The Osterman Weekend (1983)

Niet Peckinpah's beste, wel vermakelijk. 3*

Interessant begin en eind, daar tussenin een warrige b-film.

Veel bekende namen in vage personages.

Opzich een aardige film voor maar 1 euro maar toch net niet 1 van de beste. Er zitten wel mooie momenten in maar soms word de film een beetje rommelig. Rutger Hauer deed het wel goed (was trouwens nog zijn begin periode in Amerika) De actiescene's op het einde zagen der wel mooi uit en waren soms in slow-mo gedraait en het verhaal opzich is ook redelijk.

3,0*

Met Hopper, Hurt en vooral (een van mijn helden) Burt Lancaster had ik toch meer verwacht!

Inderdaad rommelig en soms bijna onbegrijpelijk! Waarom doet het personage van Hurt zo moeilijk? En vermoord hij talloze 'onschuldigen'? Me dunkt dat er toch wel simpelere manieren waren om wraak te nemen?
Of is dit weer zoiets als: 'waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?'

Hauer zet overigens een prima prestatie neer. Dikke voldoende voor zijn deel!

En inderdaad, voor 1 Euro vermakelijk genoeg....

De eerste film die ik zie van Peckingpah die me niet bevalt. Matige zwanenzang. Debiel plot, de aardige cast die niet lekker uit de verf komt en het missen van de beoogde onderhuidse spanningen zorgen voor een beoordeling van 2 sterren.

Ietwat rommelige film die helaas een aantal flaws bevat maar desondanks de kijker vermaakt. Ondanks de sterke cast weet de film niet goed te excellereren maar het blijft allemaal onderhoudend. Redelijk.

Laatste Peckinpah en niet de glorieuze afsluiter van een indrukwekkende carrière waar ik op gehoopt had. De logica is ver te zoeken en het lijkt mij ook dat de film barst van de plotholes. De vele vraagtekens en zeer slecht geregisseerde actiescènes halen de aandacht weg van de sfeer en soundtrack, die zeker te pruimen zijn. Vreemde film.

3*

Warrige maar intrigerende verfilming van Ludlum's the Osterman weekend.Dankzij de sterke rolbezetting,met name Hurt,Nelson en Hauer maken indruk,wordt de aandacht vastgehouden ondanks dat de logica soms ver te zoeken is.Wel sfeervol met een aantal spannende scenes (zwembad,bossen) in het laatste half uur.

Toen ik deze film indertijd in de bioscoop zag vond ik hem ijzersterk en bijzonder spannend. En wat wil je ook, met zo'n cast, zo'n auteur en vooral zo'n regisseur, dat kón bijna niet misgaan. Tot mijn verrassing bleek deze film echter in de loop der jaren een heel matige reputatie te hebben gekregen, en nu ik hem terugzie kan ik eigenlijk niet begrijpen wat ik er ooit in heb gezien. De basiselementen zijn allemaal wel aanwezig, maar de mannelijke personages blijven vlak en komen niet uit de verf, de vrouwelijke personages zijn oninteressant en irritant, de montage is ongeïnspireerd (waardoor de dialogen ook allemaal dood neerslaan) en de sfeermuziek lijkt afwezig. Of ligt het toch grotendeels aan de abominable DFW-transfer (in 4:3!) waardoor de kleuren mat worden, de geluidsband dof en het beeld amateuristisch? En dat bij Sam Peckinpah. . . De enige die zich aan de algehele malaise onttrekken zijn John Hurt (solide als altijd en met een geweldig scène wanneer hij zich plotseling als Piet Paulusma moet voordoen) en de stoere Craig T. Nelson, maar voor de rest blijft er niet veel van over. Misschien toch zo'n film die ik nóg eens moet bekijken om te zien of mijn oordeel wel klopt, want ik kan me gewoon niet voorstellen dat een film met zulke credits zo saai is.

Lullige laatste voor Peckinpah. Zijn handelsmerk is nog aanwezig, maar verder blijft er maar bitter weinig van over. In de ingekorte versie althans. Verminkt met een wirwar aan plot, dat van alles doet, maar deze Ludlum in iets meer dan anderhalf uur loopt voor geen meter.

Met een opmerking over een grote snuff soap, de vele videobeelden, Lancasters karakter en de afsluitende woorden van Tanner heeft de film een bepaalde lading aan boord, maar op deze manier verdampt het als sneeuw voor de zon. De toch stevig bezette cast ten spijt.

Het leeft eventjes op wanneer Fassets rol duidelijk wordt, Hurt doet ook iets leuks met een weerberichtje, maar als geheel wil het maar niet tot leven komen. Het slow motion geweld komt over als stuiptrekkingen in een film die alles bij elkaar bijzonder weinig flow en elan kent.

