Mogari no Mori (2007)

Kawase Naomi is een favoriete regisseuse van mij. Ze maakt persoonlijke en tedere films, op het sentimentele af. Afgaande op het plot en de trailer, zou deze ook wel eens op dat randje kunnen balanceren.

De film draait in het hoofdprogramma in Cannes.

trailer: http://www.youtube.com/watch?v=W3sHtYLOegY

Japan's 'The Mourning Forest' wins Grand Prix at Cannes

A stirring Japanese film about death and grief, "The Mourning Forest," claimed the Grand Prix at Cannes on Sunday, the runner-up prize for best picture at the world's premiere filmfest.

Bron

Top! Kawase heeft mijn hart al twee keer gestolen. Helaas haar debuut destijds in Rotterdam gemist (won wel een Tiger-Award). Kijk reikhalzend uit naar deze.

Persoonlijk hoop ik dat ze toch wat meer brengt bij deze film dan haar vorige films lieten zien. De prijs op Cannes is mooi meegenomen maar als ik kijk naar de winnaars daar ook niet meteen erg hoopvol.

Ach een prijs in Cannes is net zo relatief als een Oscar en is dus feitelijk niets. Maar het is te prijzen dat met zo'n sterke competitie (die dit jaar heel veel goede films opleverde) en toch twee relatief onbekenden met de prijzen gaan lopen. Dat maakt de kans in elk geval groter dat we dze Kawase uberhaput te zien kunnen krijgen.

Ik ben onder de indruk! Begon redelijk saai, maar eenmaal in het bos is het overdonderend. Touché!

Begint als Wespen op de Appeltaart. Gaat dan via Only Yesterday, Tarkovsky en After Life naar een bosrijke Gerry, om vervolgens alle associaties tot een bedwelmend, comtemplatief meesterwerk te smeden. Volstrekt eerlijke, intieme, spontane en oprechte kleine film, met van die shots die tegen het eind van een scène nog even lekker blijven hangen. Na afloop kan je enkel nog lichtzwevend door de veel te betonnen stad wandelen en aan watermeloen denken. 4,5+*

eergisteren gezien.. mooie film die vrij traag is. er gebeurd ook vrij weinig. toch bleef de film mij boeien. heerlijk realistisch waarin ik de rol van Shigeki erg sterk vond.

Denk je de topper van het festival in de ochtend gehad te hebben, gaat er in de avond nog een film overheen. Kawase was nieuw voor me, het thema is dat zeker niet. Maar een film die tegelijkertijd zo aards, zo spritueel, zo warm en zo ontroerend is, is toch wel een ontdekking van jewelste. Brok in mijn keel en vochtige ogen. Met als een van de vele hoogtepunten de scene waarin nadat Shigeki bijna wegspoelt en de rollen van twee hoofdpersonen omdraaien.

4.5*

Ik zat met starbright boy nog na te bomen over hoeveel Japanse films er over rouwverwerking er wel niet zijn. En bestaan er ook slechte? Deze film voegt in elk geval weer een extra parel aan dit sub-genre.

Een film met twee gezichten. Zeer verschillend, maar beide fraai en vreemd genoeg voelt de overgang tussen die twee de scenes in het verpleeghuis en die in het bos het meest authentiek als Kawase aan. Want hoewel ze uiterlijk en innerlijk verschillen vormen ze een humaan geheel: absoluut Kawase's kwaliteit. De schoonheid van het tweede deel is zichtbaar, maar die van het eerste deel stiekem nog wel wat mooier misschien.

Een herkijk beurt gaat er zeker van komen. Evenals een hogere waardering denk ik.

Erg jammer dat ik deze gemist heb op het IFFR, maar het kon niet anders.

Mogari no Mori is eigenlijk alleen in superlatieven te vatten, of met een stilte. Woorden zijn (zoals zo vaak bij mooie dingen) nauwelijks toereikend genoeg. Dat zeggende wil ik toch iets verder uitweiden over het hoe en waarom deze film wat mij betreft een van de meest vredelievende films is.

