Angst (1983)

Wanneer Buttgereit Angst voor het eerst zag op een festival in ’94, vond hij dit werkje van de totaal onbekende Gerald Kargl op zowat alle vlakken beter dan zijn eigen Schramm dat exact 10 jaar later verscheen. Als statement kan dat tellen!

Erwin Leder, die hier meteen een dijk van een acteerprestatie neerzet, moet zowat de enige factor van bekendheid zijn in deze undergroundproductie. Veel dialoog valt hem nochtans niet te beurt, want daar zorgt de constant aanwezige voice-over voor. Maar toch heeft Leder genoeg vrijheid om zijn karakter met alle mogelijke visuele kunstjes gestalte te geven; i.e. een onvergetelijke lugubere en chaotische blik die op zijn aangezicht af te lezen valt.

Gedreven door een onstilbare drang om te doden trekt hij erop uit, nog geen dag nadat hij ontslagen is uit de gevangenis waar hij zat voor, of wat dacht u, een verleden als moordenaar. Vanaf dit moment wordt de toon van Angst beschrijvend, zowel in woord als in beeld. Alles verloopt zeer traag, maar door de macaber getinte inhoud van de voice-over en energiek camerawerk met onvoorstelbare cadrages en standpunten, wordt een hallucinant beeld opgehangen van de taferelen die zich in een afgelegen huis in het bos afspelen. Verwacht geen splatterfestijn, maar wel onverwijld sadisme jegens hulpeloze slachtoffers.

Thematisch gezien kan je Angst probleemloos naast grote broer Henry plaatsen, al moet je met vergelijkingen sowieso oppassen. Zeker is wel dat Angst vooral uitblinkt in visuele flair terwijl Henry een stuk grimmiger is en inhoudelijk veel sterker in mekaar zit. Michael Rooker is dan ook net dat ietsje overtuigender dan een verder uitstekende Erwin Leder. Of met andere woorden, Angst mist inhoud. Maar dat is tegelijk ook het succes van deze film, want door zijn voyeuristische stijl ben je als kijker als het ware constant aangewezen op de protagonist, hetgeen identificatie met “het goede” onmogelijk maakt. Een verweesd en verontrust gevoel zou na afloop de kijker moeten bekruipen, maar daarvoor is de aanpak te hysterisch en niet koelbloedig genoeg. Realistisch of niet, het werkt helaas niet voor de volle honderd procent.

Wel verdient deze serial killer flick meer aandacht dan met zijn beperkte cultstatus momenteel het geval is. Op bepaalde vlakken vernieuwend en op andere ongeëvenaard is Angst een bijna volwaardige Europese tegenhanger van het Amerikaanse Henry: Portrait of a Serial Killer.

Een tegenvaller en dat zeg ik niet met plezier. Angst is een voorbeeld van hoe je enorm veel potentieel deels om zeep helpt. Angst wordt geweldig in beeld gebracht, Leder zet zeer overtuigend een geesteszieke neer en de soundtrack is werkelijk fantastisch, maar wat is deze film verder leeg zeg. Een scenario om van te huilen en extreem oppervlakkige slachtoffers werken een klassieker naar de middelmaat. Op psychologisch vlak valt er een hoop te analyseren aan het gedrag van het personage van Leder, maar alleen tegen het eind had dit enig effect op mij, wanneer hij als een sensatiebeluste idioot tekeer gaat. Misschien dat eerdergenoemde elementen bij herziening verdreven worden en ik meer kan halen uit het audiovisuele en psychologisch aspect. Ik hoop het ten zeerste, want Angst heeft het in zich de europese tegenhanger van het meesterwerk Henry: Portrait of a Serial Killer te worden.

3*

Helemaal mee eens! Hier kan ik weinig aan toevoegen, maar toch ga ik het doen!

Het is al deels aangehaald, ik kom er nog even op terug:

"Angst is een meesterwerk want..."

- De cameravoering is echt ongelooflijk goed en bevreemdend gedaan (Dacht soms zelfs dat er iets mis was met mijn scherm: die trillingen!!!),

- De soundtrack is enorm retro en gedateerd: maar net dat geeft de film nog extra kracht!

- Het startconcept vind ik sterk: een psychopaat die hervalt in zijn daden vanaf minuut 1 na vrijlating...

- De eindscene is echt de eindscene van een meesterwerk... jammer genoeg...

"Angst is GEEN meesterwerk want..."

Het middendeel van de film is echt vrij leeg en inhoudsloos (op enkele "voice-over-quotes" na). En dat is jammer, heel jammer...

Misschien liggen ergens in een kelder nog wat "deleted scenes" die het geheel wat naar boven kunnen krikken... Ik vrees ervoor!

