonder tussentitels. Op verschillende momenten draait de film weg van de personages en kijkt Limite naar de omgeving en maakt die vaak abstract voorgesteld wordt. En uiteindelijk gaan de personages min of meer erin op. En dan heb ik het nog niet over de camerabewegingen gehad. Ben blij dat we tegenwoordig zuinig zijn op deze unieke film.