Brenda Starr (1989)

De eerste positieve stem voor deze film blijkbaar.

Ik vond het eindelijk eens leuk om een stripverfilming te zien die ook beseft dat het een stripverfilming is. Overacting mag wel en enkele absurde gebeurtenissen. Kleurrijk, duidelijk verhaallijn met soms wat absurde humor. Het geheel is wel voor een jong publiek bedoeld, maar ik betrapte me toch regelmatig op een lach.

Stripverfilmingen als Superman, Batman of Spiderman nemen zich veel te au serieux, terwijl hier nog echt het stripgehalte hoog wordt gehouden. En gelukkig blijft de film bespaard van dubbelzinnige sexmoppen (American pie en consoorten), stomme woordspelingen (Naked Gun toestanden) of drukdoenerij (de Eddie Murphy films).

Aan te raden voor jongere kijkers, maar zeker leuk als tussendoortje voor liefhebbers van komische films.

Brenda Starr is de vrouwelijke Hudson Hawk, waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat de film zo godsgruwelijk slecht is dat het tegelijkertijd weer een avant-garde kunstwerk op zichzelf wordt. Ik vraag me zo hard af of Brooke Shields van zichzelf zo slecht acteert, of dat dit echt de bedoeling van de regisseur was, maar het eindresultaat is om van te huilen van het lachen zo slecht. Timothy Dalton, de beste man, is de werkelijk de enige die een performance geeft die enigszins de moeite waard is, al vraag ik me bij hem nu in de tussentijd ook af om wat voor reden hij in dit soort films beland. De beste man is een van mijn favoriete James Bond acteurs, maar met uitzondering van Hot Fuzz en die films zie ik hem iedere keer in gigantische troep voor komen.

Goed, Brenda Starr is een journaliste die vaker van pakje wisselt dan Lady Gaga en zichzelf op de een of andere manier mooi kan blijven houden, zelfs als ze in de Amazone-rivier is gevallen of over daken heeft moeten springen terwijl ze achterna gezeten wordt door Russen. In dat opzicht is Brooke Shields een perfecte actrice voor deze rol, want ze heeft met haar grote blauwe ogen en krullen een perfect poppengezicht voor het plastieken personage wat ze moet spelen. Ze is een stripfiguur die ineens besluit dat ze geen zin meer heeft om naar haar ontwerper te luisteren en prompt verlaat ze de strip, waarop de tekenaar haar achterna moet gaan in de wereld binnen de strip om haar over te halen weer terug te komen. Waar dit allemaal op slaat is compleet onduidelijk, maar in al dit absurdisme blijft de film wel intrigeren.

Van cartoonesque Russen, tot Timothy Dalton als Braziliaan met Brits accent die als Zorro met een ooglapje op een paard in de jungle verschijnt, van auto's op raketbrandstof tot een op krokodillen surfende Shields: de opeenvolging van bizarre scenes houdt zo weinig steek dat het te verbazingwekkend is om te stoppen met kijken. De film verandert vaak van setting en biedt steeds een breed scala aan kleuren, flauwe grappen, mislukte slapstick en achterlijke personages, dat het gewoon onmogelijk is de slechtheid niet als bijzonder grappig te ervaren. Er zitten zoveel pijnlijke mislukte grappen in, dat deze mislukkingen op zichzelf weer geslaagd te noemen zijn en dat is iets wat toch knap is.

Onmogelijk goed te noemen, maar ergens maakt dat de film juist zo geslaagd. Als je Hudson Hawk niet aan kunt, moet je deze film vooral links laten liggen. Kon je om die film met een pijnlijk gevoel nog steeds lachen, dan zal Brenda Starr je geen windeieren leggen.