Een 3,5

Veel mensen die struikelen over het (flinter)dunne verhaaltje, zie ik. Begrijpelijk is het wel. Toch schaar ik me bij bovenstaande quote van cinema.nl: "sober en onderkoeld, en als kijker raak je emotioneel amper betrokken". Er gebeurt weinig, en het 'sadistische spel' in het huis is over voordat je erg in hebt. We zijn amper halverwege als dit gegeven reeds achter de rug is. In een soort van 'real time' techniek is de day after de leidraad voor de bezonnen actie om de perfectere moord uit te gaan voeren. De voorbereiding bevat meer tijd dan de daadwerkelijke uitvoering, die altijd maar als imperfect uitpakt.

'Dun' is het verhaal zeker niet, wel voor degenen die daadwerkelijk een urenlange marteling verwachten of een overduidelijke beweegreden die door een haast onoverzichtelijke monoloog te kennis wordt gegeven. De monoloog komt ook puur voort uit de politie-verhoren en rechtbankverslagen van een tweetal 'real life' serial killers. Als men meer verwacht, wordt het fantasy als het ware. De monoloog is overigens uitermate fascinerend.

Ik kan natuurlijk ook als de voorgangers gaan uitweiden over de fantastische cameravoeringen, maar laat ik het eens over een andere boeg gooien.

Waarom dit geen meesterwerk is volgens mijn opinie? De overdaad aan humor. Ten eerste door de personages. Ik schoot al in de lach door de jaren '80 meiden-look in het tankstation-cafeetje, incl. de inzoom op de imperfecte bloedrode lippenstift. Maar al helemaal de uitstraling van de slachtoffers in het afgelegen huis. De broer (met foute snor) in z'n rolstoel, en de volgepoederde moeder des huizes (die verdacht veel leek op een man). En dan, als tweede en tenslotte, de tekkel. Als een soort van side-kick weet deze de lachers op de hand te krijgen.

Ook de humor zorgde voor de reeds genoemde 'emotionele onbetrokkenheid', maar dan in negatieve zin. De gruwelijkheden krijgen dan een andere dimensie, terwijl dat juist niet de bedoeling geweest is van de film. Een oubollige zweem ligt over de film.

Desalniettemin een feest voor het oog en het oor. Maar zeker niet 'everyone's cup of tea'. En duizendmaal beter dan Buttgereit's Schramm.

De dvd is trouwens een ingekorte versie. Wees niet getreurd, de originele versie bevat de overbodige 'intro' waar we te zien krijgen hoe onze hoofdrolspeler in het gevang kwam. Wellicht alleen interessant voor de gore-liefhebbers, maar de psychologische aspecten komen gewoon aan bod in de monoloog.

Pareltje!

De wijze waarop Kargl de film in beeld brengt is van hoog niveau, de zwevende (hoge) en de sluipende (lage) shots zijn werkelijk een lust voor het oog. In combinatie met de soundtrack vormt het een droomachtig geheel, de stille vorm van de film sluit hier eigenlijk naadloos op aan.

Dat is meteen één van de opvallendste aspecten aan Angst, Kargl laat de beelden voor zich spreken en maakt enkel gebruik van af en toe een voice-over. Erwin Leder is wat dat betreft vooral aangewezen op z'n lichaamstaal en vult dat met grote klasse in. Hij weet een fascinerende maniak neer te zetten,

Al met al komt het neer op alles wat al reeds eerder is gezegd, Angst is een onbekend (zwart komisch) meesterwerk en toch blijf ik achter met een teleurgesteld gevoel; dit is dus z'n enige film en ik zou zó graag meer willen zien! Owja, en die teckel Awww.

Strakke film, Erwin Leder is erg goed met z'n lelijkheid en onnavolgbaarheid. Opvallend camerawerk ook met die lange shots en de registraties van schuin van bovenaf op hem. Dat versterkt het gevoel van geslotenheid en zijn impulsieve gedrag, toch wel geinig altijd hoe zo'n snorricam-achtige verfilming dat effect kan creëren (zoals wanneer hij vanuit de taxi het bos inrent). Bijpassende monologen en ook het eindshot is fraai.

Alleen de bewoners heb ik zoiets van hmnee.. die meid zegt geen boe of bah, de moeder lijkt een verlepte travestiet en de invalide kerel heeft de uitstraling van een bolle soepbal. Zal vast de bedoeling zijn om hen slechts als toevallige passanten op te voeren en de nadruk te houden op Leder en zijn visie op die mensen, maar vond het dus niet echt rotsvast overkomen. Het staat in zo'n schril contrast met hem dat het haast geen recht doet aan zijn acteerprestatie.

Audiovisueel dus meer dan prima (de muziek had ik nog niet genoemd) maar met de potentie om een zware indruk achter te laten vind ik te weinig gedaan. Leider keine Angst, maar desondanks nog wel een sterke film/portret.

