The Black Cat (2007)

Mooi duister gefilmd in donkere kleuren.

Toch houd het verhaaltje niet veel in, en is het bij momenten zelfs saai. Jammer want er had wat meer ingezeten. Iedereen kent Edgar Allen Poe wel of heeft er wel eens van gehoord.

Of het verhaal enige waarheid bevat of niet, het is grappig eens iets over zijn leven (of hoe het zou kunnen zijn) te zien. Het acteerwerk van de man die Edgar speelt vond ik goed om aan te zien (die man is het gewoon, lijkt er vreselijk veel op), alleen is het dat van de rest wel veel minder en staat dat scherp in contrast met elkaar. Toch een 3*

Vond het een mooi filmpje.

Lekker duistere kleuren en mooie afgewassen look met de ondertussen verplichte sterke kleuren af en toe erdoorheen.

Verhaaltje vond ik ook nog wel leuk al was het al redelijk snel duidelijk waar het allemaal naartoe ging. Deed me denken aan Mysteries of Rampo, die een beetje hetzelfde doet (maar dat met Rampo, schrijver die enorm fan was van Poe).

Ook één van de weinige filmpjes waar goed geacteerd werd vond ik. Poe is een stevige hufter maar dat stoort niet, past zelfs goed bij het verhaal.

Meteen m'n laatste in de MoH reeks, toch wel aardig initiatief al is het jammer dat er niet wat resoluter voor een richting werd gekozen. Nu heb je een hoop filmpjes die wat van het horrorgenre proberen af te wijken en toch nog steeds de hardcore horror liefhebber proberen blij te houden lijkt het. Dat maakt dat er weinig echte uitschieters zijn.

3.5*

afschuwelijke film, totaal tijdverlies, misschien in de jaren stillekes dat het nog enigzins te bekijken viel. heb me tijdens het kijken vaak afgevraagd of er recencenten geweest zijn die beweerden dat je hiervoor meerderjarig moest zijn om het te kunnen zien.

Ben een beetje teleursgesteld in deze aflevering. Stuart Gordon zet (zoals gewoonlijk) een sterke sfeer neer maar ik vond het verhaal niet zo handig verteld als in andere varianten. Zo hebben Dario Argento en Roger Coreman beiden veel betere versies gelevert onder andere doordat het hoofdpersonage in hun versies vanaf het begin al niet pluis is. Hier hebben we weliswaar te maken met het personage van Edgar Ellan Poe (wat toch interessant is) maar zijn ontwikkeling werkt vanwege opgewekte sympathieen duidelijk minder overtuigend. Met het spel is overigens niets mis, Jeffrey Combs laat zeer zeker zijn kwaliteiten zien en speelt overtuigend. De sfeer en decors zijn aanstekelijk en de film is absoluut geen slechte aflevering maar The Black Cat is helaas al vaker en beter verteld

Middelmatig, had een interessant gothisch gebeuren kunnen worden.

Laat ik voorop stellen dat ik niet veel met katten heb, beter gezegd, ik vind ze eng en vervelend. Die beesten hebben iets tegen me, een jarenlang complot waarbij ze samen af hebben gesproken om me open te krabben wanneer ze de kans krijgen. Zwarte katten vind ik al helemaal creepy.

Het hele schrijver met een writersblock gegeven kennen we wel van een aantal andere films. Toch komt dit niet goed uit de doeken. Je kijkt naar een alcoholist die in tijdnood zit. Het komt hierdoor erg traag op gang en de echte spanning komt pas na, pakweg, 30 minuten.

Er is nog iets anders wat me stoort, ik kan de vinger er niet precies op leggen, maar het voelde 'stoffig' en 'overacted' aan. Weet niet hoe ik dit gevoel moet omschrijven, dus dat doe ik ook maar niet, maar voor mij werkte het niet.

Hoewel, nu hoop ik niet dat ik morgen een zwarte kat tegen kom... En ik ben ook nog eens vies verkouden, dus hoesten zal ook rare ideeën opleveren..

Tot overmaat van ramp, loopt er op mijn werk ook een éénogige kat rond.

