W la Foca! (1982)

Grappige poster.

Staat de titel voor WTF in het italiaans?

Geloof het of niet, maar de censor had zo zijn eigen interpretatie van de titel- niet bovenstaande uiteraard, en ook niet "leve de zeehond " - ondanks de echte aanwezigheid van een schattige rob. Om het allemaal nog absurder te maken : vanwege die "obscene " titel werd de film uit de roulatie gehaald ondanks een reeds 18 + rating ! Klinkt nu ongelofelijk, was het toen denk ik ook wel. Het resultaat voor de film was echter onverwacht positief : hij bereikte dankzij deze stupiditeit een mythische status die werd bezegeld dankzij de opvoering ervan in Venetië in 2004 onder auspiciën van ene Quentin Tarantino, die naar verluidt ook de eigenaar was van de verloren gewaande copie en dit bombardeerde tot meesterwerk. Wat dan door allerlei kontlikkers als Eli Roth braaf werd overgenomen.

Natuurlijk slaat die status verder tamelijk nergens op, zeker voor wie vertrouwd is met het dadaistische oeuvre van auteur Cicero ( ooit assistent van Fellini...), immer garant staand voor een cheesefest, zo ook hier. Wat we hier hebben is niet zozeer een film als wel een verzameling sketches, ook dat niet ongebruikelijk in het "genre "( barzelette ) , maar de stupiditeit, vulgariteit en onzinnigheid ervan is dermate verbluffend dat je toch bijna zou gaan vermoeden dat dit wel geniaal moet zijn..

Is het natuurlijk niet, maar er zitten wel enkele briljante dingen in : reeds het begin al waar een blutte Pozzi-nog geen pornoster- haar treinreis betaalt door zich offscreen te laten afwerken door iedere passerende conducteur ( ik hoop dat mijn reet het volhoudt tot de bestemming, zegt ze ) , met later nog aardige vondsten als de hitsige opa Billi, de nymfomane vrouw en dochter ( die zich door dezelfde dude laten afwerken waar Bombolo er bij zit ) van anti- held Bombolo de oversexte huisarts die slechts arts is geworden om patiëntes uit te kleden en in zijn rol tamelijk ongeloofwaardig is, de roetzwarte bonne Domenica, de running gag met de zwerver en natuurlijk zeehond Enrietta die na een klysmabehandeling geneest van een verstopping en onderkoeling door ijsblokjes uit te schijten via een orkanische ruft.

Grappigst echter de scène waarin de 18- jarige zwakzinnige zoon des huizes op verzoek van papa ontmaagd dreigt te worden door de zwarte bonne.

"wil je dat ik doe wat papa ook met mama doet ? "

"hetzelfde als wat ik zie wanneer ik door het sleutelgat gluur in hun slaapkamer? "

Na bevestiging draait het ventje zich op bed om, en laat een gigantische ruft !

Briljant, en qua niveau wel symptomatisch voor wat u hier kunt verwachten, dat en del Santo die om de 5 minuten haar tieten laat zien.

Maar dat wil nog niet zeggen dat je de boutade- de zoveelste- van Tarantino serieus moet nemen. Het is het non plus ultra van trash, en in dier voege wel weer interessant.