The Karate Kid Part III (1989)

Zoals we helaas vaker zien bij een deel drie is het ook dit keer weer het minste deel uit de serie. De magie is volledig verdwenen en het lijkt erop dat de creativiteit opzij werd geschoven ten faveure van een laatste melkpoging op de verschrompelde uier. Matig.

Deel 2 hing me al de keel uit maar het derde deel was helemaal overbodig. De formule werkt hier niet meer.

En natuurlijk moesten ze ook nog een derde deel maken. De inspiratie was duidelijk weg, miste dit bij deel 2 al een beetje, maar hier is eigenlijk helemaal niets origineels meer aan te ontdekken. Het verhaaltje is inspiratieloos, futloos en kan wederom niet in anderhalf uur afgewerkt worden. Waar de eerste film nog wel een leuke sfeer kent, is dat ook in dit deel als sneeuw voor de zon verdwenen. Het is een pure melkkoe geworden dit deel, iets anders kan ik er niet van maken. Alles om maar weer meer geld in het laadje te krijgen, wat blijkbaar ook nog gelukt is, want er is zelfs nog een vierde deel gemaakt.

0,5*

En toen was de koek echt op. Dit vervolg werkt vooral onbedoeld op de lachspieren met zijn fetish voor bonsai-bomen en het wel erg simpele plot. De moeite waard om eens flink te lachen, maar niet om de goede redenen.

Compleet belachelijk vervolg, maar ook dit derde deel is gewoon weer erg vermakelijk.

3*

Voor velen een flop, voor mij is dit net de terugkeer naar het eerste deel. Terwijl deel 2 maar een slap gedoe was met weinig karate, gaat dit terug naar de originele film. Niet dat het een topper is natuurlijk, maar je krijgt al wel leuke gevechten te zien met de bekende figuren. Dit is opnieuw een tienerfilm met de goed guy en de bad guy. Part II is slechter dan dit.

Ach met een teiltje erbij is deze film best nog te doen

Man man wat een trieste bedoeling allemaal (m.u.v. Robyn Lively). Na deze film was Ralph Macchio alleen nog succesvol in de leuke Komedie / Misdaad film "My Cousin Vinny". Maar omdat hij daarin compleet werd gespeeld door Joe Pesci en Marisa Tomei is hij maar aan de crack begonnen want na die film heb ik hem gelukkig nooit meer ergens in een film gezien.

Leeft hij eigenlijk nog wel

Goede film. Wel net weer iets minder dan de vorige films.

Pat Morita is weer geweldig en van een paar andere acteurs is het acteerwerk ook nog in orde. De muziek van Bil Conti is net als bij de vorige films geweldig. Er zitten een paar hele mooie scénes in.

Er zit echter ook belabberd acteerwerk bij. Het is af en toe tegen het flauwe aan. Het is net weer iets knulliger dan de vorige films. Ik vind het wel slecht dat Daniel weer een nieuwe vriendin heeft. En de finale is ook niet al te best.

Maar zo slecht was het nou ook weer niet. Ik vind het echt niet meer normaal dat deze film op de flop 100 terecht is gekomen met een gemiddelde van 1,0 . Ik word hier langzamerhand gewoon kwaad van , jullie kunnen gewoon geen films beoordelen .

Niet heel slecht, maar ja, wel degelijk de slechtste van de drie. Veel herhaling van zetten, weer een toernooi, geen nieuwe setting wat in deel 2 het geval was.

De interactie van de twee hoofdpersonages blijft leuk om naar te kijken, maar voor de rest valt er weinig te genieten.

Kortom, veel herhaling van zetten, een sequel te veel.