Interessant, maar knullig.

Daarom is het eerste gedeelte dus ook het best. Leuk gefilmd, interessante standpunten en boeiende monologen.

Wanneer meneer in het huis is gearriveerd, daalt de kijkwaarde toch aanzienlijk. De bewoners zijn erg passief en -misschien op het meisje na- ik had er totaal geen moeite mee dat ze omgebracht werden. Natuurlijk is dit ook zoals de film is, een kille registratie, niet om 'mee te voelen'. Maar ik bedoel dan ook meer dat het me werkelijk geen moer kon schelen dat ze, zoals Bottleneck treffend omschrijft 'verlepte travestiet' en 'invalide bolle soepbal', werden omgebracht. Prima, weer een stel zielige figuren minder .

Oké, nu gaan we maar niet goedpraten wat meneer de psychopaat gedaan heeft ( ), maar iets meer verzet had wel gemogen. Ze wilden ook gewoon dood als je het mij vraagt.

Dan over de knulligheid van de film. Ik stoor me niet zo snel aan 'fouten' in een film. Maar ik vond het hier wel bijzonder amateuristisch. Dus zal de grootste drie toch even noemen. Die vrouw die uit de rolstoel klapt tegen de muur, oei wat slecht geëdit, pijnlijk gewoon. Meer een technische fout dus (de editing was wel vaker matig, maar dit sprong er echt uit). Knullig was ook dat meneer plotseling zijn broek op zijn knieën had en nóg dommer was het moment (autocrash) waar de kofferbak opensprong en een shot later gewoon weer dicht zat .

De soundtrack is op zich niet slecht, maar wordt na een tijdje ontzettend eentonig. Jammer.

De spoilers zijn gewoon te lezen eigenlijk, was mij in ieder geval van tevoren wel duidelijk wat de film zou gaan vertellen.

3*

Niet slecht, ook niet denderend.

Thematisch is het wel een fijne film, inderdaad erg kil en afstandelijk, heb daar niet zoveel moeite mee. Visueel is het echter wel behoorlijk wisselvallig, vooral in het begin zaten er best knappe camerabewegingen in, erg zweverig maar ook vrij secuur. Helaas was dat Kargl niet altijd even consequent, soms was oogt het wel erg afgeraffeld en niet scherp.

De film piekt ook wat te vroeg, zeg maar halverwege, waarna mijn aandacht in het laatste halfuur toch een stuk is afgezakt om de een of andere reden. Verder wel een interessante film.

3*

Toch een tegenvaller na de hoge beoordelingen hier. Na een aardig begin zakt de film al snel naar een bedenkelijk niveau en zijn de laatste 20 minuten een lange zit.

Dit komt vooral omdat er eigenlijk niets meer gebeurt in de film. Alles speelt zich af in het eerste half uur, wat ik nog best leuk vond en ook sfeervol dankzij de muziek.
Het experimentele gebruik van de camera levert bij mij wisselende gedachten op, het was te vaak te veel van het goede en hetzelfde.

Ook volgen veel van die shots van bovenaf, wat je normaal vaak ziet bij een laatste shot in een film voordat het naar de aftiteling overgaat. Dat had ook veel minder gemogen. Net zoals de muziek, in het begin vond ik het sfeervol, maar na een verloop van een tijd wordt het eentonig en luister je gewoon een kwartier lang naar die eentonige muziek. Bijzonder vermoeiend.

Net zoals de moorden, er is gewoon 0,0 verzet geboden tegen de beste man, alsof ze zich gewillig naar de slachtbank hebben laten leiden. Die oma(gespeeld door een man?) liet hem wel 3x voorbij rennen zonder ook maar een stap te verzetten. Waar slaat dat op? En dat meisje zat gewoon aan de hoofdrolspeler zijn oren te lebberen terwijl hij haar overal heen sleepte. Sloeg nergens op.

Gelukkig kon ik nog wel genieten van de hoofdrolspeler, die komt 100% overtuigend over als compleet gestoorde freak en de laatste scene vond ik dan ook weer amusant. Ook het hondje vond ik een erg overtuigende toevoeging, juist omdat die er geen benul van heeft wat voor gruwelijks zich er allemaal heeft afgespeeld binnen zo'n huis. Die gaat gewoon vrolijk verder met alles.

Toch jammer dat het ondanks de korte speelduur aanvoelt als een hele lange zit. Hadden ze wat mij betreft de aanloop naar de actie wat meer moeten uitstellen of juist de actie moeten rekken. Nu kijk je vooral naar saaie 20 minuten waarbij de spanning totaal is weggeëbt.

