Eastern Promises (2007)

Net als A History of Violence wederom een film van Cronenberg met een hoofdrol voor Viggo Mortensen. Ook wederom geen al te beste film. Het verhaal is niet heel erg sterk en je lijkt alles wel al eens eerder en beter te hebben gezien. Verder komen de "Russen" geen moment overtuigend over. Dat komt grotendeels door de casting. Mortensen en Cassel zijn behoorlijke acteurs, maar kunnen hier totaal niet overtuigen als Russen. Er zitten enkele behoorlijke actiescènes in deze film, maar over de hele linie genomen stelt het niet zoveel voor.

Viggo Mortenson en ook Vincent Cassel acteren schitterend in de deze maffia-film die de kijker nog een verrassend slot voorbehoudt. Intelligent opgebouwd en een koele, meedogenloze sfeer scheppend. Het betere werk in het genre.

Opnieuw bekeken, blijft een goede film al komt hij wel een beetje traag over nu.

Maar vervelen zal je je zeker niet doen.

Eastern Promises is een sterk stukje misdaad/drama waarbij het verhaal zich in een heerlijk rustig tempo laat onthullen. De gehele cast speelt ongelooflijk sterk maar van Viggo Mortensen heb ik stiekem toch wel het meest genoten.

“I can't become king if someone else already sits on the throne.”

Toch een best vermakelijke misdaad film met dit keer eens iets anders van Amerika en de Italiaanse maffioso. Nee, we volgen dit keer de ‘Russen’ in ‘England’. Een vrij onderhouden filmpje die prima weg kijkt met heerlijke acteurs gemaakt voor de rol als ‘gangster’. Hoewel de film aardig rustig op gang komt weet hij uitstekend te vermaken met nog een best leuke plottwist er tussendoor gedrukt.

Toch wist het verhaal mij niet altijd even veel te boeien, tuurlijk je volgt de best gevaarlijk uitziende ‘Viggo Mortensen’ die echt wel gemaakt is voor een rol als dit. De blik uit zijn ogen vertelden vaak al genoeg, een vrij duistere ziel en zeker een leuke rol in de film. Ook Naomi Watts deed het erg vermakelijk.

De film had echter van mij wat harder gemogen. Toch wel het moment dat er gesproken word dat de zoon van de baas onder vuur ligt en er een soort oorlogje kon ontstaan vond ik het leuker persoonlijk als hier meer mee werd gedaan. Het hele dagboek idee stopte eigenlijk het spannende jasje van deze film.

Al om al toch een zeer vermakelijke zit.

3.5*

Super degelijke film, maar ondanks enkele goede elementen kan de film me moeilijk in de greep krijgen en durf ik zelfs het woord saai in de mond te nemen.

Een uiterst sober en triest verhaal komt naar voren in een film die ergens het midden heeft tussen drama en misdaad. Een ontnuchterend een beeld van de mensenhandel komt voorbij, daarnaast speelt ook vooral het onzekere bestaan van een boef in een degelijke organisatie. Ieder moment kan je laatste zijn, of door een tegenstander, of door je kameraden die je plots niet meer pruimen. Oom Stephan toont ook nog een bepaald element, goed of kwaad, een Rus blijf je waar een bepaald door wodka doordrenkte tragiek om heen hangt. Moreel kompas is dokter Anna en niet perse 'badder dan bad guy' Nikolai.

Behalve enkele aardig onderwereld momenten, het opruimen van het lijk in het begin, het verhaal rond de jonge moeder en de wisselwerking qua criminele organisatie tussen Nikolai, Kirril en Semyon, en sowieso Nikolai's promotie, verloopt de film voor het gevoel erg traag en lijkt eerder 2,5 uur te duren dan de 1,5 die hij werkelijk is. Van een vlot tempo lijkt niet echt sprake en voor het gevoel gebeurt er ook niet echt veel. En ondanks toch hele knap acteerprestaties van ondermeer Mortensen boeit de film me nergens echt, nog grijpt de film me bij de keel zoals ik dat graag zou willen.

