Phone Booth (2002)

Sterke thriller die zich volledig op één locatie afspeelt. Mijn oprechte waardering dat Schumacher middels een fijne spanningsopbouw mijn aandacht volledig bij de film weet te houden, want daar had ik vooraf wel mijn twijfels bij. Dat dit werkje maar 80 minuten duurt speelt natuurlijk ook wel mee, maar dat doet niets af aan de uitstekende uitwerking van dit eenvoudige narratieve concept.

Ik was vooral ook erg content met het sterke acteerwerk. Voorop gaat Kiefer Sutherland als excellerende 'invisible actor' en in zijn kielzog volgen een sterke Whitaker en een gedegen Farrell. Mede hierdoor blijft de film de gehele speelduur interessant en geloofwaardig genoeg, zonder dat de ruimtelijke beperkingen Phone Booth fataal worden. De twist aan het einde kon wel op mijn goedkeuring rekenen.

Zeer de moeite om eens meegepakt te hebben, kleine 4*.

Phone Booth

Ik kwam thuis van het werk en zat even te koekeloeren op Film1. Op Film 1 Premiere was de film Phone Booth op, een film wat bekend klonk in mijn oren en ik kende hem weldegelijk ergens van, kleine stukjes van gezien o.i.d. maar goed, ik kende hem ietsjes. Hoewel de film geen grote settings kent, de omgeving blijft continu het zelfde weet Joel Schumacher de spanning er vaak genoeg in te houden zodat het bekijken van de film niet eentonig of saai word, wat in deze setting wel erg moeilijk kan wezen, velen films zijn daarin al gefaald.

Hoewel Phone Booth niet bijzonder is, het concept is eigenlijk best simpel maar de film erg gaaf. Hoewel de CGI soms wat van zich laten weten, met betrekking tot het laser lichtje van de sniper vond ik dat erg jammer. Zowel het allemaal leuk en aardig is, is dit gewoon een heerlijk vrije tijds filmpje die je tussendoor even lekker mee kan snoepen. Het is totaal niet moeilijk om te volgen, het hoofdverhaal is namelijk best simpel. Stu bedriegt zijn vrouw Kelly met Pam. Hij belt via een telefooncel en wijst een pizzabezorger happerig af. Wanneer dit gebeurt komt eigenlijk het verhaal los, Stu word ‘gevangengenomen’ in een telefooncel en moet zijn vrouw de waarheid vertellen van de gijzelnemer.

Stu is een ‘zakenman’ maar bedriegt eigenlijk verschillende grote media bedrijven, zelfs zijn eigen personeel en liefdesleven. Wanneer Stu even moet bellen in een telefooncel en er een pizzabezorger langs komt gaat het al snel fout. Hij wijst de man grof af en Stu word daarna gebeld via de telefooncel. Een vreemde man stelt zich voor, en begint snel met bedreigen. Als Stu van de telefoon gaat zou hij hem doodschieten. Wanneer een prostituee aan het zeiken is omdat ze moet bellen gaat het al snel fout, haar bewaker(?) komt er aan met een knuppel en deze man word doodgeschoten door de sniper. Als de politie komt word de film al gauw langdradig, continu het zelfde verhaaltje maar, blijft leuk om te kijken. Op een een of ander manier voelde je de angst van Stu.

Colin Farrell heeft een prachtige rol als Stu gekregen, er zat prima tekst in maar de angst werd prima overgebracht. De rest van de acteurs/actrices deden het redelijk tot prima. Vond het allemaal wel welletjes, heb er van genoten en ben na deze vermoeide week er niet onder in slaap gevallen, dan doet de film iets goeds, haha!

3.5*

“Isn't it funny? You hear a phone ring and it could be anybody. But a ringing phone has to be answered, doesn't it?”