Ontzettend, maar dan ook ontzettend sterke film die hier schromelijk ondergewaardeerd wordt. Laat ik het parels voor de zwijnen noemen, zonder anderen te willen schofferen (of toch een beetje, want wat een zonde van deze lage score!).

Stuart Gordon, die we vooral kennen van zijn obsessie met Lovecraft, gaat voor één keertje vreemd met Poe. Zijn respect ten aanzien van deze befaamde horrorauteur spat van het scherm in een duister verhaal dat tegelijkertijd een treffend portret van de schrijver zelf aflevert. Grotendeels verantwoordelijk hiervoor is culticoon Combs die een ijzersterke vertolking neerzet. Ze hebben hem zelfs zodanig opgemaakt dat hij als twee druppels water op de echte Poe gelijkt. De toewijding waarmee hij in verschillende scènes uit diens oeuvre citeert, is werkelijk ontroerend.

Was Gordon in de eerste reeks al een van de weinige lichtpunten, dan is hij dat in de tweede reeks des te meer. Visueel valt er niets op zijn regie aan te merken: de decors, rekwisieten, kostuums en warme kleurenpaletten slagen er moeiteloos in om het beoogde tijdskader op te roepen. Minstens even memorabel is het verhaal dat drama en waanzin op schitterende wijze in elkaar verweeft. Sommige scènes willen nog wel eens smerig worden, maar Gordon houdt zich duidelijk in en maakt er niet het splatterfestijn van zoals hij in de jaren '80 wel eens poogde te doen. Gelukkig houdt hij het dus subtiel en stelt hij zijn regiekwaliteiten volledig in dienst van Poe's verbeelding.

Deze belandt ongetwijfeld in mijn top drie over beide reeksen.

Fijne aflevering weer.

Qua belichting erg sterk, setting is tof en erg leuk dat het verhaal van Poe nu uitgezet wordt als een persoonlijke beleving van Poe. Ik heb altijd wel wat met de verhalen van Poe, hij weet toch een ondefinieerbaar mysterie te scheppen waardoor zijn verhalen erg onverfilmbaar lijken, erg vergelijkbaar met het oeuvre van de eerder genoemde Rampo. Ik herkende Combs bijna niet terug. De slowmo bloed spuug scene is prachtig, mooie kleur rood ook maar eigenlijk is het heel de aflevering best genieten, mede door de magistrale belichting. Aankleding is ook top notch, qua production value misschien wel de beste MoH. Erg onheilspellende sfeer ook, al had het verloop soms vlotter gemogen. De axe scene was ook erg indrukwekkend.

Wat een vreselijke en walgelijke aflevering.

Had ook totaal andere verwachtingen bij dit deel, wist ik veel dat juist die kat zo mishandeld zou worden, gadverdamme wat een walgelijke beelden (ook al was het nep) Ik kan daar toch echt niet naar kijken hoor, bah! Ook de hoofdrolspeler vond ik zwaar irritant, wat een stomme vent zeg, echt lachwekkend. Ik heb dan verder ook helemaal niks met Poe, geen idee ook wie dat verder mag zijn, ken ook zijn verhalen niet en daar ben ik nu dan achteraf wel blij om. De film had wel een bepaalde sfeer, maar dat trok mij ook totaal niet. Ik vond het gewoon een van de slechtste MoH aflevering

0.5*

Helaas een ietwat tegenvallend deel uit de MOH reekst. Ik kon er eigenlijk weinig mee, ondanks dat er veel pogingen tot spanning ondernomen werden voelde ik eigenlijk totaal niets met de film. Wat dat betreft is the Black Cat eigenlijk te kort, want dit soort films hebben wat mij betreft een diepere uitwerking nodig, waar andere delen uit de MOH reeks de speeltijd prima benutten. Zo voelde ik helemaal niets voor Poe(blijkbaar op een echt iemand gebasseerd) en zijn veelste mooie vriendin(wat moet zij met die armoedzaaier?).

De zwarte kat is me zelf eigenlijk ook niet dreigend genoeg en het algehele sfeertje was helaas ook niet aan mij uitbesteed. Het kleurenfiltertje vond ik overigens wel mooi.

