*Batteries Not Included (1987)

Ooooooh, hoe schattig en lief. Een prettig moment voor de hele familie, met een origineel verhaal. Zit volledig in de trend van de alien rage die destijds zo populair was. Jammer dat dit weer eens ondergewaardeerd wordt hier.

Erg leuke film. Ondanks dat hij al 34 jaar oud is zag het er, zeker voor die tijd, goed uit. De hand van Zemeckis was duidelijk te zien. Goed belichte heldere sfeervolle beelden. Er zat zelfs nog wat (dementie) drama in. Tandy liet zien dat zij net als Cronyn vakmensen zijn. Zij staken met kop en schouder boven de rest uit. Het verhaal was niet al te sterk maar grappig om naar te kijken. Het is ten slotte een familie film en die gaan nooit zo diep.

Geinig filmpje, dat helaas een half uur te lang duurt. Zo nu en dan was de typische Spielberg-sfeer voelbaar.

Het acteerwerk van de oudjes was aandoenlijk. De rest was ook best oké, op de te kinderlijke bad-guy(s) na.

De film heeft moeite om de complete duur te boeien, kabbelt soms wat voort en eigenlijk is geen enkel gegeven écht goed uitgewerkt.

Leuk voor een keer, al is het alleen om naar die mooie '80's terug te gaan.

3*

Deze familiefilm gaat over een groep huurders die gedwongen hun appartement moeten verlaten.

Lacey (Michael Greene) heeft hiervoor zelfs een knokploeg ingehuurd om de klus te klaren.

Hoewel een aantal personen hun koffers hebben ingepakt, weigert Frank Riley (Hume Cronyn) zich gewonnen te geven.

Samen met zijn demente vrouw Faye Riley (Jessica Tandy) en 3 andere huurders probeert hij het appartementencomplex te redden van de ondergang.

Ze staan er echter niet alleen voor.

2 Mechanische aliens helpen de huurders in hun strijd voor gerechtigheid.

Standaard familiefilm die een aantal leuke fragmenten bevat.

Richting het einde wordt het uiteraard voorspelbaar.

Toch blijft het een redelijke film om eens een keertje gezien te hebben.

2,5 *

Matige film over een groep huurders die gedwongen wordt hun appartement te verlaten tot ze hulp krijgen uit een onverwachte hoek. Een soms wat flauwe film die het wellicht wat beter bij de jeugd doet. De aliens weten geen sympathie op te wekken (ondanks de nog prima special effects). Wel een mooie setting (sloopwijk in New York) en het bejaarde echtpaar Hume Cronyn en Jessica Tandy doet niets verkeerds.

Steven Spielberg pikte het verhaal op om er een film van te maken en zette er oa scriptschrijver Brad Bird (animator bij Disney en later regisseur van oa Incredibles en Ratatouille) en regisseur Matthew Robbins (waar hij mee samenwerkte in oa Jaws en Close encounters of the third kind) op om een heerlijke film van te maken. Het lijkt wel een Disneyfilm, maar komt uit Amblin Entertainment dat Spielberg in 81 had opgericht en ondertussen films had gelanceerd als Poltergeist, E.T., Gremlins, The Color Purple, The Goonies en Back to the Future. Muziek van James Horner. Actrice Jessica Tandy zou niet lang erna een Oscar winnen voor Driving Miss Daisy. Om maar aan te geven dat de film misschien niet uitpakt met grote namen, maar er toch wel wat talent achter zit.

En dat zie je ook wel. De 2 hoofdpersonages, gespeeld door het echte koppel Jessica Tandy en Hume Cronyn, schittert in de eenvoud. Ze zijn geweldig samen en geven de film de nodige charme. Het is een verhaal in de trend van de SF-familiefilms uit die tijd, in combinatie met het gekende concept van de kleine burger tegen het kapitalisme. Het blijft klein, wat voor dit genre niet altijd zo goed is. Maar het blijft een klein pareltje waar ik nog altijd van kan genieten.

Een ultieme feel good science fiction film.

En een kleine milde ontroering erin.

Wanneer een aantal bejaarde bewoners gedwongen worden, om het appartementencomplex te verlaten.

Door een gemene project ontwikkelaar.

Krijgen de bewoners, wel heel bijzondere hulp, uit onverwachte hoek.

Ze krijgen buitenaardse hulp.

Met de prachtige film muziek van James Horner.

Een uitmuntende eighties film met een fenomenale sterren cast van vroeger.

Een tijdloze en magistrale film voor jong en oud.

Blijft genieten.

“We needed help”

Na jaren deze 80’s feelgood film herzien, ditmaal op de nieuwe bluray uitgave van Imprint met nieuwe special features. Heerlijke muziek van James Horner die wat jazz sounds toevoegt uit de jaren ‘40. Enorm voorspelbaar en duurt net iets te lang voor het mooie, maar blijft leuk. De cast, met een aantal bekende gezichten, zet een goeie rol neer. Marisa (Elizabeth Peña) zullen de meeste herkennen van Jacob’s Ladder met Tim Robbins en Rush Hour met Jackie Chan. Harry (Frank McRae) van 48Hrs en een aantal Stallone films uit de 70’s en 80’s. Mason (Dennis Boutsikaris) vond ik wel wat weghebben van Michael Douglas. Carlos (Michael Carmine) stierf 2 jaar later aan Aids.

Oorspronkelijk zou dit een episode uit de 1985 tv serie “Amazing Stories” worden, maar Spielberg vond het geschreven verhaal van Mick Garris zo goed dat het een speelfilm werd. Mick Garris was tevens de eerste schrijver voor Amazing Stories.