De spanning is om te snijden in deze (letterlijk) kleinschalige thriller. Dat komt geheel op het conto van het ijzersterke script, de dialogen, en de acteurs Farrell en Sutherland. Gelukkig kiest regisseur Schumacher ook voor een korte speelduur, want als de film langer had geduurd was het allemaal een stuk minder geweest. Nu is het een korte maar ontzettend krachtige film geworden over een gesjeesde publiciteitsagent, die in een telefooncel onder schot wordt gehouden door een man met de kenmerkende stem van Jack Bauer. Damn it!

Prima.

Altijd grappig, dat regisseurs er weleens waar in slagen een film op maar een beperkt aantal locaties zo boeiend te maken. Dan help het er ook wel bij dat Colin Farrell ook wel geknipt voor zijn rol is en dan de komedie als drama goed neer weet te zetten.

Sutherland heeft ook een goede stem hiervoor, al denk ik wel dat het en wat overdreven stem was. De film heeft een niet al te intelligent verhaal en het is snel duidelijk dat Schumacher alleen voor het vermaak gaat. Mitchell speelt wederom (opnieuw) slecht en Whitaker weet ook niet heel erg te overtuigen.

Boeiende film, dat nergens hoogstaand is en inderdaad duidelijk niet al te veel budget aan kwijt is gegaan. Schumacher weet best te overtuigen. De film doet waar het voor gemaakt is, en dat is vermaken. Prima resultaat.

Knappe thriller waarbij bijna uitsluitend op één locatie wordt gefilmd. Stuart wordt slachtoffer van een moreel spelletje van een terrorist en dient één en ander te bekennen. Colin Farrell doet het meer dan behoorlijk en weet zijn personage kracht bij te zetten met zijn radeloosheid, bij momenten arrogantie, maar vooral angst en paniek.

Het verhaal is goed en de spanning wordt constant hoog gehouden waardoor je als kijker geboeid blijft kijken. Prima van Schumacher om de film niet nodeloos te rekken of een te uitgesponnen deelfilm aan te breien. De focus is en blijft behouden op de telefooncel. Fijne film waarbij niemand uit de toon valt. Lekker vermakelijk voor een avondje vertier!

Blijft een heerlijke film.

En dat komt met name omdat Schumacher de vaart er lekker in houdt. Elke minuut is er een nieuwe plotontwikkeling. Stap voor stap wordt Stuart verder het spel ingezogen en als kijker zit je er letterlijk bovenop. Flitsende montage, sterk acteerwerk, goede telefoonstem ook trouwens, en een passend einde. Schumacher is wat wisselvallig, maar mag wat mij betreft meer van dit soort films maken.

Verhoging naar 4*

Zorgvuldig opgebouwd demasqué van profiteur, mooi prater en liegebeestje Stuart Shepard die met de gedachte dat de wereld om hem draait in het leven staat, tot hij dat ene telefoontje beantwoord.

Joel Schumacher valt op, naast het feit dat hij weinig grootse films gemaakt heeft, als regisseur die in Falling Down en A time to kill er niet voor schuwt de maatschappij en zijn maniertjes op de schop te nemen met sympathie voor de underdog of geplaagde in kwestie. In die zin verschilt Phone booth weinig qua aanklacht tegen de 'verhaasting' van de maatschappij, de gemakkelijkheid der dingen en toch ook verharding om te krijgen wat je wilt, ook al ga je daar spreekwoordelijk bij over lijken. Phone booth verschilt wel met de twee eerder iets conventioneler gebracht films als bijzonder flitsend geheel. Handige versnellingen met time-lapse om de vaart in de film te houden, picture in picture tijdens gesprekken en een erg hippe soundtrack. Al met al een bijzonder vlotte stijl.

