Shamo (2007)

Indrukwekkende film van Cheang.

Al is het vooral voer voor fans van harde actie en onsympathieke personages. Yue zet een geweldige prestatie neer als Ryo, een jong kereltje dat beide ouders vermoord heeft.

In de jeugdgevangenis verwildert hij alleen maar meer en eens terug in de echte wereld laat hij niks of niemand in z'n weg staan. Grappig vooral dat z'n temprament hem vaak nogal wat klappen kost en hij ook niet bepaald de beste vechter blijft. Enkel z'n harde hoofd houdt hem zo'n beetje overeind. Gaaf om te volgen.

Cheang doet het zoals steeds visueel erg goed, z'n audiotrucjes van Dog Bite Dog zitten er ook weer in, kan ik enkel maar blij om zijn. Genrefilmpje dat guitig buiten de lijntjes kleurt en volop weet te overtuigen. Erg gave film, en doet een klein beetje denken aan Man of the Year, al kan dat ook aan het geblondeerde kopje liggen.

4.5* en een uitgebreidere review.

Gave kennismaking met deze regisseur Cheang. Veel verhalen gehoord over Dog Bite Dog, toch eerst maar begonnen aan deze laatste film van hem, Shamo. Sowieso ken ik een voorliefde voor film met personages waar je nog met geen haar enige sympathie voor kan voelen; Ook niet vreemd als je beide ouders vermoord. Ik leek met Shamo in ieder geval een goede mee te krijgen.

Dat gebeurde ook. Een film die zich focust rond de obsessie van het vechten; Beginnen bij je eerste stoot en eindigen in een ring met duizenden toeschouwers. Opvallend sterk gefilmd zijn de eerste scènes in de gevangenis. Mooi kleurgebruik van blauw en geel. Cheang weet al snel de aandacht te vestigen op waar het om draait. De scènes in een vieze douche ruimte, zijn obsessieve oefeningen in zijn cel; constant omgeven door vier muren en compleet gefocust op het vechten.

Shawn Yue (vroeger model - snelle googlesearch doet interessante foto's brengen. Haha...damn!) doet het erg goed als de genadeloze - vooral bikkelharde - Ryo. Vreemd genoeg niet de vechtheld die je zou verwachten na jaren training in gevangenschap. Zijn botten buigen en breken maar hij staat op hoe vaak hij ook neergaat. De intensieve manier van filmen in deze gevechten is grandioos. Veel close-ups en vooral heel veel pijn. Coole montage bij enkele scènes waar hij compleet neergemaaid word maar waar geen tegenstander te zien is!

Vooral opvallend is ook de soundtrack. Heel gevarieerd maar altijd raak. Veel noise en distortion, misvormde voice-overs, repetitieve bass geluiden en verrassend veel percussie. Cool, telt toch mooi op bij mijn wenslijstje.

Deze film is zo ruw als een betonnen muur en deed mij af en toe wel degelijk pijnlijk kijken. Geen onverslaanbare held, wel eentje die meer incasseert dan uitdeelt. Intense ervaring die echt knap in elkaar zit. Het moment dat Ryo de ring betreed, zijn capuchon afdoet en zijn tegenstander met een bizarre evil smile aan kijkt doet mij glimlachen en genieten. Een film die eigenlijk niet zoveel te vertellen heeft, maar gewoon veel wilt laten zien en dat ook zonder aarzeling doet. Aarzelen is pijn lijden, dat is waarschijnlijk het enige dat je hier zal leren. Tof werk deze Shamo, weet sterk te starten en eigenlijk nog sterker te eindigen.

4.0/5.0

Geweldige film.

Keiharde actie, maar tegelijk erg intens qua drama en sfeer. Het begint nog vrij rustig, maar zo nu en dan slaan alle stoppen door, genieten geblazen. Vooral qua geluid is Shamo ontzettend sterk, briljante muziek en (achtergrond)effecten. De sfeer is rauw en donker en Shawn Yue acteert fantastisch.

Veel van het goede uit Gau Ngao Gau komt hier terug, maar dit keer niet met een soapy laatste 20 minuten.

4.5*

Een keiharde actiefilm binnen de boksring, alhoewel de vele oefeningen die Ryo op zijn traject naar zijn ultieme gevecht aflegde, ook gaaf in beeld gebracht waren. De spiraal van geweld die onophoudelijk aan Ryo kleefde, of hij nou vertoefde in een uitgaansgelegenheid of in het bos, zorgden ervoor dat Ryo perfect een onuitstaanbaar, opgefokt en getergd personage neer kon zetten. Op visueel vlak viel er genoeg leuks te beleven, terwijl de muziek voor nog meer meerwaarde en sfeerschepping zorgde. Dat er nog een aap uit de mouw kwam richting het einde, zij de film vergeven, al is de film wat verwaarloosbaar qua verhaal en voelde ik nihil qua impact op de schaal van Richter bij het aanschouwen van de daadwerkelijke vork in de steel. Gelukkig is Shamo niet gespeend van enige dynamiek, om zich succesvol te wapenen tegen 13 in een dozijn geploeter in de ruimte. 4*

Tegenvallertje. Verhaal en personages zijn jammer genoeg totaal niet boeiend. In de gevangenis leek het me allemaal nog wel interessant; dat werd het daarna helaas totaal niet. Ryo krijgt opeens een belachelijk kapsel en dito kleding aangemeten. Qua persoonlijkheid is hij nog wel het boeiendst. De dikzak en het hoertje dat met hem optrekken zijn op hun beurt namelijk behoorlijk ergerlijk. Zijn "meester" is wel cool, maar zijn verhaallijn wordt wat makkelijk afgewerkt. Vond het ook een beetje misplaatst hoe hij Ryo les gaf in het bos. Meer iets voor in een ouderwetse kung-fu flick, gezien alle martial-arts wijsheden waarmee hij strooit.