2*

Op We All Scream For Ice Cream na stond er niks meer interessants op het programma van Masters of Horror. Het duurde even, maar ik heb toch maar de 11e disc van Masters of Horror in mijn laptop gestopt. Tijd voor "The Black Cat".

Het begint allemaal wel tof waar Poe fantaseert hoe hij Mr. Graham wurgt. Ook de daaropvolgende scène in het café is vermakelijk! Begint allemaal best leuk dus.

Het hoesten van Poe's vrouw is echt érg tof in beeld gebracht, toch wel een van de meest toffe scènes in de gehele Masters of Horror reeks.

De scène waar Poe zijn kat halfblind maakt had van mij dan weer niet gehoeven, dit ging me wat te ver. En even later kwam het verhangen van zijn kat, nee, dit gaat me echt te ver. En toen die kat weer iets later terug kwam, had ik er genoeg van. Ik kijk niet naar een horrorfilm om een dier geslacht te zien worden.

Ik besloot het maar versneld te gaan kijken, want hier had ik geen zin in.

Sterretje voor het begin van de film.

Lekker sfeertje hangt er rondom Poe in z'n neerwaartse drank-spiraal: beetje mysterieus, onheilspellend en zwartkomisch tegelijkertijd, precies goed. Combs acteert prima en Stuart Gordon en co geven de film weer een mooie look mee; leuke camerastandpunten, de belichting springt in het oog en het (schaarse) rode bloed steekt fel uit boven de donkere toonzetting gedurende de hele film.

De bijl dwars door dat schattige koppie is ook zo'n voltreffer wat betreft contrasten. Het beeld dat ze op de grond ligt en nog met haar hoofd licht beweegt had wel nét iets langer moeten duren, maar de warrige beslissingen van Poe die daarop (blijven) volgen maken het weer goed.

Dit was dan mijn voorlaatste korte Horror film welke ik heb gezien/herzien uit de leuke en vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie. Het verhaal was opzicht wel leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering (ook visueel stijlvol in beeld gebracht, waarbij de kleur zwart de boventoon heeft en het rood van bloed geaccentueerd wordt), waarbij het er regelmatig grof (vooral van toepassing op de zwarte kat Pluto) aan toe gaat. Maar na 30 minuten (als Virginia voor de eerste keer dood gaat aan de gevolgen van tuberculose) wordt het eigenlijk wel allemaal wat belachelijk omdat je dan niet meer weet wat realiteit en fictie is, met als gevolg dat het verhaal een aantal vreemde en bizarre wendingen heeft en dat tot de laatste minuut.

In dit verhaal draait het om de beroemde horrorschrijver Edgar Allen Poe, die zwaar aan drank verslaafd is en wiens muzikale (zingt en speelt piano) vrouw Virginia lijdt aan tuberculose. Omdat Edgar behoorlijk in de financiële problemen zit, moet hij een goed verhaal schrijven om geld te verdienen. Maar door de drank lukt dat maar niet (hij kan zich niet meer concentreren en hij verliest de greep op de realiteit) en tevens raakt hij afgeleidt en geïrriteerd door de zwarte kat Pluto, die het lievelingshuisdier is van zijn vrouw en die een hekel heeft aan hem (krabt hem o.a.). Naarmate Virginia steeds zieker wordt, krijgt Edgar een steeds grotere hekel aan de zwarte kat Pluto en zeker als deze zich vergrijpt aan de andere huisdieren, te weten een goudvis en een kanarie. Edgar wil daarom afrekenen met de zwarte kat Pluto, die hij ook nog eens de dood van zijn vrouw verwijt.