Farrell is volledig in zijn element als veel te vlot en blits opscheppertje die een stevig lesje nederigheid krijgt. Niet alleen overtuigd hij als de klootzak die de nog erg jonge Nobbs, ook bekend van The Pacific, behoorlijk gebruikt en twee vrouwen in die zin bedriegt, nog beter is hij bij de finale ontmaskering van zijn eigen leugens en egocentrisme zo rond 1 uur en 5 minuten. Bijzonder mooi opgebouwd en emotionele scene waar een bijzonder pijnlijke demasque wordt voorgeschoteld. Goed geacteerd, ik voel zeker met de beste man mee. Niet alleen Farrell is goed, Whitaker is ook goed zoals gewoonlijk en Sutherland, weliswaar alleen via stem, speelt zijn rol zo te horen met groot genoegen. Niet alleen wordt de spanning bij tijd en wijlen erg goed opgedreven maar is de muziek ook goed te noemen. Van stijlvol vlot, zodat het bij de toon van de film past, tot best wel spanning verhogend en mooi. Vooral de melodie de laatste paar minuten vlak voor de eindgeneriek is erg goed. Daar is toon licht ongemakkelijk tot dreigend.

Al met al, Phone booth, alweer wat jaartjes oud, desondanks heeft de film in al die jaren als product weinig ingeboet. Een stijlvolle, vlotte, licht te verteren thriller met een redelijk maar niet te aanwezige aanklacht en vooral een bijzondere setting. De film vermaakt, is spannend en vooral ook niet te lang waardoor de mix perfect lijkt. Gisteren Locke gezien die ik hoger beoordeel omdat deze film toch iets meer om de suspense draait, terwijl Locke meer psychologisch is. Toch is Phone Booth een ronduit heerlijk film die iets te gemakkelijk lijkt te eindigen, maar dan toch een leuke pinch heeft en overigens in het begin een hele jonge Ben Foster als veel te foute rapper met pose.

Strakke thriller. Phone Booth heeft een leuk concept, en ook nog eens goed uitgewerkt. De film duurt maar 80 minuten en had ook zeker niet langer hoeven te duren, prima duur om de spanning hoog te houden, en er zit een fijn tempo in. Farell speelt aardig overtuigend, en de rest van de cast doet het ook prima (het is hier voornamelijk wel een one-man show). Jammer dat er verder niet in gegaan werd op de motieven van de beller, had wel wat meer in kunnen zitten. 3,5!

Een korte power film.

Die het moet hebben van de spanningsboog en de fantastische acteer prestaties vooral van Colin Farrel en Forest Withtaker en de stem van de onbekende coole sluipschutter Kiefer Sutherland die ondanks hij weinig in beeld is ook fantastisch speelt.

Blijft een ijzersterke film.

Sterke film! Veel beter dan wat ik had verwacht. Zeer sterk geacteerd, goede en geloofwaardige karakterontwikkeling, sterk einde en erg spannend. En dat in 80 minuten (bijna) volledig op één locatie gefilmd. De film is 20 jaar geleden opgenomen, maar voelt totaal niet gedateerd aan. Colin Farrell draagt de film met zijn geweldige acteer prestaties maar ook alle andere rollen zijn goed gecast en acteren op hoog niveau. Films van onder de 90 minuten vind ik vaak niet echt de moeite waard omdat ze simpelweg niet de tijd kunnen nemen voor enige diepgang en uitwerking van het plot. Het voelt voor mij altijd wat gehaast. Bij deze film heeft de regisseur juist NIET de fout gemaakt om de film te willen oprekken: de 81 minuten zijn precies goed. Minder zou afbreuk doen en meer is niet nodig en zou niets extra brengen. Briljant! Je moet wel okay zijn met de typische 'één film locaties' zoals ook de interessante film Buried (2010), het geniale Locke (2013) of Centigrade (2020) ( zelf nog niet gezien). Maar als je daar voor in bent, ga je veel plezier beleven aan Phone Booth. Vier sterren!

Maar eens herzien. Ik had er eerlijk gezegd niet meer zoveel van verwacht, maar ik werd er toch wel weer in opgezogen. De beklemmende sfeer doet zijn werk en ondanks de wat herhalende mono- en dialogen, zorgt de wisselwerking toch voor de nodige spanning.

