Le Voyage du Ballon Rouge (2007)

Hoe simpel het volgen van een rode ballon dan ook is, het fascineert mij toch wel. Hiermee werd ook meteen de rustige toon van de film op de kaart gezet, met weinig echt drama, maar je wel helemaal meesleurt in het normale leven van een gezin. Er zit een subtiliteit en rust in die mij toch wel flink heeft ontroerd.

Ik moet me helaas aansluiten bij de 'saai'kant in deze discussie. Was erg enthousiast door de recensie in de kunstbijlage van de VK en ben zeer teleurgesteld.

Thuis had ik 'm afgezet, in de bios ben ik blijven zitten. Mijn partner en ik hebben veel van de tijd gevuld door te bedenken welke plottwist deze film voor ons nog zou kunnen redden. We verzonnen er een heleboel, helaas werden onze gebeden slechts marginaal verhoord.

Ik bedoel hiermee dat ik de verrassing dat de huurder en Juliette elkaar in de haren vlogen heb kunnen waarderen. Juliette's vertolking over het algemeen vond ik te pruimen. De prachtige beelden van Parijs ook (ballon bij 'metro'station).

Maar dat is toch véél te mager. Zo traag. Er gebeurt zó weinig.

Wondermooie film waarin het drukke Parijse stadsleven treffend in beeld wordt gebracht. En toch drijft Le Voyage Du Ballon Rouge tegelijkertijd op een rustig tempo waarbij tijd wordt genomen voor audiovisuele poëzie.

Hsiao-hsien Hou wordt natuurlijk geholpen door de perfect gecaste acteurs die één voor één levensecht aandoen, met op kop een fan-tas-tische Julliette Binoche. Ook de rollen van Simon en Song worden zeer overtuigend gespeeld.

Bij het zien van de synopsis en sommige reacties, zat de vrees er al wat in dat dit een arty-farty bedoening ging worden, die met een duur van bijna twee uur de zenuwen behoorlijk op de proef stelt. Maar toen ik deze prent in Koekebakkers top-10 van 2008 zag staan, toch eens geprobeerd. Wat een fijne verrassing!

Dikke 4*

Hou.

Toch best knap hoe hij z'n stijl weet te haven in Parijs. Geen idee hoe vertrouwt Hou met de stad zelf is, maar het hindert hem in ieder geval niet om gewoon weer lekker z'n ding te doen.

Op z'n best is de film tijdens de lekker rustige scenes. Beschouwend inderdaad, langzaam voortkabbelend en uitermate rustgevend. De band tussen Song en het jongetje zijn hierin duidelijk het sterkst.

Dik vet haar in de boter is de aanwezigheid van Binochi. Eigenlijk geen idee of het de actrice of het personage is, maar haar overdreven opgefokte gedoe over niks verkloot telkens de sfeer in de film. Elke scene waarin ze zit komt ze half jankend ingevlogen met een bos vervlogen haar, zich drukmakend om helemaal niks. Boehoe wat heeft ze het toch druk.

Weerhoudt je als kijker in ieder geval om volledig op te gaan in de sfeer die Hou normaal zo mooi weet te schilderen. Verder wat typische zaken (het shot uit de voorruit van de tram!), wat ik wel miste was Hou's groen. Vooral ook omdat ik de laatste tijd toch veel van z'n ouder werk gezien heb denk ik. Vond het grijze Parijs niet altijd even aangenaam.

Wie z'n blinde vlek over Binochi heenkrijgt kan genieten van een aardig kabbelend filmpje met leuke quirky ballonstukjes en aardig geniets. Het zou een heerlijk filmpje kunnen zijn, maar mijn blinde vlek was net niet groot genoeg.

