Krámpack (2000)

Aardige coming of age film met mooi geloofwaardig einde.
Ze gaan op het einde weer verder met hun leven alsof er niks gebeurd is. Dani en Nico stellen hun volwassenwording, met hun verschillende gevoelens, nog maar even uit.
Geen topper, wel vermakelijk.

3.0*

Aardige film,

Er heerst een relaxed sfeertje waarin vele activiteiten worden ondernomen en waarin de 2 hoofdrolspelers hun seksuele voorkeuren ontdekken. Positief is inderdaad dat er niemand verwijfd bijloopt. Wel ergerde ik mij op een gegeven moment aan Dani, die door zijn jaloezie de plannen van een goede vriend van hem dwarsboomden. Jammer, dat de film zich in het middendeel verliest dankzij volstrekt ongeloofwaardige zijlijnen. Het zal allemaal wel bijdragen aan de vorming van een identiteit, maar ik vond het allemaal verre van geloofwaardig. Het einde is dan wel een fijne afsluiter. Beetje jammer alleen dat de film niet altijd even Spaans aanvoelt, wat meer sfeerschetsen waren op zijn plaats geweest. De film schept overigens wel een fijn beeld van vrijheid, blijheid o.a. dankzij discotheekbezoeken, onbeperkt kunnen zwemmen en wat nonchalante hoofdrolspelers, op Dani na dan. Ik had vaak niet zo `n sympathie voor zijn situatie. Telkens moeilijk doen als het makkelijker kon. 3,5*

Aangezien ik een groot fan ben van coming-of-ageverhaaltjes, heb ik me tijdens Krámpack niet verveeld, maar daarmee is ook alles gezegd vrees ik. De dialogen, de beeldvoering, de soundtrack: het is allemaal te oubollig en duf om indruk te maken. Een beetje de Spaanse tegenhanger van het Belgische De Laatste Zomer, maar dan met driedubbel zoveel tekortkomingen. Geen complete mislukking, maar toch ook geen film die ik nog eens opnieuw hoef te zien.

Gevoelsfilm voor iemand die zich ermee kan identificeren; voor de objectieve kijker waarschijnlijk vrij saai. Al vind ik de scenes op het treinstation erg mooi.