Convoy (1978)

Na jaren weer eens gekeken, en deze film slaat werkelijk waar nergens op. Ten eerste, er is geen reden om ueberhaupt dat konvooi te vormen. Daarmee samenhangend: iedere trucker heeft een vrachtje, dat moet toch ergens heen? Ineens besluiten ze om naar Mexico te gaan, en de lading dan? Neem nou die varkens van Love Machine (Burt Young), daarmee rijdt hij mooi een heel sheriffkantoor plat. Nee, lekker diervriendelijk. En moeten die beesten niet eten enzo?
[/quote]
Verder zijn de badguys niet echt bad (kom nou, het is Ernest Borgnine!). En die gouverneur wil de truckers helpen bij hun "cause" maar nooit wordt duidelijk wat dat precies is. Ik vraag me af waar degene die de samenvatting hier op MovieMeter heeft geschreven die informatie vandaan haalde. Het lijkt wel of de hele film zich in een parallelle dimensie afspeelt ofzo. Een zeer vage zooi.

In mijn herinnering is hij 3 sterren, maar ik geef er nu 2 voor.

Denk het niet! Wat ik er van begrepen heb is dat hij maar bar weinig zelf echt aan de film heeft gedaan en dat medewerkers hem af hebben gemaakt. Zeker wat eindmontage betreft.

Wanneer je deze vergelijkt met bv The Wild Bunch en The Getaway, vind ik dat een wereld van verschil in qualiteit!

Ik zag deze film voor het eerst in mijn tienertijd op de Belgische TV op een vrijdagavond (daar kwam nog al eens een goede film op, itt de Nederlandse TV) en vond hem toen al niet veel aan. Inderdaad Smokey and the Bandit niveau, net zo ongeloofwaardig, maar dan stukken saaier.

1,5 ster

Lang geleden gezien (als kind zijnde) en toen vond ik het een aardige film. Kwam vooral door al die vrachtwagens

Handelsmerkende slowmo's.

Peckinpah's slechtste film moet haast wel Convoy zijn. Deze kapot gesneden actiefilm, omtrent een stel vrijbuitende truckers op de vlucht voor de corrupte agent Borgnine, is allesbehalve vermakelijk. De manier waarop de talloze en weinig boeiende scenes aan elkaar geregen zijn, is soms zo slecht dat je het moet zien om het te geloven. Je zou er bijna om kunnen lachen. Maar dan wel als een aan kiespijn lijdende boer.

De doorgaans vermakelijke stoere mannenfilmpjes regisserende Peckinpah gaat behoorlijk de mist in met dit belachelijk uitgevoerde en matig geacteerde onding. Zijn handelsmerkende slowmo's wekken bij dit cinematografische gedrochtje vooral hilariteit op. Ze brengen namelijk nog duidelijker in beeld hoe mis de beroemde regisseur de plank hier slaat. Pijnlijk mis.

Matig.

Redelijk vermakelijke film, met aardige achterliggende (maar weinig subtiele) boodschap. Toch is het een van de mindere Peckinpah's. Weinig echt memorabele momenten en je merkt dat de pit er een beetje uit is geraakt hier. Dikke 3 sterren.

Eind jaren 70 deze film voor het eerst in de bioscoop gezien, moet je voorstellen dat de helft van het balkon gevuld was met truckers, krijg je gelijk een heel andere filmbeleving. Wat me toen vooral bij bleef was de muziek, ik vind de titelsong nog steeds een van de beste die is gemaakt. Peckinpah heeft gewoon een wild west verhaal getransfereerd naar de moderne tijd, de rollen zijn 1 dimensionaal, gelukkig want anders raak je in de war, zo krijg je antipathie tegen alle uniformdragende personen in de film en helemaal tegen driedelige kostuums, met gladde scheidingen in het haar en brillen die vreemd aan doen. De sympathie gaat helemaal naar de truckers en aanhangers zoals eleven long-haired Friends a' Jesus In a chartreuse micra-bus,I don't read nothin' in scripture that says thou shall not put the pedal to the metal, geweldige quote. Wat Mcgraw deed in de film, de eerste scene met haar maakte dat wel duidelijk, want dat is eigenlijk de enige bijdrage van haar aan de film. Het is waarschijnlijk helemaal niet de bedoeling geweest, maar Rubberduck zet haar later nog een keer flink op haar nummer But they are all following you, waarop de duck antwoord, No they aint, i'm just in front of them.
Kristofferson zet een accpetabele rol neer maar moet het afleggen tegen zwaargewicht Borgnine die een maniakale sheriff neerzet. Maar de film kent ook enkele uitstekende bijrollen, zoals Madge Sinclair als Widow Woman met die heerlijke zin This piece of white shit! I knew I should've bought myself a black truck! en door Burt Young, het zure gezicht van deze acteur maakt hem geknipt voor dit soort rollen.
Convoy, geen diepgravende film, maar simpel vermaak van een hoog niveau, geen meesterwerk, maar de film krijgt van mij wel 4 sterren