2*

Best bizar en best de moeite van het kijken waard zij het niet zo intens als de films van Haneke, meer een vroege voorloper van "C'est arrivé près de chez vous".
Hoofdpersoon is eerder knullig dan eng en de zowat continue voice-over lijkt zich apart te bewegen van wat we op dat moment zien in beeld.
Al dat gesleep met die lijken, de teckel: soms neigt het zelfs naar komedie, al zou dat best de bedoeling kunnen zijn geweest, en dan opeens een heel plotse overgang naar een flink stuk gruwel.

Ik was toch wel onder de indruk van Angst. De grootste complimenten gaan hierbij uit naar Erwin Leder en het camerawerk. Erwin Leder zet werkelijk een grootse prestatie neer. Hij speelt in deze film een karakter dat totaal verward is en zijn acties zijn voor de normale mens niets minder dan krankzinnig. Voor hem is het gek genoeg allemaal vrij logisch. Deze tegenstrijdigheid zorgde ervoor dat ik van begin tot eind geboeid was door dit karakter.

Het camerawerk in deze film is zeer apart. Wat mij betreft was het een succes, al waren sommige scènes inderdaad wat knullig. Ook de shots vanuit de kraan kon ik zeer waarderen. Minpunt in deze film is dat het soms wat grotesk en overdreven aanvoelt. Dit zorgde bij mij voor een verminderd gevoel van dreiging, en dat is eigenlijk wel jammer.

De regisseur las een psychiatrisch rapport en maakte er een film van? (edit: o nee, gebaseerd op een waargebeurd verhaal)
Het gaat over een dag uit het leven van een dwangmatige moordenaar, op die ene dag dat hij niet in de gevangenis zit. Zijn verleden is plausibel, een in de steek gelaten kind/baby met een gestoorde emotionele ontwikkeling, schijnt vaker zo te gebeuren.

Het thema angst komt naar voren in de angst die de slachtoffers hebben en waar de hoofdrolspeler op kickt. Zijn eigen angst wordt ook belicht. Wat ik fascinerend vind is zijn tunnelvisie en zijn zeer dwangmatig denken en handelen. Tegelijkertijd is zo'n leven voor mij oersaai. Buiten zijn gedachten aan moorden (en de roem die hem ten deel zal vallen vanwege zijn heldenstatus hierin) bestaat er helemaal niets voor hem, al zijn handelingen zijn op het voorbereiden, plegen en afronden van moorden gericht, zonder uitzondering.
Ik herkende de psychopathische slager uit Carne en Seul contre Tous van Noé hier zeker in.

Het realisme maakt dat het aangrijpt. Ik vroeg mij alleen af waarom de mensen niet veel tegenstribbelden (ik zou mij doodvechten of ontsnappen), sterker nog, er was een moment dat het meisje hem wilde kussen.
Ik vind het verder onbegrijpelijk dat bij sommigen op dit forum het toedienen van vele messteken aan het meisje hen helemaal niets doet. Zelfs de moordenaar gaf over

Voor 1983 vind ik dit een zeer innovatieve film qua cameravoering en verteltrant.
Het camerawerk en het casten van de hoofdrolspeler zijn echt fantastisch. De camerahoek van schuin boven of schuin onder geeft mij het gevoel dat je loopt met het hoofd licht gebogen naar de grond kijkend of schuin in de lucht kijkend, wat ik voel als hoe de hoofdrolspeler de wereld ziet en hoe hij niet normaal recht vooruit kijkt.
Ook dat er vrijwel niet gesproken wordt, alleen door de verteller (de moordenaar) en via beeld en muziek, vind ik apart.

Het enige minpunt voor mij is dat ik niet graag naar een realistische moordenaar kijk en mij blijf afvragen waarom regisseurs juist dit in beeld wil brengen.

Mede door de poster was dit een film die ik al geruime tijd wilde zien en afgelopen avond was het dan eindelijk zover.

Het is een film die ik nog steeds wat moet laten bezinken. De moordenaar in dit werk is zo geworden op een manier die ze al vele malen hebben gebruikt in films als Don't Go in the House, Psycho en het recente Headless.

In dat opzicht dus niet heel erg origineel, maar de vormgeving en de manier waarop het verhaal gebracht word is dat wel. Het word namelijk heel erg afstandelijk gebracht. We krijgen weinig tot geen dialogen te horen, maar worden enkel op een haast klinische wijze door het zieke denkpatroon van de moordenaar geloodst.

Dit word nog eens benadrukt door de beelden, want Kargl is erin geslaagd om door middel van het camerawerk nog een extra accent te leggen op de afstandelijkheid.

Overigens ben ik ook van mening dat Leder hier op een sterke wijze een maniakaal personage weet neer te zetten. Vooral de momenten waarbij hij opgewonden lijkt te raken van de dingen die hij doet zijn sterk gebracht.