Eastern Promises lijkt dan ook een aardige film die voor mijn gevoel nooit ontbrand in wat hij eigenlijk zou moeten en kunnen zijn. Jammer eigenlijk, en voor mijn gevoel een gemiste kans.

De vecht scene in het badhuis was de meest intense die ik ooit heb gezien. Voor de rest prachtig acteer werk van de cast en een goed geloofwaardig verhaal. Zeker een favoriet van mij.

Niet zo speciaal.

Eastern Promises moest het volgende uitstapje betekenen van Cronenberg om van zijn horror af te stappen en zich te verdiepen in de wereld van de misdaad. Deze film is duidelijk beduidend anders dan de films waar Cronenberg bekend om staat. Zo'n omslag is altijd riskant, en in mijn optiek ook te lastig voor een regisseur als Cronenberg.

Ik vat ook niet helemaal waarom deze film zo'n hoge score kent, want wat doet deze film nou eigenlijk precies waarmee het boven zoveel andere, soortgelijke films kan uitstijgen? Ik kan die vraag met moeite te beantwoorden, al is mijn antwoord eigenlijk "ik kan het je niet vertellen". Dat de film omhoog wordt getrokken door de loyale fans van Cronenberg twijfel ik dan ook niet aan.

Visueel wordt de film nogal droog ingericht met erg veilige regie en een afstandelijke soundtrack. De film moet je het idee geven dat het zichzelf subtiel ontwikkelt, maar wanneer je de ouderwets overgeacteerde personages ziet verschijnen schrik ik. Is dit echt hoe Cronenberg denkt dat de misdaadwereld eruitziet? Ik vind het een behoorlijk opgeblazen en Amerikaanse visie op hoe de zaken eruitzien, want in alle eerlijkheid zie ik er niet meer in dan wat toneelspel met moeilijk kijkende acteurs en veel vulgair taalgebruik.

Acteerwerk is wat mij betreft niet briljant. Cassel stelt nooit teleur, maar Mortensen doet toch wat te veel zijn best om er zo charmant mogelijk uit te zien. Bekkentrekkerij en theatrale dialogen worden niet vermeden, en het verhaal zelf wordt er met de aanwezigheid van de rol van Watts niet beter op. In het begin is de lijn van het verhaal nog niet helemaal duidelijk, maar ik ga er vanuit dat menig kijker op de helft van de film wel kan uittekenen waar de film heen gaat.

Ondanks dat vond ik dat er nog wel professioneel wordt gedecoreerd. Er doet een ervaren cinematograaf mee die een duidelijke visie voor ogen heeft. Door middel van wat brute, geen onnodig stijlvolle gevechten wordt er duidelijk gemaakt dat de film toch wat gewelddadigs in zijn mars heeft en kijkt de film in een aardige flow weg. Ondanks dat de film zich altijd te theatraal voordoet verliest het zijn doel niet uit het oog en trekt er niet al te veel bij dat het resultaat kan afremmen.

Het is echter de finale die het cijfer nog een stukje naar beneden trekt. Al dat emotievolle moraalgedoe is wat mij betreft gewoon een fout, want het geeft mij nog meer het idee dat de makers van de film geen onderzoek hebben gedaan in hoe zo'n onderwereld eruitziet. Eastern Promises is een vertelling zoals vele andere films dat ook vertellen, en doet niet zo veel dat het wat verder over de streep kan trekken. Het verhaal is zeer eenvoudig, de personages standaard en het proces te ouderwets. Niet zo vervelend als A History of Violence, maar niettemin niet erg goed.

Ik zeg dat omdat ik ooit op een eiland heb gezeten met een aantal Russische mafioso. Ik heb ze niet naar hun metier gevraagd, maar ze hadden verdomd veel weg van deze types. Maar goed, ook dat is een subjectieve mening. Zal de film nog eens moeten zien om er inhoudelijk dieper op in te kunnen gaan.