Ik ga bas deze keer zwaar moeten teleurstellen, met een slappe score want dit deel was een totaal overbodig gedrocht. Ik heb dit deel steeds vermeden om te kijken omdat de premise me niet aansprak en geen Kumiko. Dan toch maar gedaan toen ik de box heb gekocht. Naast Daniel en Miyagi is enkel Kreese die terugkeert. Je zou denken dat Kreese heeft geleerd na de wijze les die Miyagi hem in deel 1 bijbracht, maar neen hij zint op wraak.
Daniel wordt even een bad boy, past hem totaal niet en heeft weer een andere vriendin, maar die blijkt dan ergens anders een vriendje te hebben. Wat was daar nu weer het nut van?

You know, this is the 80s, Mr. Miyagi. You can't be so damn passive!

Ik vind het altijd tof als een regisseur zich toelegt op een franchise. De Lethal Weapon reeks bijvoorbeeld krijgt een soort van constante kwaliteit omdat hetzelfde team (regisseur, acteurs, soundtrack, ...) terugkeert maar in de meeste gevallen is het een komen en gaan van verschillende mensen. The Karate Kid saga is er ook zo eentje waarbij de meesten sequel na sequel terugkomen, maar dat resulteerde niet altijd in even geslaagde films. Zo is Karate Kid een van de weinige vervolgen die beter is dan het origineel en was het maar de vraag wat het zo laag beoordeelde derde deel ging geven.

Een herhalingsoefening van de eerste film, dat is duidelijk. Duidelijk en jammer, want laat daar nu ook net de originele film een tikkeltje de mist ingaan. Waar die echter nog een toffe climax heeft, is er hier eigenlijk van een climax amper sprake. Zonde, aangezien regisseur John G. Avildsen de opbouw deze keer wel beter aanpakt. Oké, de evolutie van Daniel is niet altijd even geloofwaardig (wat kan dat joch een pak zagen!) maar de wraak van Kreese en de toevoeging van Silver doen veel goeds. Beetje vreemd wel dat Avildsen er ook voor kiest om Daniel opnieuw een romantische verhaallijn te geven. In het eerste deel had je Ali, in het tweede deel had je Kumiko en hier heb je Jessica, al komt het eigenlijk nooit echt tot een relatie tussen de twee tieners. Soit, in ieder geval een aantal leuke scènes tussen hen en is het jammer dat ze zo geruisloos verdwijnt. Verder een toffe jaren '80 vibe (die jassen van Daniel en Jessica wanneer ze de Bonsai boom gaan uitgraven!) maar inderdaad wel de minste van de originele trilogie. Met dan wel als voetnoot dat dit echt niet zo slecht is als het gemiddelde doet vermoeden.

De carrière van Ralph Macchio is nooit echt van de grond gekomen en hij moet het vooral hebben van de faam die hij tijdens The Karate Kid reeks verwierf. Vreemd eigenlijk dat juist die rol zo populair blijkt te zijn, want Macchio is een redelijk beroerde acteur en wordt eigenlijk vooral naar een hoger niveau gebracht door Pat Morita. Dit derde deel is verschillend doordat Macchio en Morita niet zoveel samen zijn en dan zie je toch dat hij een beetje door de mand valt. Gelukkig is er dus nog altijd Morita die de nodige wijsheden mag uitkramen en heb je met de terugkeer van Martin Kove (Kreese) en de introductie van Thomas Ian Griffith (Terry Silver) nog wel twee leuke slechteriken. Ook Sean Kanan als Mike Barnes (Karate's Bad Boy!) mag er zijn.

Dan rest me enkel nog The Next Karate Kid (en die Cobra Kai serie blijkbaar) die zowaar nog slechter wordt beoordeeld dan dit derde deel. Had ik eerlijk gezegd niet voor mogelijk gehouden, maar kan me voorstellen dat dat een film is die vooral leunt op de naam van de franchise en er voor de rest weinig mee doet. Toch ook nog eens een kans geven, het zou niet de eerste keer zijn dat het gemiddelde op MovieMeter me bedriegt. Al is het ook maar om eens een jonge Hilary Swank te zien vechten, ben benieuwd wat dat geeft.

2.5*

Derde deel alweer.