Een aparte, beetje unieke kijkervaring. Waarschijnlijk niet een film die voor iedereen is weggelegd, maar mij wist het zeker wel te boeien.

Angst is een erg aparte en vrij obscure Oosterijkse film. Het is een van de favoriete films van Gaspar Noè, regisseur van Irréversible en Enter the Void, die claimt de film meer dan 40 keer te hebben gezien.

Gebaseerd op de Werner Kniesek, een echte seriemoordenaar. Een man die zijn moeder heeft vermoord komt na 10 jaar vrij uit de gevangenis en breekt in bij een afgelegen huis. Dan komen de bewoners thuis...

Het is eigenlijk een soort Home Invasion, maar dan vanuit het oogpunt van de moordenaar en niet van de slachtoffers. De monologen van de moordenaar, die een soort logica achter de gekte moeten geven, vond ik wel indrukwekkend. Erwin Leder speelt de rol van Psychopaat vol overtuiging en lijkt door zijn onvoorspelbare doen echt gestoord. Ik vond het ook een verademing dat tijdens de moorden niet van die ergerlijke Hollywood-kreten te horen waren, maar de slachtoffers relatief stil blijven.

Naast dat de film een portret is van een gestoorde moordenaar is het ook cinematografisch een interessante film. Het openingsshot is meteen erg indrukwekkend als de camera vanaf het dak van een oude gevangenis helemaal naar beneden gaat. De vele tracking-shots en instabiele bewegingen doen de film heel modern overkomen. Een aantal shot leken haast wel met een steadycam opgenomen, echt geen flauw idee hoe het überhaupt mogelijk was om toendertijd zo te filmen. Op totaal overbodige momenten wordt een grote kraan gebruikt om alles van boven te filmen, erg indrukwekkend. Daarnaast zitten er ook een aantal erg mooi geschoten close-ups in.

Qua gore zal de film sommigen mischien een beetje teleurstellen, want er is eigenlijk maar één moord waar bloed aan te pas komt, maar die is dan ook meteen erg bloederig. Voor de film is varkensbloed gebruikt om het realistischer te doen overkomen. De gore is vrij indrukwekkend, al was het een beetje onduidelijk in beeld gebracht.

De muziek van de Duitse elektronische musicus Klaus Schulze - bekend van de band Tangerine Dream, die enkele fenomenale soundtracks heeft verzorgt - was erg sterk en voegde nog wat originaliteit toe aan het geheel. Het soundtrack-album schijnt haast nog bekender te zijn dan de film zelf.

Angst lijkt mischien op een exploitatie-werkje, maar door de overbodige manier van filmen, de monologen en dingen zoals de teckel (die ook totaal overbodig lange tijd in beeld is) wordt toch echt duidelijk dat het hier gaat om een stukje Art Cinema. Door de controverse rond de film heeft regisseur Gerald Kargl nooit meer een film kunnen maken, jammer wat dit was een veelbelovend debuut. Erg aparte film, die het vooral door de invalshoek, de cinematografie en soundtrack de moeite waard is.

Een apart filmpje waarbij vooral de manier van filmen opvalt. Het verhaal wordt door het oog van de moordenaar bekeken en niet door zijn slachtoffers. Het komt allemaal afstandelijk over, maar de intensiteit van zijn handelen komt daardoor wel eng en crazy over. Absurd personage die goed gestalte wordt gegeven door de hoofdrolspeler. Daarbij een goede score die het geheel prima weet te ondersteunen. Ook het camerawerk is een sterk punt van de film : opvallende close-ups en gebruik van vogelperspectief. 7/10

Ook deze eens bekeken en toch wel een opvallende film. Visueel valt hij wel op door de vele close-ups en vaak opmerkelijke camerastandpunten.

Ik vond dat de film wel realistisch overkwam. In de meeste films komen moorden nogal gemakkelijk over, maar met al het gesleur lijkt het toch allemaal wat realistischer.

Het hoofdpersonage deed het prima.

Niet echt een film om vaak te bekijken, maar goed voor een keertje.

"The fear in her eyes and the knife in the chest - that is my last memory of mother."

Een gevangene die zich scheert in zijn cel en een voice-over die deze openingszin uit het vreemde gedachtegoed van de jongeman verwoord. Het is de start van de film die ons een kijkje geeft van wat er in de geest van een seriemoordenaar afspeelt. Het is vooral een morbide nieuwsgierigheid naar wat er zoal in zo'n zieke geest omgaat. Gerald Kargl wil ons dat met Angst laten ervaren. En dan in de meest onvergetelijke soort... De film is losjes gebaseerd op verklaringen van de seriemoordenaar Werner Kniesek en de voice-over citeert tevens uitspraken van andere seriemoordenaars zoals Peter Kürten, de vampier van Düsseldorf. Maar de film heeft veel meer te bieden dan alleen de gedachtegang van een killer. Ook vanuit een cinematografisch oogpunt is dit een bijzondere film. De POV-stijl en andere camerastandpunten in deze film zijn namelijk erg bijzonder. En dan is er nog Klaus Schulze's soundtrack die de film een nog onheilspellender gevoel mee geef. Het is een diepe duik in waanzin. In een groot aantal landen was de film verboden voor het extreem gewelddadige karakter. Echter betekent het niet dat er nu veel gore te zien is. Op dat punt kunnen mensen dan ook teleurgesteld kunnen zijn. Het is dan ook vermoedelijk geen film voor iedereen!