Niet bepaald zonder gebreken (op zijn zachtst gezegd), maar wat een lekkere film! Perfecte Americana sfeer rond een groep vrijbuiters met ronkende dieselmotoren en doortrapte agenten. Peckinpah probeert ook nog wat sociale thema's aan te snijden, maar was te dronken of bedwelmd om er iets coherents van te maken. Dat deert verder ook niet, zeker aangezien Ali MacGraws verschijning zo veel goed maakt.

3,5*

Matige film over een aantal vrachtwagenchauffeurs op de vlucht voor de politie na een bargevecht. Het verhaal en de personages hebben niet veel om het lijf en de film is redelijk langdradig. De film heeft wel de juiste sfeer, voornamelijk door de mooie opnames van het landschap van New Mexico en de soundtrack. Verder nog wel prima, ouderwets stuntwerk. Net geen 3.0 sterren.

Ben het eens met degenen die zeggen dat dit een matige Peckinpah is, zelfs met een redelijk B-film gehalte. Convoy is een soort Smokey and the Bandit met truckers, maar dan zonder humor, met een zwak verhaal en een Ernest Borgnine als sheriff die niet goed overkomt. Stoere road movies kunnen me meestal wel bekoren... maar in de tweede helft sputtert het allemaal wat met de journalist en de lokale politici die er bij betrokken worden. Toch nog geen regelrechte ramp door de oldskool stunts.

Een film die lang in het folie bleef liggen, maar inmiddels toch eindelijk gekeken! Wat je verwacht is het ook wel ongeveer, maar dan wel op een positieve manier!

Het is een heerlijk tijdsproduct en doet met tijden wat denken aan Dukes of Hazzard, vermakelijk en genoeg leuke stunts dus! Ali MacGraw is ook een erg leuke toevoeging trouwens en benut haar rol optimaal.

Niks mis met deze film, de tijd vloog voorbij.

3,5*

Een klassieker volgens mijn collega de ex-vrachtwagenchauffeur, en dat ik deze dan nog nooit gezien had. Ik meende van niet, maar hoelanger ik over het einde nadenk hoe bekender me het voor komt. Afijn, gas op die lollie!!!

En het begin is wel even wat slikken met de muziek en dergelijke, en het moment waar Duck naast Melissa rijdt is wel duidelijk dat dit niet serieus gaat worden, maar gaat dit echt een hele flauwe bedoening worden...? Daar lijkt het wel op tot het afwimpelen van de agent waarop toch wel duidelijk is dat dit vooral allemaal humor gericht gaat zijn. Wat we vervolgens krijgen lijkt een mix tussen Smokey and the Bandit en Anywich way but loose. Een paar klappen hier, wat grappen daar, een achtervolging tussendoor en een woutenbak die van de weg gedrukt wordt.

Het gevoel dat het allemaal Gods allemachtig fout is blijft, maar onderweg toont Convoi toch een bepaalde charme. De cast is prima met Borgnine, Young en vooral Kristofferson als leading man. Natuurlijk is al het rijdend materieel goed, vooral het geluid van de motoren, is de Chevelle '71 een fantastische bak, zijn alle fouten bijnamen om je te bescheuren en is de finale, hoewel voorspelbaar, best oke. De ingreep op het politiebureau en hoe de trucks zich naast elkaar verzamelen is ook ronduit heerlijk, de herdenkingsdienst kan eigenlijk weer niet fouter.