Gelukkig is er dan nog de actie die best leuk in beeld wordt gebracht. De rake klappen komen goed over en de verwondingen zien er vies uit. Het geluid dat hier geprezen wordt is me totaal niet opgevallen moet ik zeggen. Vaak zijn het wat simpele trucjes met brommende tonen en dergelijke. Iets wat we al zes jaar lang in een serie als Lost hebben gehoord.

2.5*, ben wel benieuwd naar Dog Bite Dog.

Toffe knokfilm over een 16-jarige jongen die in een waas zijn ouders vermoord. Hij komt in de gevangenis terecht, leert zichzelf karate aan en raakt geobsedeerd door het vechten. Audiovisueel is Shamo erg goed. Er hangt een grimmige sfeer en de soundtrack beukt er op los. Ook cameratechnisch zaten er een aantal leuke shots bij, bijvoorbeeld een wazig beeld door de ogen van Ryo of wanneer hij met een flesje op zijn kop is geslagen. Een detail waar in veel andere films geen aandacht aan wordt besteed.

Ik ben niet bekend met de manga, maar Shawn Yue zet een geloofwaardig personage neer waar je geen greintje sympathie voor kan opbrengen. Compleet bedorven, enorm agressief en een absolute doorzetter. Opvallend hoe vaak hij incasseert, maar niet opgeeft. Sterk geacteerd met een voortdurende blik van een psycho. Vooral dat rode oog zag er heerlijk geschift uit.

De gevechten zijn keihard en effectief in beeld gebracht. Zo zijn er shots waarin Ryo klappen krijgt maar geen tegenstander ziet of vage beelden en geluiden wanneer hij duizelt. Soms vond ik de scene-overgangen een beetje teveel van de hak op de tak en verder zijn er weinig andere memorabele personages. Wat mij betreft hadden er ook wel meer officiële gevechten in mogen zitten. Ontknoping van het verhaal wist te verrassen.

Toch een fijn martial arts filmpje waarin de hoofdrolspeler wordt neergezet als een vechter die te verslaan is, in plaats van een onsterfelijke held. Verfrissend en vermakelijk.

Incasseren.. (in de gevangenis, in de ring en ten onrechte voor de dubbele moord), alles in de film draait om de pijn verbijten en doorgaan. Die gave geluidsband eronder.. echt genieten geblazen en vooral de buitenscènes zijn mooi geschoten. Van mij hadden de ring-gevechten juist minder gemogen en de gevechten daarbuiten meer, heb namelijk niets met karate / toernooi films (waarom kijk ik hier dan naar.. omdat Cheang van Dog Bite Dog erachter zit : )

Het beste gedeelte vind ik dan ook voordat het toernooi begint, lekker rauw en ongecontroleerd. Daarna gaat het van de hak-op-de-tak, dan is hij hier, dan weer daar, met z'n meester, z'n vriendin, z'n zus, erg broddelig. Z'n semi-lollige dikke vriend past niet in de toonzetting van de film en de shots van de neppe gevulde tribunes op de achtergrond doen afbreuk aan de visuele flair. Slordig, het zijn van die onnodige dingen die de film na het erg sterke begin (de set up van een gaaf personage) naar beneden trekken.

Een kleine teleurstelling dus na het veel constantere, grimmigere en vettere Dog Bite Dog, maar toch voldoende dankzij de enerverende sound, beelden en hoofdpersoon.

Leuk! Het voelt een beetje vreemd aan, omdat de bron duidelijk Japans is, de setting voelt erg Japans aan, de personages hebben Japanse namen, aanplakbiljetten zijn in het Japans, terwijl men Kantonees spreekt. Het boeit weinig, want uiteindelijk is het vooral een rauwe film, met een sterk sounddesign en stijlvolle beelden.

Jammer is alleen dat het drama wat er doorheen geweven wordt niet echt aanslaat. Allereerst omdat de hele setting al niet realistisch aanvoelt, het is ergens toch wel merkbaar dat het een stripverfilming is, maar ook omdat de clou al van mijlenver zichtbaar is.

Niettemin fijne actie. 3,5*.

Dit vat het ook voor mij wat samen. Teleurstellende moderne martial arts (alweer een manga verfilming). Het personage is een crimineel die zijn ouders vermoordde (god weet waarom) en op zoek is naar boete, verlossing en eigenwaarde. Hij wil eigenlijk niet verder leven zonder het respect van anderen en zijn hele training is een half suïcidale onderneming. Of hij onderweg sterft maakt hem niet zoveel uit, zolang het hem maar zielsrust biedt. Gedoemde personages zijn zowat het keurmerk van Soi Cheang.
Zoals Bottleneck zegt is het een slordig gemonteerde film die vaak van de hak op de tak springt, ongeloofwaardigheden kent en niet vloeiend overkomt. Hij valt de gevangenisdirecteur aan en plots staan we drie jaar verder en is hij op vrije voeten. Heb ik hier een kwartier film gemist?