Le Voyage du Ballon Rouge (2007)

Origineel ooit wel eens gezien, ben wel benieuwd. Trailer zegt niet heel veel.

Vind 'm anders best leuk. Met Hou Hsiao-Hsiens frisfruitige muziekkeuze zit het opnieuw goed in ieder geval.

Lovende kritieken vanuit Cannes, oa hier.

Zo'n lieve film, met een zo leuke Binoche en zo lekker over niets. Ik vind het echt (een) kunst.....

Is dit een remake van die korte film "Le Ballon rouge"?

Remake weet ik niet zeker maar hij heeft er zeker mee te maken las ik ergens..

Erop geinspireerd, een hommage eraan, dacht ik.

Wat weet Hsiao-hsien Hou hier toch weer met eerbied een kleine eigen realiteit te scheppen. Vanaf de openingsscène van een deinende ballon, meegenomen door zachte briesjes, weet je waar de film om draait. Net als in het briljante Kôhî Jikô is het vooral een beschouwing, waar personages de vrije loop krijgen, waar stilte een belangrijke rol speelt en een behaaglijk gevoel je al snel overmeesterd.

De personages stellen zich langzaam open en zo wordt het een steeds intiemer portret, waar de ballon net een toeschouwer is. Julliete speelt goed, alhoewel ik eigenlijk Song echt heel goed vond spelen. Dit had waarschijnlijk met haar berustende blikken te maken. Het jongetje was verder ook echt fijn, speelde zijn rol met verve, zodanig (zo pastel) dat het haast geen acteer rol leek.

Dit jaar overigens lang niet zoveel weglopers als bij zijn vorige Kôhî Jikô waar weldra drie kwart van de zaal buiten stond. Dit ligt denk ik vooral aan het feit dat deze film toch meer om zijn dialogen draait, waardoor hij misschien door sommige mensen minder als saai wordt ervaren. Van mij mag het verder allemaal zo sereen en stil als het maar kan. Toch blijft ook dit vooral een film over berusting en sfeer. Ik heb weer erg genoten, en kan wel zeggen dat Hou's stijl mij erg aan het hart ligt. Zijn uitstap naar Frankrijk werkt, het voelt goed aan, al moet ik zeggen dat zijn Japanse uitstap me nog meer mee wist te krijgen.

is inderdaad niet een remake, maar hommage aan.

En ik ben dus een van die personen die dit soort films als saai ervaart. Sorry, maar als ik mensen gewone dingen wil zien doen ga ik wel in een warenhuis in de koffiegelegenheid zitten. Zie ik waarschijnlijk zlems nog meer drama.

Weet iemand wat de pianomuziek in deze film was? En dan doel ik niet op het (overigens ook briljant en zeer smaakvol gekozen) stemmen van de piano.

Als geheel was dit trouwens mijn hoogtepunt van het afgelopen iffr. Teder en beeldschoon.

Teder en beeldschoon inderdaad.

Zojuist gezien op CinemAsia Filmfestival bij mij om de hoek in Rialto. Over 40 minuten maar weer die kant op voor de Japanse Asyl: Park and Love Hotel (2008), debuutfilm van regisseur Izuru Kumasaka.

Algemeen verslag van het festival volgt nog.

Le Voyage du Ballon Rouge is een klein meesterwerk, de hoeveelheid subtiliteit die erin schuilgaat maakt de film uitermate geschikt om telkens opnieuw te bekijken; vol ontroering en veelal met een brede glimlach.

4.5*

Ik zal dat binnenkort eens proberen uit te zoeken. Prachtige, dromerige, pianomuziek, sfeer deed mij sterk denken aan 'On green Dolphin Street' van Herbie Hancock.

Volgens mij is de pianomuziek speciaal voor de film gecomponeerd door Constance Lee.

In de film komt de volgende muziek voor:

Le voyage du ballon rouge performed by Constance Lee

Emmenez moi performed by Charles Aznavour

Tchin tchin performed by Camille (Franse bewerking van een Chinees nummer)

Ah, dank. Die laatste twee zijn het allebei niet inderdaad, dus het zal de muziek van Lee zijn.

Een nieuwe componist? Ik kom zo gauw nauwelijks iets over hem/haar tegen op internet. Behalve her en der ook de (volledige?) naam Camille Constance Lee.

http://www.allmovie.com/cg/avg.dll?p=avg&sql=2:519288~T2

Neo, is de naam jou bekend?

Nee, nooit eerder van gehoord. Alle betrouwbare bronnen geven deze wel credit voor de origineel gecomomponeerde score, zowel onder volledige naam als onder Camille.

Ik vraag me af of de naam Camille Constance Lee wel correct is. Volgens mij is er een komma weggevallen in sommige weergaven van de muziekcredits. Ik zie bij composer namelijk ook wel staan: Camille, Constance Lee, en vermoedt dat dat verwarring veroorzaakt heeft.

Immers de Tchin tchin bewerking is van Camille. En Camille is wel bekend: http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=116354929

Overigens gaf het officiele Cannes-pressbook helemaal geen credit voor de muziek...

Ik ken wel meer persmappen van de distributeur/studio van films zelf die het laten afweten als het om de muziekcredits gaat. Mocht contact met die persoon op myspace niet lukken, kan je ook altijd nog een productiemaatschappij erom vragen.

Ja, lijkt mij na jouw verhaal ook onwaarschijnlijk.

De vele positieve reakties over deze film verbazen mij toch enigszins. Hoewel de personages niet onaantrekkelijk waren ging de film toch verder nergens over. Het waren niet meer dan alledaagse verhaaltjes. En om daarmee een hele film te vullen?! .

