Vier Minuten (2006)

Hoewel te stereotiep en schematisch toch een sterke film dankzij beheerste regie en sterk acteerwerk.

Sterk gespeelde, meeslepende film. Hier en daar iets te ongeloofwaardig en soms een beetje manipulatief, maar het interessante verhaal in combinatie met de twee zeer goede hoofdrollen resulteert toch in iets moois. Visueel ook de moeite waard, met een aparte, vaak rauwe cameravoering.

Film gaat een beetje wat teveel kanten op en werkt nogal veel verhaallijntjes niet echt uit. wat hebben we nou eigenlijk gezien van die oorlogstijd.. beetje chaotisch allemaal communisten? lesbisch?.. eh..whatever.

Maar weet toch wel redelijk te boeien en de eindscene is inderdaad geweldig.

Verrassend sterke film. Het verhaal is hoewel wat standaard toch boeiend genoeg. Dat komt vooral door het acteerwerk van de beide hoofdrolspelers. Zij zijn bijzonder overtuigend en vooral Jenny spat van het scherm af. Ook de soundtrack is bijzonder sterk. De mix tussen klassiek en het ietwat ruigere pianowerk werkt uitstekend en zorgt ervoor dat sommige scenes ook net wat meer lading krijgen. Toch ook wat minpuntjes. Een aantal personages zijn slecht uitgewerkt en te stereotiep. Het lijkt gevangenisfilms eigen maar regisseur weten in dit soort films maar zelden de juiste toon qua personages te vinden. Ook zitten er een aantal slecht uitgewerkte en niet afgeronde verhaallijnen in de film maar wonderwel stoorde me dat nauwelijks. Vier minuten is typisch zo'n film waarin de positieve punten de negatieve overklassen wat mij betreft. Daardoor verdwijnen ze niet maar zijn ze wel veel beter te hebben.

4 sterren

Aardig, ingetogen en soms wat langdradig drama. Zeker niet het standaard leerling/student-filmpje. Helaas mist de film soms een beetje richting en wordt niet alles duidelijk. Wel twee prachtige vertolkingen van de twee hoofddrolspelers.

Hier sluit ik mij graag bij aan.

Sombere film, maar het onderwerp is er ook naar.

Poeh.

Een rauw filmpje tussendoor. Met een paar echt er uit springende momenten, geniaal sterk geacteerd door zowel Hanna Herzsprung als Monica Bleibtreu. Visueel ook al zo mooi, alles in een interessante grauwe sfeer, met prachtige locaties en zaken - het vrachtwagentje en de piano.

Wat me dan wat minder bevalt is dat de film met wat teveel trauma's tegelijk afrekenen wil, en dat op een wat drammerige manier lijkt te willen doen. Er zijn ook wel wat erg veel tijdsprongen nodig om alles in te passen, dat maakt het naast drammerig ook warrig. De eindscene ligt me daarbij ook niet helemaal, waarom nou precies weer dat hippe gedoe nodig is om er een soort standaard einde aan te geven. Dat past misschien bij een jeugdfilm, maar hier voelt het vreemd.

En zo zijn er nog wel wat schoonheidsfoutjes. Monica Bleibtreu achter de piano, bijvoorbeeld. Waarom Jenny zo makkelijk meegaat in het verhaal wordt me overigens ook niet echt heel duidelijk. Maar het zijn schoonheidsfoutjes - ze doen nauwelijks af aan de kracht van de film.

Vier Minuten heeft een krachtig verhaal, over een meisje met gedragsproblemen die in de gevangenis zit en een natuurtalent voor de piano heeft, en ook veel sterke scenes waardoor ik neigde om hier 4* voor te geven. Maar helaas is de film lang niet rond waardoor die 4* uitblijft. Zo zijn er subplotjes (over de pianolerares bijvoorbeeld) die hier misplaatst aanvoelen en het doel van de regie in ieder geval niet bereiken. Ook de cliché "domme bewaker" heeft in een serieuze dramafilm weinig te zoeken. Met zulke toevoegingen probeert de regie de film sappiger te maken terwijl dat volstrekt overbodig is. Het verhaal rond het meisje is krachtig genoeg om de hele film te dragen en deze zaken halen alleen maar de film onderuit. Jammer, want daardoor blijft het op een kleine 3,5* steken. Had meer potentie. Ik heb het wel te lang laten liggen, ik verwachtte een zware drama maar het is best goed te doen.

Een behoorlijk zwaarmoedige film. Geen lachje te bespeuren. Een strak gespannen drama. Steeds balancerend tussen gespannen en nog meer gespannen. Film met een sombere inborst. Zich afspelend tussen grauwe decors en kille personages.

Een mooi en emotievol verhaal met twee hoofdpersonages wier levens samen de kern van de filmvertelling vormen. Een vertelling die twee tijdspannes beslaat. Het sombere heden doorspekt met hoopvolle straaltjes licht en het inktzwarte verleden dat (in flashbacks getoond) terug gaat naar een persoonlijk drama dat zich afspeelt aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het zijn twee tijdslagen, die twee vervlochten verhalen opleveren met paralellen, context en verklaringen.

De hoofdrollen zijn twee personages die op het eerste gezicht erg verschillen, maar die gedurende de film evolueren, ronder worden en begrijpelijker worden. Voor elkaar en voor de kijker. Die ontwikkeling gaat met horten en stoten en met veel worsteling en drama gepaard. De verduidelijking van de persoonlijke achtergronden die in kleine brokjes vrijkomen, zijn interessant.

Het is een film vol intense scènes met bij vlagen fantastisch acteerwerk. Ingetogen, maar met heel veel emotie gespeeld met af en toe wat ruimte voor een meer onbeheersbaar optreden. Buitensporig gedrag dat indruist tegen het ingetogen, het beheerste en het gereserverveerde karakter van de film en daarom een schokkende impact heeft, maar juist daardoor ook goed en natuurlijk aanvoelt en hele effectieve punten zet in het verhaal.

De ontspanning wordt gezocht en gevonden in de muziek, waarbij de lichtzinnige muzikale slotacte een mooie kroon op alle voorafgaande somberheid plaatst die er meteen voor zorgt dat het afscheid van de film niet in een stemming van totale neerslachtigheid gebeurt. Misschien is de slotacte wat ongepast frivool en niet in lijn met de somberheid en de strakgespannenheid van de rest van de film, maar enige frivoliteit was aan mij tegen die tijd wel besteed. In de laatste scènes wordt gewoon nog even een prettig optimistisch punt gezet. Prima. Kon ik na alle grauwe en kille treurigheid die er flink inhakt, toch nog een goed voelend en opluchtend glimlachje produceren.

Een film over een oudere vrouw die pianolerares in een vrouwengevangenis is en haar moeilijke maar talentvolle leerling. Eigenlijk is de film vanaf het begin al voorspelbaar en heb je al het idee welke kant het ongeveer wel heen zal gaan. Maar ja, daarmee heb je nog niet vanzelfsprekend een slechte film. Dat hangt heel sterk af van de opbouw van het verhaal en andere verrassende elementen. De opbouw is echter heel wisselend. Soms bouwt hij heel mooi op, maar daarna zakt de film weer sterk in. Het is ook bij lange na niet allemaal even geloofwaardig. Maar de finale is dan net weer verrassend genoeg. En zo eindigt de film voor mij nog net aan de goede kant van de streep. Al kan ik daar bij een herziening weer anders over denken.