Best aardig.

Een film die het vooral moet hebben van de droge uitwerking. Een gek wordt ontslagen uit de gevangenis, maar zit diezelfde dag alweer moorden te plannen. Eerder dan dialoog zijn er een hoop voice overs die commentaar verschaffen bij de gebeurtenissen. Een aparte aanpak, maar het geeft de film een duidelijk smoelwerk.

Verder valt het vooral visueel op, al is het dan voornamelijk in het eerste deel van de film. Daarna begint Kargl z'n trucjes iets teveel te herhalen. Het is ook enkel het camerawerk dat redelijk inventief oogt, verder oogt de film nogal kaal en lelijk. Realisme kan er toch nét iets beter uitzien wat mij betreft.

De koude vertelling in contrast met de brute moorden houden deze film interssant. Het duurt gelukkig niet al te lang, naar het einde toe is de rek er ook wel een beetje uit en héél geloofwaardig komt Leder ook niet over als moordenaar, maar dat aparte sfeertje weet erg veel goed te maken.

Leuk om eens gezien te hebben, de invloed op latere films is er duidelijk, maar het mist toch iets om echt goed te zijn. Ofwel had het allemaal nog net wat verfijnder gekund, ofwel nog net wat gestoorder, maar nu valt het soms een beetje dood tussen de twee.

3.0*

Ai, dit hakte er in. Ik moest bij het zien van deze film onmiddellijk denken aan Michael P, de verkrachter en moordenaar van Anne Faber. Ook bij die gast ontbrak het ook maar aan de minste empathie met zijn slachtoffers. Doden om het doden, verkrachten om het verkrachten. Alleen voor de kick. Zo ook bij deze gast die achteraf net zoals Michael P gewoon niet vrijgelaten had mogen worden. De koelbloedig uitgevoerde moorden logen er trouwens niet om. Behalve die beelden had de film ook nog de nodige humor hoewel dat waarschijnlijk niet de bedoeling geweest was. Ik heb het dan over die scène met die teckel die er met het kunstgebit van de oudere vrouw vandoor ging.
Wat die teckel zelf betrof, daar had die mafketel geen oog voor. Ik dacht, wanneer draait die gast die hond de nek om. Dat gebeurde dus niet en die hond kon het blijkbaar ook geen bal schelen dat de hele familie werd uitgemoord. Als ik maar te vreten krijg, moet die teckel gedacht hebben. Maakt niet uit door wie.
De soundtrack van Klaus Schulze paste overigens uitstekend in deze boeiende film waarvan ik tot voor kort nog nooit gehoord had.

4.0*

Uitstekende film over een moordenaar die na ontslag uit de gevangenis zijn drang om te moorden niet kan weerstaan. Een sterk begin als portret over een psychopathische moordenaar. Het hele gedeelte in het huis was, alhoewel bruut, iets minder indringend. Compromisloos en het camerawerk met bijna constant ongebruikelijke hoeken geeft de film een eigen smoel.

Eindelijk gezien tijdens een nachtje cultfilms kijken met Niethie. Wel zonder ondertiteling, maar gelukkig kan begrijp ik het Duits wel, (terwijl ik het niet kan spreken)

Dat de film al zijn tijd vooruit was had ik wel al door aan de trailer. Het camerawerk (waarbij het gezicht van die zekere psycho wordt gevolgd) en montage vielen mij als eerste op. We volgen dus een... ja, wat kan je het eigenlijk noemen?... die net is vrijgelaten uit een inrichting. Zijn innerlijke stem is datgene wat hem in stand houdt. Hij heeft geen dak meer en vecht hij continu tegen zijn impulsen. Hij denkt eindelijk iets gevonden te hebben; een groot huis. Maar eenmaal deze bewoond schijnt te zijn door een demente man, een oma en een kleindochter breekt de pleuris uit.