3.5*

Veelal zien we Juliëtte Binoche in ingetogen, introverte rollen. Daardoor was het des te interessanter om haar de rol van Suzanne, de poppenspeelster te zien spelen. Suzanne is een theatrale, chaotische vrouw, voor wie je toch veel sympathie krijgt gedurende de film, omdat je voelt dat ze het allemaal wel goed bedoelt. Ook Simon Iteanu zet zijn rol mooi en natuurgetrouw neer. Het leek soms alsof het script niet volledig was uitgewerkt waardoor er veel ruimte voor improvisatie overbleef. Daardoor waren de dialogen heel natuurlijk. Het ging niet altijd ergens over, maar dat maakt het des te geloofwaardiger, wat de film erg sterk maakt. Een mooi ingetogen verhaal die voornamelijk beschouwend bleef. Alsof je het van een afstandje mocht bekijken.

Een mooie subtiele film. 4,5*

Geweldige film. Ik ben hier echt gevoelig voor. Een subtiel inkijkje in het leven van een Parijs gezin. Een poëtische voorstelling van hele gewone emoties (de band tussen Song en Simon met name), een fijne a-typische rol van Binoche en doormiddel van de rode ballon een fraaie extra laag die film in verbinding stelt met de filmhistorie en tegelijk een ode is aan de verwondering.

Helemaal mijn film.

4.0*, dik

Hmm, wat is het doel van deze film vroeg ik me wel eens af bij het kijken hiervan. De Chinese regisseur Hou laat gewoon wat dagen uit het leven van Juliette Binoche (dit keer in een wat druk doende rol), haar zoontje en een Chinese oppas zien. Het kabbelt maar voort, nergens gaat de film naar toe. Ik kon er niet zo veel mee, maar vervelen deed ik ook weer niet.

De titel van de film (en de film zelf ook) refereert overigens naar Le ballon rouge, een korte film uit de jaren '50. Ook een rode ballon vliegt zo nu en dan voorbij in de film. Dit vond ik wel wat geforceerd en ik ben ook niet van plan een diepere betekenis achter die rode ballon te zoeken .

Grappig zijn die comments over deze film dat er niks bijzonders gebeurt. Het ligt er maar aan wat je bijzonder vindt natuurlijk. Dit zijn namelijk alledaagse levens, waarmee je tegelijk zegt: mijn eigen leven is niet zo bijzonder.

Enfin, erg fijne Hou weer. Juist in die kleine momenten zijn zo fijn bij hem, anders dan bijvoorbeeld Linklater heel hard probeerde in Boyhood - misschien dat die film daarom zo hoog wordt gewaardeerd, pretenderen het alledaagse te tonen maar nu net de grote momenten pakken. Hou houdt het daadwerkelijk klein. Mooi voorbeeld is die lange scène met de pianostemmer. Juist bijzonder en herkenbaar in zijn alledaagsheid. Ook de beelden van een grootstad zijn weer erg fraai. Mooi belicht, kalm geschoten, fijne shots van trams en treinen zoals we van Hou gewend zijn maar nu in een voor mij meer herkenbare Europese stad. Niettemin blijft het gevoel hetzelfde.

Wat mij betreft had Hou daarvan nog meer mogen tonen, maar hij richt zich meer op de interieurscènes met een weliswaar schitterende Binoche, maar dat is allemaal net wat minder van niveau dan zijn observerende camera. 4,0*.

Ik had vooraf m'n bedenkingen bij dit Franse uitstapje van Hou, maar hij levert toch wel weer een fijne film af. Binoche is geweldig in de hoofdrol, als licht-chaotische parisienne, en daartegenover staat de bedachtzame Song, die als au pair deel uit komt maken van haar gezin. Dat contrast geeft de film een fijn ritme. Tussendoor vliegt de rode ballon uit de titel, maar ik moet toegeven dat die stukjes me niet zo boeiden, ook al vond ik de korte film die als voorbeeld diende best leuk.

Vond deze film vooral te genieten dankzij Binoche, die zo naturel speelt, maar ik ben sowieso wel fan van haar. Ze komt enorm sympathiek over en is nog steeds charmant. Geen echte hoogvlieger misschien (pun intended), maar plezierig om te volgen, deze Franse slice of life.