Grote minpunt, al vanaf het begin, is de stem van de sluipschutter. Er is echt teveel geforceerd er een eng stemmetje van te maken, met het geforceerde lachje als extreem dieptepunt. Geen idee waarom ze daar voor gekozen hebben. Maar -op dat lachje na- raak je daar ook aan gewend. Natuurlijk kun je je ook afvragen of het heel geloofwaardig is dat Stu gekozen wordt, ook in vergelijking met de eerdere slachtoffers. Beetje moraal mag ook, wat plotgaatjes hier en daar (met name over het handelen van de politie), maar het concept pakt verrassend genoeg wel.

Die goede oude telefooncel ook he...

Niet zo interessant. Wel een leuk idee maar matig uitgevoerd.

Het idee om een thriller vrijwel volledig op één plek (de telefooncel) te laten afspelen is leuk. Je moet het weliswaar wel in de tijd zien. Alles maakt na 20 jaar een behoorlijk gedateerde indruk, van de gebruikte camera-effecten tot de muziek en zelfs de aftiteling. Audiovisueel wordt er een aardige gereedschapskist doorheen gejaagd en de film ademt in alle opzichten zijn productiejaar.

Goed, dat is allemaal nog niet het ergste en geeft het zelfs wel iets leuks nostalgisch. Vervelender is dat het ontbreekt aan een voor een thriller toch wel heel essentieel ingrediënt: spanning. Er wordt wel gepoogd die te creëren, maar door het voorspelbare verloop lukt dat maar zeer beperkt. Dat de setting zo statisch is heeft daar niet eens zoveel mee te maken. Er gebeurt verhaalinhoudelijk gewoon te weinig - de dialogen zijn niet boeiend en er is geen spanningsboog want de dreiging neemt nauwelijks toe, maar blijft zo'n beetje gelijk.

De 'confessions' die uiteindelijk tevoorschijn komen zijn nogal melodramatisch gepresenteerd en hebben weinig om het lijf. Beetje anti-climax. De stem van Sutherland vond ik persoonlijk niet al te indrukwekkend en die drukt toch een behoorlijke stempel op de algehele sfeer.

Desondanks niet echt vervelend om te kijken en met 80 minuten kort genoeg gehouden.

Redelijk spannende film die eigenlijk nooit saai wordt (wel knap met met alleen een telefooncel). Helaas blijft het verhaal toch wel flinterdun.

Ik was wel even bang dat die vervelende prostituees de hele film irritant bleven doen. Tevens was die red dot laser wel echt troosteloos nep, een beetje jammer. Verder is het niet echt geloofwaardig, in het echt was de telefooncel binnen 5 minuten doorzeeft met kogels (in Amerika).

De motivatie van de sluipschutter vind ik wel erg matig. Wat maakt die man het nou uit met welke vrouw Stu het bed in duikt. Hij liegt tegen iedereen, niet zo netjes, maar zo erg is het ook allemaal niet.

Een speelduur van minder dan 90 minuten is voor de verandering wel een keer lekker.

Herzien. Colin Farrell levert een indrukwekkende prestatie in de hoofdrol, maar zijn personage is onsympathiek en irritant. En de film om hem heen flauw en rommelig. Het centrale idee is interessant en zou in betere handen wellicht een interessante thriller kunnen opleveren, maar regisseur Joel Schumacher maakt er een beetje een potje van.

Erg spannende thriller met weinig middelen in elkaar gestoken en die stand weet te houden dankzij de dialoog, de psychologische druk, het nerveuze camerawerk en uiteraard Colin Farrell die hier één van zijn sterkste prestaties neerzet. De film gaat behoorlijk ver in het fileren van de bedrieglijke persoon achter Stu om hem tot zelfinzicht te brengen. De sniper kun je naar motivatie toe wat vergelijken met de killer uit Saw. Veel van de spanning komt ook voort uit het feit dat Stu de bevelen van de beller moet opvolgen zoniet dreigen er doden te vallen.. Weinig verkeerds te zeggen, deze thriller werkt op alle fronten en net als bij de vorige kijkbeurt zat ik alweer op het randje van mijn stoel.