Mon Seung (2006)

Erg goede thriller!

Heeft me weer eens overtuigd van het kunnen van de Pang broers. De film is een beetje in de duistere sfeer van The eye en Re-cycle. Vage shots en scenes die met weinig gemaakt zijn maar toch erg veel spanning en waanzin bevatten maken van deze film een meesterwerkje 4,5*

Nadat Bangkok Dangerous mij onlangs zo goed beviel, was ik erg benieuwd naar deze film.

De kleuren zijn magisch mooi. Veel oranjegeel, groen maar ook bruinachtige tinten. De kleuren zijn eigenlijk net zo wisselend als de muziek. Soms warme kleuren die duiden op een in de lucht hangende romance. Dan zwart - wit beelden, die soms moeilijk te plaatsen zijn en dan weer donkere kleuren waarbij je geconfronteerd wordt met wat duistere, onheilspellende zaken. Ik ben zelfs een paar keer flink verschoten.

Qua special effects wordt er nauwelijks uitgepakt en toch wordt er hier een sfeer gecreëerd waar je u tegen kunt zeggen. Het kleurengebruik is zoals gezegd visueel machtig, de onaflatende muziek laat ruimte over voor eigen interpretaties bij het vissen naar de bedoeling achter bepaalde scènes. De suspense druipt er vanaf, hoe zit de vork nou werkelijk in de steel?

Daar waar Bangkok Dangerous een energieke, hyperactieve montage kende neemt deze film met minder genoegen. Maar net zo doeltreffend hoor. Als je maar beelden blijft doorgeven van poppen, borden en andere hebbedingetjes dan mist dat hier zijn doel. Het is vooral de combinatie van inzoomen op voorwerpen, de begeleidende muziek en de gezichtsuitdrukkingen die voor veel sfeer zorgen. Het versterkt alleen maar het door mysteries omringde verhaal. Er is werkelijk geen vat op het hoofdpersonage te krijgen.

Hierboven wordt al een staaltje audiovisuele filmtaal omschreven. Dat is kenmerkend voor deze film. Absoluut hoogtepunt was voor mij de scène dat Wing - Na, Ray tegen het lijf liep. Daar waar velen ervoor zouden kiezen om bij een 1ste ontmoeting, uitgebreid in beeld te brengen of beide personen toenadering zoeken of juist van elkaar weglopen. Zegt een aanblik van de schoenen van beide personages meer dan genoeg.

Een minpunt is dat het politieverhoor richting het einde iets te veel tijd in beslag neemt. Spannende thriller. Voor degenen die willen huiveren. 4,5*

Mon Seung wordt eigenlijk pas veel te laat echt interessant. Dat duurt een minuut of veertig namelijk.. Weliswaar is het nog wel om aan te zien, maar het is vooral veel van hetzelfde.

Ik moet zeggen dat de tweede helft wel een hoop goed maakt, lekker sfeertje, veel vaag gedoe ( ) en nog spannend ook.

3.5*, al denk ik wel dat ik deze nog een tweede keer moet zien, niet in twee etappes en wanneer ik niet moe ben (gisteren viel ik bij het eerste deel bijna in slaap).

Zo gave score zeg, zorgt vrijwel geheel voor een sterke duistere sfeer. Past ook prima bij de geestelijke toestand van de vrouw, sowieso wel een aansprekend onderwerp. Wel jammer van de piano-stukken tussendoor die overkomen als een vijfjarige die aan het pingelen is. Aan de andere kant geeft het wel weer een leuke overgang op de plotselinge rare situaties die ondersteund worden door de aparte sound (geluid op hard helpt mee, al moet je dan wat geschreeuw op de koop toe nemen).

Visueel zitten er aardige dingen in die slim uitsteken bij de soberheid van de setting. De eerste drie kwartier tot een uur vind ik dan ook het best met de 'bekende' scene en de verwarring. Daarna wordt het te lang uitgesmeerd (ondanks de korte speelduur), de uitleg is een beetje mosterd na de maaltijd. Dat het afstevende op iets met poppen was wel duidelijk, hoewel het nog een verrassing voor me was dat het om d'r vriendin ging en niet d'r vriend.
3,5*, stukken beter dan Gin Gway (de enige Pang die ik eerder zag)

Blijft gaaf.

Het ziet er allemaal super uit, in mijn originele reservaties over de soundtrack kan ik me ondertussen ook niet meer vinden en wat Choi, geen al te beste actrice, hier voor elkaar krijgt is toch ook bewonderenswaardig.

Mon Seung blijft een geweldige film, die perfect laveert tussen drama, fantasy, mysterie, horror en thriller, zonder geforceerd over te komen. Het begint erg rusig allemaal, mensen die meteen vol in de actie hopen te zitten komen inderdaad bedrogen uit, maar ongeveer halverwege gaat het helemaal los zonder nog tot stilstand te komen.

Blijft een geweldig filmpje dit, makkelijk het beste wat Oxide Pang ooit gemaakt heeft. En dat ene reboot moment blijft voor mij één van de meest memorabele filmmomenten ooit.

4.5* en een uitgebreide review

Matige film waarin aardige visuele vondsten niet kunnen verbloemen dat het maar een een mager verhaaltje is. Ook erg irritante overacting hoofdrolspeelster, die druk in de weer is met snel op en neer schietende ogen en een hoop theatrale gebaartjes om maar aan te geven dat ze psychisch niet helemaal jofel in haar vel steekt.

Een maaltijd kan je met kruiden op smaak brengen, en zo werkt het met films ook wel een beetje. Waarbij de spannende gebeurtenissen dan de smaakmakers zijn. Echter deze film voegt totaal geen spanning toe aan zijn verhaal. In de totale film is er geen vleugje of toefje spanning te vinden. Veelal zien we actrice Charlene Choi jammeren over haar verloren vriendje en eten bereiden of nuttigen aan tafel. Zij is leuk om te zien maar haar acteerwerk is ronduit slecht. Dieptepunt zijn haar woede-uitbarstingen, die zijn niet om aan te zien. Daarnaast zijn er zo verschrikkelijk veel verwijzingen naar de gemoedstoestand van Choi, dat de kijker maar weinig moeite hoeft te doen om te weten dat het niet helemaal klopt. Hieronder wordt over een vermeend los gaan gesproken, echter heb ik die niet kunnen ontdekken. Na meer dan een uur is er wel een soort van opleving/clou maar die kabbelt net zo rustig voort als al het voorgaande. Om vervolgens tot overmaat van ramp ook nog eens doodleuk het begin te herhalen. Op muziek bij een film let ik niet zo heel vaak maar hier irriteerde ik me mateloos aan de foute liftmuziek of tenenkrommende dramatische deuntjes. Kortom deze film was voor mij niks minder dan een zoutloos geheel!