Love in the Time of Cholera (2007)

Het boek heb niet gelezen dus ik kijk geheel blanco naar deze film:

Deze film is mij behoorlijk tegengevallen. Het verhaal is zoooooo traag. Slaapverwekkend gewoon. Ik was geregeld geneigd om door te spoelen. Heb ik uiteindelijk niet gedaan maar aan het einde van de film had ik zoiets van: waar heb ik het eigenlijk voor gedaan ?

Het begin vond ik wel heel goed. Je ziet de karakters als ze oud zijn en dan wordt de nieuwsgierigheid wel gewekt. Je wilt graag weten hoe ze er uit zagen toen ze jonger waren en hoe ze op het punt zijn gekomen zoals je in het begin van de film ziet.

Helaas is dat ook het enige wat nog een beetje spanning had. Voor de rest kabbelt het verhaal maar voort. Ik lees hier geregeld terug dat de make up niet best was en daar sluit ik me helemaal bij aan. Heel erg nep kwam het allemaal over. Bij Fermina bijvoorbeeld kijk je niet naar een oude vrouw maar naar een jonge vrouw met ouder makende make-up op.

De beelden in de film vond ik wel erg mooi. Jammer dat je niet meer van het typische oude Spanje van vroeger zag. Je zag natuurlijk wel het straatbeeld en hoe het leven er toen aan toe gaat, maar in het begin van de film dacht ik heel de tijd dat het om Italie ging. Totdat ik iemand "senora" hoorde roepen. Het echte spaanse tintje miste ik dus een beetje.

Ik vind het wel een gemiste kans hoor ! Het verhaal is wel heel mooi dus ik denk dat ze er veel meer mee hadden kunnen doen. Als de beelden van het oude spanje veel duidelijker en mooier in beeld kwamen, het acteerwerk iets beter was, het tempo wat sneller ... misschien had het dan veel beter kunnen zijn.

Mooie film. Alleen als je het boek gelezen hebt dan valt de film toch een beetje tegen (zoals wel vaker het geval is). Ik vraag me sowieso af of de prachtige boeken van Gabriel García Márquez überhaupt te verfilmen zijn.

Mike Newell doet in ieder geval zijn best om de sfeer van het boek zo goed mogelijk over te brengen en ook Javier Bardem is uitstekend. Om Giovanna Mezzogiorno (amper 30 jaar oud) op het eind een vrouw van 72 te laten spelen, was een miskleun. Daar was duidelijk niet alleen veel make-up, maar ook een overlay body-double voor nodig.

Aardig romantisch drama in een aangename setting. Maar het kabbelt net iets te veel voort en op sommige punten (die hier ook wel genoemd zijn) zoals de slechte make-up, komt de film wel te kort. Het komt met momenten wat amateuristisch over en dat doet geen goed aan de chemie die de film toch zou moeten uitstralen. En waarom het in hemelsnaam in het Engels moet is ook maar een vraag. Geen idee of het boek wel de moeite is.

El Amor en los Tiempos del Cólera is één van de mooiste boeken die ik ooit heb gelezen. Niet dat het verhaal nu zo geweldig was - al is een liefde die overleeft, meer dan vijftig jaren lang, best een originele invalshoek- maar het was vooral de stijl van Márquez die zo mooi was, met lange meanderende zinnen en geweldig beschreven scènes. Maar hoe verfilm je dat?

Nu is dat boek op zich best verfilmbaar, want de sfeer is prima naar het witte doek te krijgen (en met het behoorlijke budget lukt Newell dat ook wel - het is het enige wat echt lukt) maar als je het allemaal zo futloos aanpakt dan blijft er weinig over van Márquez' meesterwerk. Het acteerwerk is slap ofwel verschrikkelijk zoals de overacterende papa Daza, de liefde is nooit voelbaar en het geheel kabbelt allemaal wat voort. De make-up is ook niet het beste wat men kan en eigenlijk is de heel de film maar een banaal liefdesverhaal geworden dat nooit rechtvaardigt waarom dit een film is geworden. Lees het boek en je begrijpt het, maar dat zou niet mogen als je de film bekijkt en beoordeelt.

Verder is ook het gebruik van taal een raar gegeven. De acteurs spreken Engels maar wel met een licht accent; dat is nooit overtuigend, al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat acteurs die vloeiend Engels spreken ook niet echt geloofwaardig zijn in zulk een productie. Dat begrijpelijk dat ze Engels spreken, anders krijg je je budget niet rond (al is de Spaanstalige wereld daar groot genoeg voor lijkt me) maar ik moet dan wel weer glimlachen als je ziet dat nauwelijks iemand geïnteresseerd was. Maar doorheen de film zijn briefjes vaak in het Engels, maar die film die wordt bekeken ergens halverwege heeft Spaanse tussentitels. Raar en inconsequent.

Uiteindelijk boeit de film nergens en verveelt al snel. 1,0*.

Het kon al bijna niet goed gaan. Ik heb het boek niet gelezen, maar er is een regel bij verfilmingen van meesterwerken. Verfilm ze alleen als ze beroemd zijn om het plot. Als het de stijl of de taal is is het op een enkele uitzondering na onverstandig en als het al iemand moet doen is het een regisseur met een uitgesproken stijl. Newell is een aardige regisseur van mainstreamfilms. Maar je kan er met de beste wil van de wereld geen regisseur met veel stijl van maken, dus een poging van hem is al vrij kansloos. Het accentje acteren plus de wat theatrale stijl heeft soms een onbedoeld komisch effect en dan krijgen we ook nog een tamelijk ongepaste titelsong van jawel; Shakira, toegeven authentieker dan de meeste hits van haar en ook dan de accentjesdialogen. Kan de volgende keer als een regisseur of producent iets als dit als zijn pet project ziet iemand 'm gewoon tegenhouden. Doe het gewoon niet. De film is uiteindelijk een tamelijk sfeerloze en vrij langdradige aangelegenheid en geen moment heb je het idee naar een verfilming van grote literatuur te kijken.