De pianomuziek daarentegen vond ik zéér mooi. Paste erg goed bij de stadsbeelden met het zwevende ballonnetje. Die beelden vond ik trouwens erg mooi om te zien.

Voor de rest is deze film toch echt niet aan mij besteed. Gewoon te saai.

2,5*

Merci!

Wellicht een zeer artistieke film en zo, maar ik heb me werkelijk doodverveeld aan al dat obligate geouwehoer. Film ter plekke om Juliette Binoche heen verzonnen zonder scenario en duidelijk doel. Je voelt bijna Hsiao-hsien Hou denken... mijn handelsmerk is de alledaagsheid uitvergroten en dat ga ik nu in de Franse arthouse etailleren.

1*

ps: als je dan toch van plan bent om een artistieke kutfilm te maken, maak er dan serieus werk van. De hele wereld weet hoe een 8 mm film oogt. In deze film krijg je een 8 mm te zien die 40 jaar oud moet zijn, maar duidelijk digitaal is met wat vlekken erop. Klein detail maar toch ook weer veelzeggend.

Een ideale onthaastingsfilm voor een vrijdagavond. Nou niet gelijk Hou's beste werk (verre van dat), maar zelfs dan is het altijd nog een aangename film met fraaie muziek en een a-typisch gecaste, maar perfect passende Binoche.

De film heeft wel erg te lijden onder het gebrek aan "sense of urgency", want alle beslommeringen zijn marginaal en daarom kent de film geen katharsis of moment waarop er iets met de personages en daarmee de kijker gebeurd. Ook Mark Lee Ping-bin heeft beter werk afgeleverd.

Maar fijn tussendoortje, zeker omdat mijn vriendin en ik recentelijk in Parijs waren en ook net de kortfilm van Alberto lamorisse Le Ballon Rouge hadden gezien.

Rustige film met een goede cast en mooie muziek..vier sterren

Ik heb net het origineel gezien, dat vond ik erg mooi, dus ik ben nu erg benieuwd hiernaar. Ik ben vooral benieuwd of het bijna twee uur kan boeien. (Het origineel is maar een half uurtje en dat is precies goed.)

Het is een hommage, he. Geen remake.

Had de hommage ook maar een half uur geduurd

Nee sorry, deze slaapverwekkende kunstzinnig opgesmukte arthouse lookalike kon me geen seconde boeien.

Hoe simpel het volgen van een rode ballon dan ook is, het fascineert mij toch wel. Hiermee werd ook meteen de rustige toon van de film op de kaart gezet, met weinig echt drama, maar je wel helemaal meesleurt in het normale leven van een gezin. Er zit een subtiliteit en rust in die mij toch wel flink heeft ontroerd.

Het zouden mijn woorden kunnen zijn. Je weet de franse film op zijn waarde te schatten of niet. Ik bewonder de stijl van vele typische franse films, het gevoel erin, de normen en waarden die vaak zo anders zijn dan de amerikaanse. Voor mij is het vaak een opluchting eens naar een aangeboden franse film te kunnen kijken. Je ziet ze m.i. veel te weinig, zelfs in de bios en TV.

Je kunt je afvragen of een film van regisseur Hsiao-hsien Hou wel typisch Frans is.

Ik moet me helaas aansluiten bij de 'saai'kant in deze discussie. Was erg enthousiast door de recensie in de kunstbijlage van de VK en ben zeer teleurgesteld.

Thuis had ik 'm afgezet, in de bios ben ik blijven zitten. Mijn partner en ik hebben veel van de tijd gevuld door te bedenken welke plottwist deze film voor ons nog zou kunnen redden. We verzonnen er een heleboel, helaas werden onze gebeden slechts marginaal verhoord.

Ik bedoel hiermee dat ik de verrassing dat de huurder en Juliette elkaar in de haren vlogen heb kunnen waarderen. Juliette's vertolking over het algemeen vond ik te pruimen. De prachtige beelden van Parijs ook (ballon bij 'metro'station).

Maar dat is toch véél te mager. Zo traag. Er gebeurt zó weinig.

Per definitie: In alle films met dezelfde speelduur gebeurt er evenveel.

Hoeveel iemand ervaart dat er gebeurt = het aantal betekenisvolle elementen dat gepercipieert wordt in een bepaalde hoeveelheid tijd.

Veel mensen bedoelen dus: 'Ik was niet in staat voldoende betekenis toe te kennen aan deze film en daardoor komt deze op mij over als één waarin er zeer weinig gebeurt.'

Hoeveel er 'gebeurt'' in een film wordt bepaald door hoeveel er in iemands geest gebeurt.

Veel mensen kunnen lang naar één schilderij kijken en op basis hiervan b.v. associëren, deduceren, narratieve elementen aanbrengen en fantaseren; betekenis ontlenen. Er gebeurt wat.

Eén schilderij komt overeen met één frame. Go figure.

Het idee dat film gebonden is aan een specifiek narratief kader (waardoor bij sommigen het idee ontstaat dat er meer gebeurt dan wanneer dit kader ontbreekt) is net zoiets als beweren dat een schilderij alleen dan interessant is indien er een groot aantal elementen op is afgebeeld.

Film kan zijn wat het zijn kan. Beeld en geluid. Symbool, betekenis, verhaal, beweging, theater, gedicht. De vraag is niet hoeveel er gebeurt, maar of het gepercipieerd wordt. En gewaardeerd.