Mogari no Mori (2007)

Denk je de topper van het festival in de ochtend gehad te hebben, gaat er in de avond nog een film overheen. Kawase was nieuw voor me, het thema is dat zeker niet. Maar een film die tegelijkertijd zo aards, zo spritueel, zo warm en zo ontroerend is, is toch wel een ontdekking van jewelste. Brok in mijn keel en vochtige ogen. Met als een van de vele hoogtepunten de scene waarin nadat Shigeki bijna wegspoelt en de rollen van twee hoofdpersonen omdraaien.

4.5*

Vandaag op de filmbeurs in Den Bosch geweest en deze film mogen aanschouwen. Alleen al om deze film was het bezoek aan de beurs meer dan de moeite waard. Wat een geweldige film is dit. Het begint al met zeer schitterende beelden waarbij mensen in een soort processie door een theeveld trekken. Dan de uitspraak van de ZEN meester "Leven is voelen". Doeltreffender kan het eigenlijk niet gezegd worden, want er werd weinig gezegd in deze film. Je hoorde het ruisen van de bomen, het stromen van het woeste water. Het enigste wat de bejaarde Shigeki zegt is dat het stromende water nooit meer terug naar de bron zal gaan. Het doet mij denken aan de uitspraak van de Griekse filosoof Hiraclitus dat je maar een keer in dezelfde rivier kan baden.

Het samenspel tussen de verpleegster Machiko en de oude man Shigeki was in een woord geweldig. Ik kreeg er gewoon een brok van in mijn keel. Deze film is eigenlijk puur ZEN. Hij valt gewoon moeilijk in woorden te beschrijven. Je moet deze film gewoon ondergaan. Voor mij een van de beste films die ik dit jaar gezien heb.

4,5*

Schitterende film. Ik raak altijd ontroerd door spelende mensen en hier zit echt een juweeltje van zo'n speelscene in. Prachtig geschoten en vooral erg mooi geedit, echt een perfect ritme. Het belangrijkste is dat de film verder gewoon werkt. Je komt echt in trance terecht en je voelt gewoon wat Naomi gevoeld moet hebben in dat bos. Van Only Yesterday naar Gerry vind ik dan ook een erg mooie omschrijving voor deze film.

Mogari no Mori draait inmiddels ook in Enschede. Op zich goed nieuws, maar de film viel me na het screenend doorlezen van de berichten hier wel een beetje tegen. Ik vond de film vooral erg wisselvallig. Er is een aantal prachtige momenten, dat zeker. Twee hoogtepunten vond ik bijvoorbeeld de spelachtervolging door het groen en de oversteekscene in het bos. Minstens zovaak doet Mogari no Mori de aandacht echter verslappen (het begin is maar matig, de wandeling door het bos duurt te lang) en de dansscene tegen het einde kwam op mij zo onecht over dat ik erna niet meer in de film kwam. Wat de film voor mij echt redt is de intrigerende relatie tussen de twee hoofdrolspelers. Dit redelijk originele uitgangspunt blijft over de gehele lengte boeien, ook als verhaal en visuele stijl even tekort schieten. Daarom toch een overwegend goede film.

Moeilijk te zeggen waarom ik The Mourning Forest zo mooi vind.

Ik ben geen persoon die een film beoordeelt om zijn mooie shots, soundtrack of overige technische filmzaken. Het speelt natuurlijk wel mee, maar voor mij is "het gevoel" het belangrijkste aspect. Vaak krijg ik dat wanneer ik onder de indruk ben van het verhaal, maar dat was hier niet het geval, zo heel veel verhaal zit hier namenlijk niet in.

Ik was voornamelijk ontroerd. Ja, deze film is ontroerend. De oude man Shigeki is een hele lieve man die veel heeft meegemaakt. De dood van zijn vrouw heeft een diepe indruk op hem gemaakt waardoor hij zelfs niet meer helemaal met beide benen op de grond staat.

De verpleegster Machiko weet het gemis op te vullen door hem met respect te behandelen, en een oprechte vriendschap met hem op te bouwen. Hiervoor krijgt ze ook, na een moeilijke start, veel respect en liefde terug van de oude man. Hij zorgt er onbewust voor dat Machico ook met haar eigen verlies van een dierbare weet om te gaan.

Ontroering alom, mooie film.