Kawase staat bij mij – en ook bij andere – vooral bekend om haar filmstijl die naar een synergie tussen documentaire en fictie zoekt. De personages lijken haast op te gaan in hun rollen en doorheen de films zijn intermezzo’s te bespeuren die duiden op documentaire (vaak zijn dit slechts enkele shots van vriendelijk lachenden ouderen).
En doordat ze zo dicht op de huid van haar karakter zit – maar de kijker altijd de vrijheid geeft om zelf te interpreteren (wat mij erg belangrijk is) - ze zo ver weet te krijgen dat ze hun karakters zijn, weten haar films me écht te raken.

En zo is doorheen de film zo veel gigantisch moois te aanschouwen: van het tedere gepraat van de monnik, die in simpele edoch rake taal uitleg geeft, tot het gegniffel van de oudere, van het spelen in de tuin tot het slapen in de aarde.
De camera volgt de personages al deinende, loopt ze achterna, steeds dieper het bos in, knielt naast ze neer en lijkt uiteindelijk te transcenderen.

Deze film is niets minder dan een sublimatie van het leven (van de twee geportretteerde) en weer een prachtige toevoeging aan het oeuvre van Kawase – en daarmee eigenlijk ook aan dat van Koreeda.

Qua stijl en thematiek dringt de vergelijking Kawase-Kore'Eda zich natuurlijk op. Weet niet of er zoveel verschillend is. Visueel zijn ze inderdaad niet bijzonder, laat staan vernieuwend. Maar door hun achteloze registraties, het alledaagse, mede door het gebruik van documentaire stijl en vooral middelen dringen ze zich binnen in levens. Gewoon de gesprekken aan tafel, of zoals in The Mourning Forest aan een piano, rennend door een theeveld etc.

De stijl spreekt me aan en ik weet nog niet waarom ik Kore'Eda hoger aansla (of in elk geval hoger waardeer). Nog geen enkele Kawase zag ik vaker dan een keer, terwijl ik Kore'Eda's films vaker zag. Ik krijg wel zin om weer een Kawase te herzien (en vast hoger te gaan waarderen).

Het is wat ik in de Dardennes ook waardeer. Als ik de straat opliep in Den Haag toen ik daar woonde (in een 'prachtwijk' trouwens) stond ik daar tussen de harde werkers de sjofele werkers en de klaplopers en sjacheraars die hun films bevolken. Zo'n jongen uit L'Enfant had zo bij mij in het portiek kunnen wonen. Dat was dé kracht van Kore'Eda's Distance en hier nu ook bij Kawase.

Het manifesteert zich in Shara, maar ook in Hotaru en Mourning Forest. Het knappe is dat ze uit het registeren van die gewone levens net een aantal draaimomenten weet te vangen, waarin zowel een beeld wordt geschetst van de hoofdpersonen alsook hun dilemma en de 'strijd' van dát moment wordt vastgegeld. Beide zonder nadruk, maar aan het einde met een katharsis die bevrijdend werkt.

Thematisch sterk aan elkaar gelieerd, maar visueel ook (en dan met name Distance. Dat je het visueel niet bijzonder noemt, kan ik niet beamen. Ik vind het gebruik van de documentairestijl, en de - hoe ik het noem - deinende camerabewegingen prachtig. Vind het minstens zo mooi als super strakke stilering. Of het vernieuwend is, weet ik niet precies, maar in combinatie met de thematiek vind ik van wel. (De camera (en vaak het geluid) is een verlengstuk van de etherische aanpak van de thematiek.)

Het is de sublimatie van hetgeen je normaliter op straat nét niet ziet. In hun films worden situaties die erg op het dagelijks leven lijken verheven tot een kunst. Natuurlijk zijn het geënsceneerde situaties, draaiend rond een persoonlijk drama, geplaatst in een grotere context (het aanhalen van rituelen, de cultuur speelt een grote rol, et cetera).