John Tanner, vooraanstaand televisiepresentator die menig politieke noot weet te kraken, raakt verzeild in een complot in deze spionagethriller waarbij zijn drie vrienden/collega's heulen met de KGB.
Een FBI-agent bewijst hem dat en ten tijde van het jaarlijkse vriendschapsverblijf in de villa van de
Tanners moeten deze maskerades ontrafeld worden. Zeer obscure film met Rutger Hauer die zich van het kastje naar de muur gestuurd wordt en gek van de paranoïde niet meer weet wat hij moet geloven. Heel gedesoriënteerd, veel wordt onzeker en dat binnen een eigen huis waar vriendschappen altijd vanzelfsprekend zijn. Video-surveillance helpt bij die verdonkeremaning. De suspense duurt lang gedurende het op visite zijn van het gezelschap (als wij als publiek het hoe achter de onderliggende toon weten), het snijdt meer en meer totdat het plotsklapt breekt
en de TV-presentator die hard van toon is bij ondervragingen verwelkt tot een zwetende spons.
Een flink plotgat waardoor een heel cargo wagenpark doorheen kan rijden is dat er bij de aanleiding van de 'reunie' bij de argwanende kennissen wordt aangekondigd Tanner 'te pakken te nemen'. Dit blijft echter bij een mededeling die nooit meer uitgewerkt zal worden.

Aardige film over een tv-journalist wiens jaarlijkse weekendje samen met oude vrienden niet zoals altijd verloopt. Verhaaltechnisch is de film wat rommelig gemonteerd, en het hele videosurveillance maakt het er niet geloofwaardiger op. Toch blijft de film wel onderhoudend en zijn er een paar prima actiescenes in de typische stijl van Sam Peckinpah.

Mijn elfde film van Peckinpah en zijn laatste.

Op het moment dat vrijwel geen producent meer met Sam Peckinpah wilde werken en zijn gezondheid hem door een aantal verslavingen ook in de steek begon te laten vond Peckinpah toch nog werk. Hij haatte het boek en vond het script niet erg goed en pogingen om het zelf te herschrijven liepen op niets uit maar Peckinpah had weer wat om handen en waar hij behoorlijk in ongenade was gevallen bij producenten, dat was bij acteurs wel anders. Vandaar dat ook deze film een sterke cast heeft.

Zwakke plek is inderdaad het matige spionageplotje en het slechte script dat het er niet beter op maakt. Peckinpah is zijn touch ook wel een beetje kwijt. En het einde is tamelijk idioot. Ondanks dat smokkelt Peckinpah er nog aardige touches van zijn stijl in en is de film bij momenten nog best spannend. Een echt goede film is dit nergens maar gezien de matige reputatie van deze film viel hij me eigenlijk wel weer mee.

De laatste tien jaar van Peckinpah's carrière stelden niet veel meer voor. Ook deze Osterman Weekend, zijn laatste film, zou je haast als B-film kunnen bestempelen en denk je eerder aan een Cannon misbaksel (die soms nog leuker zijn) dan aan Peckinpah. Ware het niet van de grote namen die erin voorkomen : Hauer, Hopper, Hurt... allemaal in de meest lullige rollen van hun carrière. Triest om te zien. Het rommelige verhaal maakt het er niet beter op met een spanningsboog die simpelweg zoek is en twists die niet imponeren. Positieve punten wel voor de enkele actiescènes die erin voorkomen, maar ik zag hier vooral een uitgebluste Peckinpah aan het werk want dit is een puinhoop geworden.

Toch vooral eens geprobeerd vanwege de naam van de regisseur. De cast, en de wetenschap dat het boek van Robert Ludlum betrof, deed de rest ook al kreeg de film slechte recensies. Maar verrassen zoals gehoopt deed de film niet.

Het verhaal zoals wel vaker van de hand van Ludlum is simpel doch gelaagd met De Koude Oorlog dreiging en de daar aangekoppelde spionage. Aan John Tanner, of all people een presentator, de taak om zijn vrienden verdacht van spionage te ontmaskeren. Opzich nog niet zo'n heel gek verhaal ware het niet dat het vervolgens uitgewerkt is in een niet boeiend rommeltje.

Van een dergelijke cast verwacht je meer, en opzich is de slachting rond het huisje nog best aardig net als de opzet rond de achtervolging. De regisseur verraadt zich zo nu dan wel met momenten van opbouw en camerawerk. Toch is het allemaal veel te mager, te rommelig, wil het niet boeien, en is het kort door de bocht, gewoon een flutfilm te noemen. En dat terwijl we wel wat anders gewend zijn van deze regisseur, een door drank en drugs gekweld man die niet lang meer te leven had en naar het schijnt en volgens omstanders ook nog schizofrenie vertoonde.

Het maakt deze Sam Peckinpah tot iets dat gerust overgeslagen kan worden, cast en schrijver ten spijt. Ondanks de speelduur van anderhalf uur was ik blij dat de film er op zat.