Aardige film, maar echt bijzonder vond ik het niet. Het kent een paar redelijk mooie scènes, maar over het algemeen is Mogari no Mori een tikkeltje wisselvallig. De scène waarin Machiko zo ongelooflijk loopt te schreeuwen en tieren, omdat meneer in een stromend plasje stapt, vond ik behoorlijk irritant. Maar al met al wel redelijk, verdient dan ook zeker een voldoende.

3*

Intrigerende film, kan me wel redelijk vinden in het commentaar van eRCee maar heb uiteindelijk toch een wat milder oordeel over The Mourning Forrest.

Het wat grove realistische hand-held camerawerk en belichting zorgt voor een versterking van de nogal directe benadering. De camera zit erg dicht op de hoofdpersonen en het voelt bijna documentaire-achtig aan. Echt mooi kan ik het echter niet altijd noemen, effectief wel.

Zou de film ook niet zozeer als wisselvallig omschrijven. Wel bij tijd en wijle erg traag en weinig progressie. Daartegenover staat dan dat juist tegen het eind ineens vrij vlot naar een aantal heftig emotionele scenes gesprongen wordt.

The Mourning Forrest kent zeker enkele sterke scenes met een waarlijk staaltje indrukwekkend acteerwerk. Vooral de scene bij de rivier in het bos staat in mijn geheugen gegrift. De relatie tussen de oude man en de jonge verpleegster komt oprecht, warm en vooral zeer menselijk over en dat telt voor mij zwaar mee in het uiteindelijke oordeel.

Wil de film graag nog eens kijken als ik wat beter uitgerust ben. Voor nu;

3.5*

Niet voor jandoedel opgebleven, want ook deze film van Kawase vind ik weer een juweeltje. Wel wat traag en groen af en toe, waarbij dat eerste wel een beetje een belemmering was op het late uur.

Maar een erg mooie film die bij herziening op een wat minder onguur tijdstip bij mij nog wel in waardering kan stijgen.

Wat een sof.....

Slechts 2 momenten sprongen er bovenuit. De keer dat Machiko en Shigeki buiten verstoppertje speelden en het moment dat ze samen een watermeloen verorberden. Verder oefende deze film geen enkele aantrekkingskracht op mij uit, op zowel emotioneel als esthetisch niveau was het allemaal ondermaats. Ik vond de film ook veel te geforceerd overkomen qua drama. Het is allemaal nogal rechtstreeks in je gezicht allemaal en verloopt volgens een te gestructureerd, gekunsteld patroon: eerst ontmoet Machiko haar demonen, waarna Shigeki zijn moment van de dag heeft! Het vele groen werkte nimmer sfeerverhogend en de muziek was om te huilen zo slecht! 2*

Tegenvaller.

Een film die bijna integraal langs je heen gaat. Erg afstandelijk gebeuren, een paar mooie plaatjes ten spijt. 2*

Vervelende film, letterlijk. De karakters interesseerden me gewoon niet. Ik kan er weinig mee. Het camerawerk stoorde me ook, de constant bewegende camera vond ik niet echt passen bij het lage tempo. Jammer, ik had er meer van verwacht door de hoge waardering hier en de mooie titel.

Deze film was een pure gok. Ik wist totaal niet wat ik genomen had, ik hou wel eens van een verassing. Het resultaat was echter wel maar gewoontjes. Mooi maar niet om te zeggen dat het geweldig is. Een veel te lang begin maar uiteindelijk in het bos is het wel mooi. Maar toch vind ik de film veel te traag naar mijn zin. Het anderhalf uur boeide mij niet 100%.

De acteerprestaties zijn wel sterk vooral de bejaarde man speelde een erg sterke rol.

Ik hou het op 3*.

Tweede Kawase, tweede keer hetzelfde gevoel.

Het eerste deel van de film zit er eigenlijk gewoon helemaal naast. Het ontbreekt niet aan wat mooie shots her en der, maar verder vond ik het onmogelijk om echt in de film te komen.

De muziek is iets té braaf en onopvallend, maar ook vooral de setting vond ik wat droef. Sowieso een erg triest gezicht als je zo'n kamertje vol oude mensjes behandeld ziet worden al kinderen. Eerste 45 minuten vond ik dus veelal overbodig.