Opmerkelijk vind ik dat het erop lijkt dat deze man zichzelf constant probeert tegen te houden terwijl hij zijn spelletjes uit oefent op deze geselecteerde slachtoffers. Maar dat hij het maar niet wint van zijn impulsen. Je zou bijna zeggen dat hij iets dierlijks is. Ondanks dat het verhaal zo dun is als een bierviltje, is de ondertoon wel behoorlijk sterk in confronterend. De montage en de innerlijke stem doen je haast denken alsof je er zelf bij bent en het feit dat deze man zich ook steeds meer in zijn eigen vingers snijdt maakt de film ook beklemmender. Ook de grauwe provinciale sfeer maakt het plaatje compleet. Dit keer geen neon-verlichte stadsachtergrond.

Noé zei ook meermaals dat hij door deze film geïnspireerd is.

4,0*

Goed.

Vooral het eerste uur dan, want in het laatste halfuur is regisseur Kargl plots de kluts kwijt. Dat neemt dus niet weg dat het eerste uur barst van frisheid en indrukwekkend cameragebruik. En natuurlijk een gestoorde Leder die behoorlijk in zijn rol zit.

De monologen van Leder boeide me eerlijk gezegd niet zo. Het was de film zelf die me in het verhaal zoog. Dat wordt ondersteund door magistraal cameragebruik dat rondom Leder heen danst en vrijwel in elke scene een uniek standpunt aanneemt of een interessante beweging maakt.

Leder zit ook goed in zijn rol als psychopaat. Zijn monologen vond ik niet al te interessant, maar zijn gedrag is erg gestoord en absurd. Daardoor trekt hij je met gemak mee in zijn verhaal. Hij is echt een creepy ventje en de film weet dat goed in zijn voordeel te gebruiken.

Het eerste uur van de film is snel, vloeiend en vlot. Ik kwam er met gemak doorheen. De montage is vlot, het cameragebruik uniek en de gebeurtenissen genadeloos. Vooral de moord op de onstabiele man vond ik vreselijk om naar te kijken. Ik kan tegen veel geweld, maar als je het zo brengt maak je me al snel overstuur. De lege blik van de onstabiele man die eigenlijk niet eens weet dat hij nu omgebracht gaat worden krijgt me op een gekke manier hard te pakken.

Het is wel jammer dat Kargl de film niet ten alle tijden solide kan houden. Het laatste halfuur is namelijk plots een stuk minder. De camerabewegingen worden klunzig, de soundtrack dendert bruut door de film heen en de kille toon en vlotte montage lijken plots verdwenen te zijn. Uiteindelijk kijk je zelfs 10 minuten tegen een Leder aan die lijken naar zijn auto sleept. Het boeit gewoon niet zo meer. Pas aangekomen bij het restaurant begint de film weer langzaam op te leven, maar dan is de film eigenlijk weer voorbij.

Sterk eerste uur, maar een zwak laatste halfuur waar alle vaart en uniekheid plots uit de film gezogen worden. Jammer, want het eerste uur was oprecht gaaf en het cameragebruik dat hier vertoond wordt zie ik eigenlijk niet meer terug in hedendaagse cinema. Daarvoor complimenten. Ik vraag me eigenlijk nog steeds af hoe ze dat gedaan hebben.

Euh, deze stond op 78 in de laatste Top 300 Horror. Snap ik niet. Niet vanwege het horror gedeelte dan. Om eerlijk te zijn vond ik er geen hol aan. Echt veel gebeurt er niet in. Ik kreeg het al op mijn zenuwen het eerste half uur. Het enige dat je ziet is K. de psychopaat die door straten en het bos slentert. En dan die voice-over. Die nasale, oersaaie toon de hele tijd. Vervolgens als je ziet hoe K. zijn slachtoffers aanpakt. Zo sullig. Het geschuivel over de vloer met het meisje. Op zijn minst verwachte ik een sadistisch vertoon met het jonge meisje. Njet, even blinken met je ogen en het was achter de rug. Nope, niet mijn ding. Toch iets positiefs : de performance van Erwin Leder was wel formidabel. Een echt geslaagd portret van een labiel, psychotisch en geschift persoon. En dan zeggen ze dat "Henry : portrait of a serial killer" iets gelijkaardigs is. Doemme, en die ging ik ook kijken ergens de volgende week. Dat is dan al dik tegen mijn goesting dat ik daar aan ga beginnen.

2*

Een combinatie van Funny games & The Golden Glove, alleen zijn die beide veel en veel beter. De stijl van de film kon me wel heel erg bekoren, je zit letterlijk de hele film in zijn hoofd en de camera shots werken daar zeer goed aan mee, maar het ging me toch wat te ver allemaal..

In Kino meegepikt in een programma met favorieten van de eerder genoemde Gaspard Noe. En die invloed is zeker merkbaar in thematiek en camerawerk. Maar Noe is ook wel anders. De vormgeving en montage bijvoorbeeld.