Bij de gebroeders Dardennes vind ik het toch wat anders, daar draait het nog meer om mensen die vast zitten in hun emoties en deze opkroppen en zijn het toch ook echt een ander slag mensen. Dat is nog wat meer letterlijk, wellicht met minder nuance (?). De Dardennes werken met een minder zachte hand, wat toch echt een wezenlijk verschil is.

En juist die catharsis, die bevrijding, die zo intiem wordt verteld, maar zo een grootse uitwerking heeft, maken deze films subliem. Het lijkt allemaal terloops te gebeuren, maar ondertussen krijg je toch een intiem portret van enkele mensen te zien, die voorheen vreemdelingen van je waren, maar doorheen de film steeds meer onder je huid weten te kruipen.

(Is dit in het geheel gezien niet een discussie voor op de regisseurs pagina?)

We zijn het weer in grote delen eens. Ik begrijp ook wel je bewondering voor de deinende stijl. Dat is wel Kawase, en niet Kore'Eda achtig. Maar daarvoor ben ik nog niet vertrouwd genoeg met Kawase. Het rennen van de jongetjes om het huis in Shara is wel een scene die me is bijgebleven.

NB haal je ook die typefouten van mij uit de quotes?

Wanneer ge wilt, gaan we daar verder

Koreeda (ik blijf het volgems MM maatstaf schrijven) heeft inderdaad een andere visuele stijl, wat strakker volgens mij. Kawase deint en dat is inderdaad vooral in Sharasojyu te merken. Haar eerste - Moe no Suzaku - heeft dat veel minder trouwens, die zou je eerder filmisch kunnen vergelijken met Hsiao-hsien Hou, of ook nog met Koreeda. Maar juist het ingetogen dartelen vind ik mooi (iets wat de gebroeders Dardennes in Le Fils ook doen, alleen veel meer op de huid van hun personages).

NB haal je ook die typefouten van mij uit de quotes?

Ja is goed, maar maak er geen gewoonte van

Mooi ...

Heb overigens echt nog nimmer meegemaakt dat ik tijdens een film in een soort van hypnotische toestand me zelf voor een paar momenten echt IN de film waande ... Misschien heeft het er mee te maken dat ik deze om 2:00 's nachts keek, misschien was het deinende manier van filmen, samen met het prachtige gebruik van traagheid en het briljante acteerwerk of een combinatie van die factoren ... Hoe dan ook, mijn interesse in het overige werk van Kawase Naomi is zeker gewekt

4 *

Eigenlijk verwoord danuz in zijn recensie al perfect wat deze film inhoudt en -voor mij- betekent.

Echte mensen, echt leven, echte droefheid en en echt geluk. Puur natuur.

De 'mee-wandelende' camera, het groen en de chaos van het bos, hartverscheurend geschreeuw, pianomuziek.

Zomaar een aantal elementen uit de film die mij te binnen schieten. Een heerlijke filmervaring rijker.

Wat kan groen mooi groen zijn en wat stom dat ik deze film heb laten liggen op het filmfestival!

Ik had ietsje meer verwacht van deze film.
Vooral op emotioneel vlak wist het me niet te raken zoals in de mate waarop ik gehoopt had. Ik had het verhaal op voorhand al gelezen/bestudeerd, en hoopte eigenlijk op iets meer uitdieping. Er was sowieso al weinig dialoog, maar dat is prima (teveel dialoog zou absoluut de serene/spirituele sfeer om zeep geholpen hebben); echter waren er nu ook weer niet zo bijzonder veel acties die eventueel wat extra informatie of uitdieping konden bieden. Op het einde van de film bleef ik toch een beetje achter met een gevoel dat er toch iets meer had kunnen inzitten.
De documentaireachtergrond van de regisseur komt hier duidelijk naar voor, met bespiedende, soms jachtige camerabewegingen als gevolg. In het eerste deel stoorde dit me niet, maar in het tweede deel vond ik het voor mezelf soms gepast: ondanks alle woeligheid binnen de narratie de vrouw die wroeging heeft owv de verdrinkingsdood van haar zoon, de man die koortsachtig op zoek gaat naar het graf van zijn vrouw had ik tijdens het tweede deel van de film (voor en in het bos) liever uitgebalanceerde en rustige shots gezien.