Zoals reeds gezegd blijkt Convoi een zekere charme te hebben, moet veel in het tijdsbeeld van '78 gezien worden en heeft de film een bepaalde gunfactor die dit toch een behoorlijk leuke zit maakt.

Convoy is eigenlijk gewoon een western, maar met de twist dat de sheriff de bad guy is en de truckers de good guy. Al wordt dat in de ontwikkeling van het plot wel eens vergeten, want de truckers gedragen zich toch best vaak als de tegenstanders van John Wayne in een échte western. Ongegeneerd een dorpje slopen, om maar eens wat te noemen.

Dat kenmerkt de hele film eigenlijk wel - de stijlfiguren zijn dan wel gekopieerd, maar niet erg goed. Wat dan weer wel gelukt is is het bordkartonplat houden van alle karakters. Voorop natuurlijk de held, waarvan we zelfs maar de helft van zijn bijnaam uitgelegd krijgen. En wat Ali McGraw precies speelt blijft al helemaal onbesproken - waar gaat ze eigenlijk heen met haar camera, en waarom verkocht ze haar auto precies?

Toch was de film indertijd een succes, en nu terugkijkend is dat eigenlijk wat moeilijk te begrijpen. En dat wordt nog mysterieuzer als je zou denken dat de idioterie van de truckerprotesten van een jaar of wat terug wellicht nog steeds op de mythologie van deze film drijft - van de gekken vanzelf. Geen van de karaktereigenschappen die toegedicht worden komen ook maar in de verte in de buurt van de realiteit, en ik kan mijn rijbewijs laten zien als onderbouwing daarvoor.

Wellicht Peckinpah’s slechtste werk, en ik kan me nauwelijks voorstellen dat er iemand van de cast met trots op terugkijkt. De enige die er nog een beetje positief uitspringt is Borgnine - maar dat komt wellicht vooral doordat zijn andere films als regel nòg slechter zijn.

Begint als een soort good old boys-komede inclusief kluchtige knokpartij in een café waarvan de eigenaar zich niet eens afvraagt wie er voor de schade moet gaan opdraaien, daarna krijgt de film een serieuze sociale context met een politicus die een slaatje uit een spontane maatschappelijke beweging wil slaan plus het thema van zuidelijk racisme, en we eindigen weer op een maatschappelijke noot na het spektakel van de exploderende truck in een finale waarvan ik niet had gedacht dat de overheidstroepen het zover zouden laten komen (en waarvan de impact wat mi betreft niets verliest door de twist dat de Duck nog leeft). Je kunt een hoop gaten in de film schieten (wat zijn die truckers allemaal belachelijk aardig, waarom moeten die trucks in Alvarez per se dwars door die schuurtjes van onschuldige burgers rijden, en wat heeft het personage van Ali McGraw nou helemaal te zoeken in deze film?), maar als je dat níét doet is dit een aardige en af en toe best spannende mix van komedie, actie en maatschappelijk commentaar met een paar mooie typische Peckinpah-trekjes zoals de slow-motions en het oog voor het ruime landschap. Prima rollen voor Kristofferson en Borgnine, en ondanks de problematische draaiperiode schijnt dit toch de commercieel succesvolste film uit Peckinpahs carrière te zijn geweest, hoewel je je kunt afvragen hoeveel van het succes op het conto van Peckinpah mag worden geschreven en hoeveel op dat van de editor, de second-unit en/of de studio.
        Bij de IMDb-trivia lees ik nog een grappig detail dat mij (en naar ik vermoed de meeste kijkers) zal zijn ontgaan omdat het in de uiteindelijke film totaal ondergesneeuwd is geraakt: Violet (de serveerster die het met Rubber Duck aanlegt) is de echtgenote van sheriff Lyle, hetgeen in het oorspronkelijke script bijdroeg aan de vete tussen Lyle en de Duck. De enige hint die daarvan in de uiteindelijke montage is overgebleven is wanneer de bont en blauwe Lyle het café uitloopt en tegen Violet zegt: "We'll talk about this later."