Verder klopt het dat Cronenberg bekend is geworden met body horror, maar ook die films kende vaak ook een filosofisch interessante onderlaag. En bij zijn klassiekers zou ik toch ook zeker Naked Lunch, ExistenZ en Crash willen noemen. Dit is eigenlijk zijn enige straight foreward dramafilm. History of violence heeft ook meer subtext.

ik lees hier wel erg negatieve recensies waar ik het (helemaal) niet mee eens ben…. maar goed meningen verschillen…

ik vond het een mooie trage fascinerende film met sterk acteerwerk

niet perfect misschien maar wel een aanrader …

Fijne verrassing. Eastern Promises is Cronenberg op de conventionele toer, met een rechtlijniger narratief dan je ooit van hem zou verwachten, maar het werkt wonderwel. En waar het de film misschien een beetje ontbreekt aan onderliggende ideeën en diepere subtext, wordt dat dubbel en dik goedgemaakt door het fantastische karakterwerk. Want bovenal is dit een echte karakterfilm, met verrassend veel hart en ziel. Het (Russische) gangster-milieu wordt hier misschien wat klein en beperkt in beeld gebracht, maar de relaties tussen de verschillende hoofdfiguren zijn intrigerend en krijgen hierdoor de volle aandacht. Geweldig geacteerd ook vooral. Viggo Mortensen is het kloppende hart van de film, maar ook de immer fantastische Vincent Cassel weet veel dimensies in zijn rol te stoppen. Ergerlijk, hatelijk, door-en-door slecht. Of toch niet? De scène met de baby op het einde is hier een heel mooie en bijna ontroerende in. Naomi Watts is m'n favoriete actrice, dus het is altijd fijn om haar te zien, maar haar personage was jammer genoeg wel niet het interessantste. Er had meer met haar rol gedaan kunnen worden. Het einde hangt een beetje simpel en makkelijk aan elkaar; Cronenberg is hier verrassend optimistisch en positief ook. Verbazingwekkend.

Prima en met vol vertrouwen geregisseerd voor de rest, en er zitten genoeg trekjes in de film waar je duidelijk Cronenberg's hand ziet. De vrij viscerale en bloederige moorden bijvoorbeeld; er zijn weinig regisseurs die dat zo compromisloos in beeld zouden brengen. Ik denk maar aan de scène in het badhuis; erg bruut en visceraal, en het doet als kijker bijna fysiek pijn. Zoiets is erg sterk in regie en uitvoering, en doet de film toch wel uitstijgen boven soortgelijke misdaadfilms. 4*.

Fijne misdaadfilm over de Russische maffia in Londen. Stereotiep misschien, maar dat is met vele maffiafilms zo die niet het epos- (of kwaliteits)gehalte hebben van pakweg The godfather, Goodfellas of Scarface. Een prostitutienetwerk dreigt ontmanteld te worden en de schijnbaar aimabele Semyon schakelt een tandje hoger om zijn praktijken geheim te houden. Maar het is niet zijn enige probleem: zijn zoon is een impulsieve nietsnut die niet de flair of zakelijkheid heeft van zijn vader. Dan kom je al gauw uit bij de taxi driver, gespeeld door een koelbloedige beredeneerde Viggo Mortensen.

Wat het actiegehalte betreft, springt het badhuis er wel uit. Zeer rauw en vol geweld, meedogenloos. Ook de de-identificatie van de afrekening in het begin van de film was leuk, alsof het een dagdagelijkse opdracht was. In een vingerknip werd dit geregeld.

Het leek me nu niet meteen het grote netwerk van dé Russische maffia in Londen te zijn, maar het bleef kleinschalig. Voor dit genre misschien beter zo of je komt anders eerder uit bij een shooter. Best sfeervol ook. Een film die wat doet denken van stijl met die andere prent van Cronenberg en Mortensen in History of violence.

Van David Cronenberg. De man die naam heeft gemaakt met films uit het subgenre van de body horror, waarin hij aandacht besteedt aan lichamelijke transformaties, besmettelijke ziektes en de verstrengeling van het lichamelijke met het technische. Die extremiteiten ontbreken in Eastern Promises. Dat betekent overigens niet dat de film alleen maar onschuldige scènes bevat. De dood is alom aanwezig en de gewelddadige actie is tamelijk expliciet. Een mooi voorbeeld daarvan is een spannende en memorabele scène die zich afspeelt in een badhuis. Een scène die mij bekend voorkwam (ook al heb ik de film niet eerder bekeken) en die wat mij betreft een hoogtepunt is in de film.