Voorts kon de film wel bekoren via zijn tederheid, vooral de oude man vond ik een erg mooi personage. Het eerste deel ziet er wat mij betreft het mooist uit, het tweede deel straalt de beste sfeer uit. Het begeleidende muzikale thema is overigens ook erg mooi. Op levensbeschouwelijk vlak zitten er enkele vrij degelijke one-liners in, maar het had toch iets meer mogen zijn voor mij.
Een dikke 3*, nét geen 3,5* .

3*

Is de Nederlandse releasedatum nou een keertje bekend? Ik moet deze film gewoon hebben!!!

Volgens imdb komt deze 16 oktober in de bioscopen.

Vandaag op de filmbeurs in Den Bosch geweest en deze film mogen aanschouwen. Alleen al om deze film was het bezoek aan de beurs meer dan de moeite waard. Wat een geweldige film is dit. Het begint al met zeer schitterende beelden waarbij mensen in een soort processie door een theeveld trekken. Dan de uitspraak van de ZEN meester "Leven is voelen". Doeltreffender kan het eigenlijk niet gezegd worden, want er werd weinig gezegd in deze film. Je hoorde het ruisen van de bomen, het stromen van het woeste water. Het enigste wat de bejaarde Shigeki zegt is dat het stromende water nooit meer terug naar de bron zal gaan. Het doet mij denken aan de uitspraak van de Griekse filosoof Hiraclitus dat je maar een keer in dezelfde rivier kan baden.

Het samenspel tussen de verpleegster Machiko en de oude man Shigeki was in een woord geweldig. Ik kreeg er gewoon een brok van in mijn keel. Deze film is eigenlijk puur ZEN. Hij valt gewoon moeilijk in woorden te beschrijven. Je moet deze film gewoon ondergaan. Voor mij een van de beste films die ik dit jaar gezien heb.

4,5*

Het is moeilijk te bevatten wat The Mourning Forest niet allemaal met je doet. Het was dan ook één van de mooiste ervaringen in de bioscoop. Laatste keer dat ik een dergelijke speciale film gezien had moet ik toch wel refereren naar Stellet Licht die ik begin dit jaar zag op IFFR zag. Het is een film voor een heel beperkt groepje mensen.

De film doet met iedereen wat anders. Zo vond ik de scène met de verpleegster die de andere twee uitzwaaiden en ‘’Goede Reis’’ toewenste, heel speciaal. Alsof regisseuse Naomi Kawase het min of meer ook bedoelde voor de kijker. Goede reis en daar gaan we dan het bos in. Nog verder het bos in. Het rouwproces is begonnen. De camera registreert en gaat samen met de twee dieper het bos in. Menselijker dan dit kun je het niet krijgen.

Dat wil niet zeggen dat alles toegankelijk is. Je moet goed opletten ook al doet het soms aan als zeer trage Cinema. Zo zijn de karakters niet erg spraakzaam en beelden ze de emoties vooral uit. Of zoals de Zen meester (s)preekt in het begin van de film over dat leven voelen is en voelen leven is. Krachtig in al zijn eenvoud!

zondag 21 september, 19.30 voorpremière in aanwezigheid van Naomi Kawase, Filmmuseum, Vondelpark

zaterdag 4 oktober, 20.30 voorpremière in Pathe Tuschinski als openingsfilm van het Boeddhistisch Filmfestival

Klinkt veelbelovend ben benieuwd...

Vanaf volgende week eindelijk in de bios...wedden dat deze maar in één zaal gaat draaien?

Nou BlueJudaskiss, dat zal je nog meevallen. Vier prints om te beginnen.

Vanaf Donderdag 16 oktober ook te zien bij Images in Groningen

Vijf, zelfs

Filmmuseum Amsterdam, Plaza Futura Eindhoven, Images Groningen, Lux Nijmegen, Lantaren/Venster Rotterdam