En het is nog steeds niet heel veel beter geworden. Dit deel heeft eigenlijk voor mij ook een hele andere oorzaak om slechter gevonden te worden. Namelijk, de boodschappen zijn er niet echt meer. De levenslessen van Morita komen niet meer over.

Bovendien is het duidelijk te zien dat Morita hier ook een dagje ouder is geworden. De karakters zijn vrij standaard en het verhaal is een tikkeltje anders maar uiteindelijk nog steeds vreselijk voorspelbaar. Vrij ongeloofwaardig blijft het ook.

Een uitermate zwak moment was toen Morita zag hoe vervelend die paardenstaart knul was dat hij toen maar besloot Machhio te trainen. Dat is alles behalve een goede les voor hem. Voor de rest kijkt het nog steeds vrij lekker weg maar ze hadden eigenlijk geen vervolgdelen moeten maken. Ach ja, het heeft uiteindelijk wel flink geld gebracht.

Wat ondergewaardeerd laatste deel. Wat vooral teleurstelt is hoe karikaturaal slecht de antagonisten dit keer zijn. De slechte verliezer uit het eerste deel, Kreese is wel erg zielig met zijn wraakgevoelens en het uitgekookte wraakplannetje van zijn oorlogsbuddy Terry en het eindeloos aandringen op meedoen met het toernooi komt nogal kinderachtig over, je krijgt niet bepaald het idee hier volwassen mannen te zien. In het eerste deel zat toch iets meer nuance, slecht was niet door en door slecht. Hier hebben de bad guys continue zo'n dikke grijns op hun smoel dat je het idee hebt naar een cartoon te zitten kijken. En daarmee gaan toch de iets dieper gaande wijsheden die de eerdere delen wel in zich hadden verloren.

Kort geleden de eerste Karate Kid opnieuw gezien en ook maar eens de vervolgen aangezet. Deel 2 was al een flink deel minder pakkend, maar toch kwam er een Karate Kid 3. Hadden ze beter niet kunnen doen, want deel 2 was eigenlijk al overbodig. Deel 3 had helemaal niet gemaakt hoeven te worden. Veel slap geneuzel en dan is alleen het laatste deel wel vermakelijk. De chemie tussen Daniel en Mr. Miyagi is er nog steeds, maar volgens mij wisten de makers niet meer wat er nog boeiend aan verhaal is. Daarnaast is Daniel wel een beetje een constante zeur geworden en zijn de bad guys wel erg karikaturen geworden, zeker op het einde haha. Niet best. Het voelt allemaal als herkauwen zonder dat er ook maar een beetje van het niveau van het origineel wordt aangetikt. Er zijn sowieso ook nog maar weinig castleden uit het origineel over.

1,5*

Ik kan de negatieve kritieken nog volgen want het leek me vaak ook gebakken lucht, maar het gemiddelde is onverdiend laag. Vond dit best nog onderhoudend en er is heel wat van dezelfde elementen uit de twee vorige films die terugkomt, maar dan minder goed gebracht : Daniel wordt getreiterd, Daniel krijgt nieuw vriendinnetje, Miyagi praat in raadsels. Dan enkele nieuwe toevoegingen : Miyagi wil hem aanvankelijk niet trainen en de vijand doet zich voor als een vriend (slaat nergens op). . Je voelt dat de reeks stilaan zijn laatste adem aan het uitblazen was want het eindgevecht was belachelijk slecht. Drie minuten afzien en daarna met één mep de tegenstander afmaken . En toch kwam er nog een vierde Karate Kid met ditmaal een meisje.

Karate Kid : 3,5*
Karate Kid II : 3*
Karate Kid III : 3*

Redelijke film waarin de karate kid min of meer gedwongen wordt om zijn titel te verdedigen. Het minste deel van de trilogie, alhoewel best vermakelijk (echter om andere redenen dan de eerste film). Het plot wordt nou niet bepaald geloofwaardig gebracht. De bad guys zijn lekker slecht op een foute manier. Een nipte 3.0 sterren.