De opening van het verhaal was wel leuk en met name de weddenschap om "staan op één vinger" met de barman in een café (deed me denken aan de mop die Quentin Tarantino vertelde over een weddenschap aan de barman in de geweldige Actie / Komedie film "Desperado (1995)"). De barman kon deze weddenschap echter niet waarderen Daarna draait het verhaal eigenlijk alleen nog maar om Edgar Allen Poe, zijn zieke vrouw Virginia en de zwarte kat Pluto en vanaf dan wordt zowel grof en raar, met een aantal vreemde en bizarre wendingen, waarvan je dus niet weet of het realiteit of fictie is. Qua grofheid (met name zeer dieronvriendelijk) gaat het er hard aan toe met o.a. het dood knijpen van de kanarie, het oog uitsteken van de kat en het ophangen van de kat die ook nog eens in brand vliegt. Die scenes waren niet plezierig om naar te kijken en het werd ook best gedetailleerd in beeld gebracht. Dus bij deze een waarschuwing voor dierenliefhebbers (met name kattenliefhebbers), die deze film nog moeten zien.

Wat overigens ook gedetailleerd in beeld werd gebracht, was het ophoesten van bloed door Virginia ten gevolge van de tuberculose, wat er niet bepaald smakelijk uitzag en later moet Virginia het ook nog eens ontgelden als Edgar Allen Poe haar per ongeluk met een bijl in het gezicht slaat (wel fraai in beeld gebracht), hij wilde eigenlijk de kat raken, waardoor ze voor de tweede keer dood gaat. Desondanks keren Virginia en de zwarte kat Pluto weer steeds heelhuids en gezond terug en dat is tevens ook het vreemde en bizarre aan dit verhaal omdat alles schijnbaar fictie is en dat tot de laatste minuut. De cast is eigenlijk maar beperkt tot Jeffrey Combs in de rol van Edgar Allan Poe en de mooie Elyse Levesque in de rol van Virginia Poe en ze spelen beiden hun rol aardig, hoewel ik me soms stoorde aan Jeffrey Combs, maar dat hoorde natuurlijk bij zijn rol.

Gewoon een vermakelijke maar wel vreemde korte (duurt circa 55 minuten) Horror film, waarbij het er tevens niet bepaald diervriendelijk aan toegaat. Deze film is geregisseerd door Stuart Gordon en die heeft met name in de jaren 80 een aantal goede en leuke horrorfilms gemaakt (o.a. "Re-Animator (1985)", "From Beyond (1986)" die ik recent nog heb gezien en toch ook "Dolls (1987)").

Jeffrey Combs zet een hele leuke Edgar Allan Poe neer: een zuipende rotzak die zijn poëzie hoger heeft staan dan zijn begeerlijke jonge vrouw. Onbegrijpelijk, want Elyse Levesque is beeldschoon. Het budget is aardig besteed aan een fijne gotische set en enkele lekker bloederige scenes. Echt eng of spannend wil het niet worden, maar omdat de nadruk meer op het drama ligt dan op het griezelen, geeft dat helemaal niet.

MOH aflevering 22.

Wederom een vermakelijk aflevering, zoals wel vaker. Redelijk spannend, enkele horrorelementen, wat absurde plotlijntjes, en prima acteerwerk. Zeker de moeite waard!

Regisseur Stuart Gordon die voor de vorige aflevering van Masters of Horror zijn vijfde Lovecraft-film maakte, overtreft zijn eigen hier door samen met en zijn schrijfpartner Dennis Paoli met een erg mooie herwerkte versie van Edgar Allan Poe's The Black Cat te komen. Dit is de vijfde verfilming (zesde als ik de korte film met Peter Lorre uit Tales of Terror (1962) meetelt) van dat verhaal.Toch brengende heren een erg goede toevoeging; ze vervlechten namelijk Poe's verhaal met elementen uit diens persoonlijke leven. Compleet in zwart-wit/sepia-achtige tinten, authentieke kostuums, en klassiek sets die zorgen voor de juiste atmosfeer. Schrijver Poe (een rol van Jeffrey Combs; Re-Animator (1985) worstelt met alcoholisme, writer's block, chronisch geldgebrek en de ziekte van zijn vrouw en de zwarte kat Pluto wordt door hem gezien als de schuldige en moet het ontgelden, de kat neemt vervolgens wraak. De film bezit niet veel gore (ze zijn er wel!) maar wel zijn er een paar erg mooie bloederige scenes die volkomen recht doen aan gotische sfeer. Absoluut prachtig; en voor mij is deze 'The Black Cat' de favoriete aflevering van seizoen 2.