De bezetting is grandioos. Armin Mueller-Stahl is fantastisch. Zijn weergave van een waardige oude man die in tweede instantie blijk geeft van sadistische en doortrapte overtuigingen, maakt dat zijn karakter nu eens onschuld en dan weer verderf uitstraalt. Naast Mueller-Stahl zien we Vincent Cassel in een goede rol als een walgelijke bruut met meer laag dan in eerste instantie zichtbaar is. Viggo Mortensen heeft eveneens een goede rol als bruut met menselijke trekjes. En tenslotte is daar Naomi Watts die tussen de intriges en de geweldsexplosie door een verkrachtingszaak en een moord aan het oplossen is.

De film leeft van zijn personages. Er is natuurlijk een verhaal maar dat is onderhevig aan de handel en wandel van de personages. Die zijn interessanter. Uiteraard is het nog wel spannend om te weten te komen wie nu eigenlijk verantwoordelijk zijn voor de verkrachting en de moord. De ontrafeling verloopt tussen de bedrijven door en neemt zijn tijd. Absoluut boeiend. Maar het is interessanter om te zien hoe het afloopt met de personages waarop de film zich al die tijd heeft gefocust. Personages die zich in een toenemende geweldsspiraal bevinden, waarin lust en pragmatisme nauwelijks van elkaar zijn te onderscheiden. Boeiend. En vanwege het onvoorspelbare gedrag van de personages zijn die observaties ook erg spannend.

Eastern Promises is gewoon een hele goede thriller.

Beetje een vreemde film om te beoordelen. Tien jaar na dato herzien met het idee wel wat meer sterren kwijt te kunnen hieraan. Maar ik had het aardig gezien destijds al.

Eastern Promises heeft een ruig sfeertje met een geloofwaardig uitgevoerd Russisch thema. Niet in de laatste plaats door de uitstekende cast (Cassel!) aan die zijde. Maar ook de familie, het badhuis en zelfs het aangezette accent werkten allemaal goed. Het is het opvallend lichte kleurgebruik dat afwijkt van het vaak gebruikte grauwfilter. Desondanks blijft het sfeervol en vuig wanneer het gevaar/ geweld in beeld komt.

Aan de andere kant kreeg ik van Oom Stepan wat Spider-Man vibes (Uncle Ben) vanwege de karikaturale invulling en dat leidde wat af. Ook is het einde wel erg plotseling en zelfs braaf.

3,0* (3,0*)

Degelijke thriller met een sterke cast van Cronenberg. Hoewel de speelduur best kort is, lijkt de film toch lang genoeg te duren. Er worden geen overbodige karakters of verhaallijnen geïntroduceerd, in die 95-100 minuten blijft het aantal personages en decors uiterst beperkt.

Anna (Watts) komt, nadat een hoogzwanger meisje komt te overlijden in het ziekenhuis waar ze werkt, tegen wil en dank bij de pater familias een Russische maffiafamilie terecht, uitstekend geportretteerd door Mueller-Stahl. Joviaal, warm en innemend als ideale grootvader, maar met een zeer duistere kant. Hij moet opgevolgd worden door zijn zoon Kirill (Cassel), die de druk absoluut niet aankan. Daartussen bevindt zich de onderkoelde partner in crime van Kirill, Nikolai (Mortensen) zich. Er zitten wel een aantal leuke intriges en twisten in, allemaal netjes uitgewerkt.

Als kijker krijgen we niet echt een inzicht in de bredere werking van de Londense tak van de Russische maffiaorganisatie. Je krijgt enkel vader en zoon Mueller-Stahl, Cassel en manusje-van-alles Mortensen te zien. Ze worden uitgedaagd door de jonge verpleegster Watts, wiens vader in het milieu duidelijk gekend was waardoor ze haar niet kunnen of willen viseren. Naar het einde toe komt alles mooi samen. Geen Cronenberg waar veel denkwerk en dubbele bodems aan te pas komen, maar qua sfeer en acteerwerk zit dit zeker goed.