The Kid Stays in the Picture (2002)

Aardig, maar het boek is veel beter. Leek wel of de leukste anekdotes achterwege zijn gelaten. Mist verder ook de scope van de autobiografie, die alles veel beter weet te verbinden.

3*

Het boek zal vast beter zijn (dat voel je in de film ook wel aan eigenlijk) maar de film is ook niet mis. Voelt alsof een oude maat die alles heeft meegemaakt het verhaal van zijn leven verteld. Bob Evans veranderde eigenhandig Paramount van een worstelende studio op zijn retour midden in de het auteurstijdperk in de meest spraakmakende studio van de jaren '70. Zijn eerste hits als producent waren Rosemary's Baby en Love Story. Maar hij was ook de man die zorgde dat risicovolle films als Harold and Maude en Chinatown en grote klassiekers als The Godfather van de grond kwamen. Werd in de jaren '80 irrelevant en raakte aan de grond door cocaine en maakte in de jaren '90 een soort comeback maar haalde nooit meer het niveau van wat hij de jaren '70 voor elkaar kreeg. Evans is een heel smakelijke verteller. Een man met een flinke persoonlijkheid en stevig ego, maar hij weet dat van zichzelf en dat maakt hem ook wel sympathiek. De woorden van Evans worden begeleid door een interessant gemonteerde fotocollage met wat historische beelden. Evans is twee jaar terug uiteindelijk overleden. En nog 89 geworden wat een godswonder mag heten met zijn tamelijk wilde leven en de bergen coke die hij in de jaren 80 opsnoof. Nadat deze film gemaakt is zou hij nog als producer dienen voor één film en in het verlengde van zijn andere latere werk was dat geen heel spraakmakende klassiekermeer maar de wisselend ontvangen komedie How To Lose A Guy In Ten Days.