Vooral in het eerste kleine uur een grimmige en vaak gruwelijk kijkje in het hoofd van wat (niet onomstreden) bij de FBI een ongeorganiseerde moordenaar zou heten. Een die van plan is een moord te plegen zonder gedetailleerd plan en daar de gelegenheid bij zoekt. In de voice over en door camerawerk kruip je als het ware in het hoofd van de hoofdpersoon en bij vlagen is dat griezelig overtuigend.

Toch blijft mijn score wat haken en dat is omdat de film in het laatste half uur duidelijk inlevert en de druk net niet op de ketel houdt en wat minder geloofwaardig is.

Veruit het bekendste wat regisseur Kargl maakte. Ik lees dat hij verder eigenlijk vooral commercials en educatieve films heeft gemaakt. Eeuwig zonde.

“I can't feel sorry for the victims. I need to keep on killing.”

Eén van de vele films die toch erg veel aandacht van me kregen voornamelijk dankzij de onwijs hoge scores en voornamelijk hoge scores van veel leden die ik ook volg. Dit schepte eigenlijk echt hele hoge verwachtingen voor deze film, en in mijn ogen wel verwachtingen die helaas niet zijn waargemaakt. Ik had er wel echt meer van verwacht, en dan ben ik toch wat teleurgesteld in deze film.

Toch moet ik eerlijk zijn, en heb ik stiekem ruim een uur best geïnteresseerd weten te kijken naar de film. Het psychologisch effect wat Kargl weet over te brengen voornamelijk d.m.v. de voice overs werkt echt ontzettend goed in deze film. Je krijgt daarvoor eerst een klein stukje de ruimte om de hoofdpersoon te leren ontdekken, en je leert hem kennen hoe hij zo is geworden zoals hij was in deze film. Toen hij vrijkwam was ik best geïnteresseerd in zijn weg naar wat hij wou volgen, waar hij heen ging maar, voornamelijk wat er in zijn gedachtenrond ging.

Toch had ik misschien iets meer moorden verwacht, hoewel toen hij begon te vermoorden was het wel heel sterk, heel aantal liters bloed ging erdoorheen, en het was erg goed in beeld gebracht maar, om toch een beter sadistisch beeld te creëren had ik wel meer willen zien daarvan. De Home Invasion was leuk, allemaal niet heel spannend te noemen.

Toch ondanks de creepy sfeer die men weet te brengen, had ik niet het gevoel dat ik er heel veel mee kon. De beelden die geschoten waren goed maar, het was vrij eentonig, dat gevolg over de straten, de bossen en noem zo maar op. Ik vond het nogal traag, en het verhaal kon me achteraf toch niet zo héél erg boeien. Jammer, want ik had er héél veel van verwacht. Wellicht wacht er ooit nog een herziening maar, nu heb ik er geen goed gevoel aan over gehouden.

Ja, deze hakt er wel op in. Ik moest het enkel doen met het Duits, maar dat ging ook wel. De film heeft diverse sterke elementen. De camera zit erg dicht op de huid, niet alleen van de dader, maar ook andere personages komen veelvuldig close in beeld. Zo komt hij in het begin in de eettent twee vrouwen tegen die hij van kop tot teen gade slaat. De ogen, de lippen, ... de voyeuristische aanpak was beklemmend. Het camerawerk gaat ook verder dan dat, zeker bij de slachtoffers die hij maakte. Visueel bijzonder sterk en inventief waarbij het creepy geheel maximaal in beeld wordt gebracht.

Daarnaast heb je ook de ongemakkelijke sound en de erg koele emotieloze voice-over die je echt in de gedachten doet kruipen van de psychopaat. Gebaseerd dus blijkbaar op een echte seriemoordenaar. Dit is een sterke rauwe weergave van een aantal feiten...

Hier en daar ook iets grappigs of luchtig zo je wil. Het hondje, die teckel ocharme, had wel iets. Bizarre scène daar met dat vals gebit.

95.

Speelduur: 93 minuten

FTV: 2 punten

Totaal: 188 punten

Subgenre: 50. Home Invasion Horror

Voltooid: 94/100 (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 41, 42, 43, 44, 45, 48, 50, 51, 52, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 78, 79, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100)

Op vlak van verhaal en spanning is deze Angst zeer middelmatig. Waar de film vooral in uitblinkt is een zwartgallig portret van een seriemoordenaar creëren en zodoende de kijker een enorm onbehaaglijk gevoel te geven. Van de spookachtige muziek tot de koortsachtige voice-over van Robert Hunger-Bühler: alles draagt bij aan een bij vlagen misselijkmakende ervaring die je niet snel zal vergeten.

Angst zal ik nooit meer zelf opzetten, daar is het te hevig voor. Indien hij nog eens gedraaid wordt in de Sphinx of Studio Skoop zal ik dan weer niet aarzelen om deze nachtmerrie in perfecte omstandigheden te aanschouwen.

4*