The Karate Kid 3 een film die op zichzelf prima staat maar bij mensen die opgroeide in de 80s natuurlijk een begrip is zonder enige twijfel. Ik vind de reeks ontzettend goed en vooral de eerste twee delen heb ik dan ook werkelijk niets aan toe te voegen. Het derde deel in de reeks van Macchio en Morita laat het iets afweten tav de eerste twee maar nog steeds een heerlijke film. Het is allemaal sappig en over de top maar dat maakt het nu juist zo heerlijk.

Oh zoete melancholie, herinnering aan het voorbijgaan van de tijd. Waar zijn mijn vestingwerken heengegaan? In een hotelkamer in New Jersey geconfronteerd worden met The Karate Kid III en tot een besef komen: deze film kent mij beter dan ik mijzelf ken. De panfluit deuntjes van Gheorghe Zamfir roepen de meest intieme herinneringen op. Het melodietje is haast de stem van een engel, die mij wakker maakt terwijl ik zachtjes ingedommeld ben tussen het Hagenlands koren. Zelden is er een film geweest die een diepere indruk maakt op nostalgici, voor zij die moeite hebben om het verleden los te laten en zich knus in een existentieel drijfzand nestelen. Ralph Macchio was al 28 toen deze film gemaakt werd, vier jaar ouder dan in het eerste deel, maar het lijkt alsof het leven voor deze jongeman is blijven stilstaan. Hij ziet er pafferig en vermoeid uit, maar zit gevangen in zichzelf herhalende lus van high school perikelen. Zijn monologen zijn toepasselijk bevreemdend: "macaroni and cheese? ayyy, you know what I like. I grew up on macaroni and cheese! Used to eat this stuff by the ton."

Ergens is het aanlokkelijk: je gloriejaren opnieuw en opnieuw beleven. Ik heb jarenlang gedacht dat ik dat ook zou kunnen doen, à la Cameron Crowe die undercover infiltreerde in een middelbare school toen hij het scenario van Fast Times at Ridgemont High schreef. Gewoon als 22-jarige even inschrijven in het Sint-Jozefinstituut in Kessel-lo, moet kunnen toch? Op een gegeven moment is het echter tijd om dit soort waanideeën los te laten en volwassen te worden. Voor Danielsan is het helaas een bittere realiteit. Opnieuw en opnieuw moet hij zich forceren tot een spontane jeugdige euforie. De jaren '80 waren bijna ten einde en zouden weldra muteren in een veel grimmiger tijdperk. Op de soundtrack knalt anachronistisch klinkende pop, die op een bijna agressieve manier een soort aseptische Archie Comics recreatie opdringt: "hot town, summer in the city", "do you remember, the first impression?" "under any moon, people are falling in love, people are falling in love" En passant beleeft Danielsan ook nog met veel tegenzin een obligatoire romance, die geenszins geconsummeerd wordt en op een gegeven moment simpelweg uitdooft. Zou hij er zelf nog in geloven? Op alle vlakken is Karate Kid III dus een wrange reflectie op het eerste deel, de ultieme antithese. Wat een briljante zet ook van regisseur Avildsen om gewoon een kopie te maken van de plot van deel 1, als post-modern experiment veel meer geslaagd dan Gus Van Sants Psycho. De magnifieke ontlading van de abrupte apotheose van deel 1 voelde perfect aan, maar doordat de climax hier gewoon herhaald wordt, krijgt het einde een bitter kantje. Je hebt immers de indruk dat Danielsan opgesloten zit in een All Valley simulacre, een 80's voorgeborchte, waarin hij voor eeuwig gefriendzoned zal worden en de confrontatie zal moeten aangaan met allerhande bullebakken. Zijn uitbundig gelach tijdens de fade oud naar de eindgeneriek klinkt als een wanhoopskreet, weergalmend uit de diepten van een persoonlijke hel.