Tweede helft dan weer een stuk beter. Geen enorme kantelingscene deze keer, maar wanneer het duo op hun uitstapje vertrekt wordt de film een stuk boeiender. Er komen een aantal mooie scenes voorbij en ook het einde is best verwennerij.

Kawase is alleen geen echt goed filmer. Hoewel er wat mooie shots voorbijkomen en gras nooit groener is dan in Japanse film, is het camerawerk niet sterk en had ze er af en toe best de schaar in mogen zetten. De muziek het het camerawerk zijn gewoon niet sterk genoeg en qua emotionele lading zit het er vaak ook een beetje naast. Een té lange scene is dan eerder irritant dan mooi.

Tweede helft redt de film absoluut. Zitten daar een paar mooie en integere scenes, maar die eerste 45 minuten laten toch een wat vervelende nasmaak achter.

Film deed trouwens af en toe wat denken aan de films van Kôhei Oguri, maar dan zonder het fantastische laagje en iets menselijker. Toch een aanrader voor fans van deze film denk ik.

3.0*

Een mooie film, deze The Mourning Forest van Naomi Kawase. Dit is de tweede film die ik van haar zie en het is duidelijk te zien dat haar roots bij de documentaires ligt, doordat de manier van filmen veel gelijkheden vertonen en de positie van de camera vaak een soort extra personage wordt.

De film begint met een vrij lange inleiding in het bejaardentehuis. Dit is uiteindelijk nodig voor de opbouw, maar heel erg interessant is dit stuk op zichzelf niet. Wanneer de twee op de trip gaan, blijkt natuurlijk wel dat er in de loop der tijd een soort van band tussen de oude mand en de jonge vrouw gecreëerd is. Wat volgt is in de verte eigenlijk een soort variatie van Vinyan, maar dan zonder de geliktheid die er bij die film vanaf druipt. De reis is hier namelijk puur natuur.

Echt diep raken deed de film me helaas niet. Toch is het bij vlagen een erg indrukwekkend en puur portret. Zeker de moeite waard!

Herzien... en een nog mooiere beleving dan de eerste keer. De film ontwapent ook nu weer, en werkt voor mij als een soort van reset van het hoofd terug naar het hart. Wat daaraan bijdraagt zijn de speelse scenes (verstoppertje spelen, watermeloen eten), de prachtige omgevingen, het motto "er zijn geen regels", de bijna ascetische afwezigheid van luxe en comfort, en de twee zich openende hoofdpersonen waarvan vooral het verplaatsen in Machiko vanzelf gaat. De wijsheden van de Zen-monnik in het begin komen soms wat dogmatisch over (bijv. het 33 jaar aspect), in plaats daarvan had ik liever wat meer sceptische koans verwerkt gezien, maar misschien werd het Naomi Kawase dan te filosofisch en zou dat de film juist te veel bij het denken hebben gebracht i.p.v. het thema voelen. Over enkele jaren volgt ongetwijfeld een volgende herziening.

Film over verdrietverwerking.

Echt pakkend is het nooit, maar dan ook niet sentimenteel, maar wel eenvoudig en oprecht, lijkt mij.

Het begin weekt vragen los : wie, wat, waarom, waar en valt dan ook niet zo best mee.

Later wordt het stukken beter en vooral boeiender met meerdere knappe scènes vanaf de autopech tot het slot en mooi is het wel hoe Machiko zich duidelijk afvraagt wat deze oude man drijft en hoe langzamerhand een zeker wederzijds begrip ontstaat.

Openingsshots lieten een zeer trage progressie voorzien, maar uiteindelijk viel dat best mee.

Geen meesterwerk, maar net als die andere, zo wat gelijkwaardige film ("Still the Water") die ik zag van Naomi Kawase, geen teleurstelling.

Hier verwachtte ik wel wat van. Jammer genoeg werd het een redelijke teleurstelling. Nergens raakte ik echt betrokken bij de personages. Inhoudelijk vond ik het een groot afstandelijk gebeuren, daar waar je net die empathie zou moeten kunnen opbrengen voor de rouw van de jonge vrouw en de oude man.

Het enige wat me wat warm kreeg waren de mooie beelden van de groene hagen en het bos. Still the water van dezelfde regisseuse miste ook iets bij me, en deze is daar geen uitzondering op. Misschien dat mijn aandacht al lang verslapte in het eerste deel. Het tweede deel kon me dan ook gestolen worden. Zou ik het zielloos durven noemen?