Stranger Than Paradise (1984)

Dit is gewoon zo'n mooie tijdscapsule van een film, zelfs al zouden het allemaal slechte acteurs zijn, dan nog is het mooi om te zien hoe stedelijk Amerika er uit zag in de jaren tachtig. Dat Lury af en toe wat te geforceerd acteert, daar wen je aan. Dat er niets wonderbaarlijks gebeurd in de film dat je wakker houdt? : heb je zelf wel eens een wonder meegemaakt?

Deze film is gewoon de verfilming van de dagelijkse sleur van het leven en laat zien dat in elke stad, in elke staat, in elk land, in elk hoofd verveling op de loer licht, en dat het werkelijk niet uitmaakt waar je bent, zolang je je maar thuis voelt.

Alleen de louche rapneger's motoriek en slang bij de zee, dat was net even iets te veel van het goede.

Maar het blijft een schatkist van zwartwit

Volkomen gelijk.

Slice of life of oeverloos saai? Kan me beide reacties wel voorstellen. Neig meer naar het eerste. Kon deze tegenhanger van the American Dream wel op prijs stellen. 3,5 sterren. Heeft niet zo'n hoge herzieningswaarde vrees ik.

Jarmusch heeft tot nu toe nooit een film gemaakt die minder dan geweldig is. "Stranger Than Paradise" is misschien niet zo goed als zijn meesterwerken "Down By Law", "Night On Earth", "Dead Man" of "Mystery Train", maar veel scheelt het niet. Prachtig.

Voor mij is het andersom.

Stranger than Paradise is wat mij betreft zijn echte meesterwerk. De rest is eveneens briljant, maar doet toch net iets onder.

Maar da's persoonlijk

Het lijkt nog een beetje teveel op een afstudeerfilm, deze tweede speelfilm van Jarmusch.

Het is vrij gekunsteld in elkaar gezet en het lijken soms net sketches die achter elkaar geplaatst zijn.

Op alle fronten minder goed dan de latere Jarmusch films, maar toch wel een charmant filmpje.

Dit is in feite z'n eerste echte speelfilm.

De voorloper, Permanent Vacation, was namelijk zijn afstudeerfilm

Prachtig stukje cinema van Jarmusch die me wist de fasineren

De film lijkt af en toe net op een toneelstuk.

Het is net of je naar jezelf zit te kijken op een zondag terwijl je nergens zin in hebt.

De dialogen zijn zeer triviaal zonder ergens heen te gaan, zonder boodschap.

Waarschijnlijk wil Jarmusch met deze film iets uitdragen.

Ik haalde er een paar dingetjes uit:

- De zinloosheid van het bestaan

- De trooseloosheid van het bestaan

- De mens zonder primaire driften die de dagen van zijn leven probeert door te komen (waar dan ook weer 'de zinloosheid van het bestaan' in terugkomt.)

Eigenlijk een film die het nihilisme aan wil tonen of onderstrepen en daarin passen de troosteloze 'decors' en achtergronden perfect.

Misschien dat iemand anders er weer wat anders uit haalt maar dit kwam er bij mij naar boven drijven toen ik naar deze film keek.

Ik heb in ieder geval gefasineerd zitten kijken naar deze bijzondere film die stiekem toch een klein meesterwerkje is.

Ehrm?..

Ik vond hem serieus goed. Normaal hou ik nooit van dit soort trage slice-of-life films zoals het hier genoemd wordt maar op een of andere boeide de film me heel erg. Er zit niet echt een verhaal in maar het kijkt gewoon heerlijk weg. Mooi zwart-wit gefilmd, mooie film

4*

Scene bij de bioscoop was trouwens echt hilarisch

Gister nacht rond een uur of 3 nog proberen te kijken.. maar omdat ik aardig wat op had heb ikdeze film na een half uurtje maar uitgezet.. niet omdat hetzo slecht was.. maar kon mijn aandacht er niet meer bijhouden

Morgen middag nog maar eens proberen!

Best een aardig filmpje! maar niet iets voor als je al vrij moe bent en alcohol inje bloed hebt(zoals mijn post eerder )
In de film zelf gebeurd opzich vrij weinig.. maar de hele sfeer die onder andere met het zwart/wit wordt gemaakt vond ik erg goed overkomen!
En zelfs de soundtrack van:I Put A Spell On You paste perfect in de film en deed de sfeer alleen maar goed!
Vooral in het begin van de film wordt er weinig gezegt.. misschien om aan te duiden dat de hoofdpersonages een vrij saai leventje hadden.. later in de film wordt de gespreksstof wat meer.. maar nergens te veel.
Het einde vond ik ook helemaal niet slecht.. en door het half om half open einde valt er lekker te discuseren over deze film.. omdat het veel aan de kijker zelf overlaat van hoe.. en wat.. en waarom
Geef deze film puur om de erg mooie sfeer al 3 sterren.. maar vooral voor het einde/de personages waar we allemaal wel iets in herkennen, en de erg mooie soundtrack geef ik een halfje meer.. omdat deze film op een goede manier anders is dan de *standaard* zaterdagavond film

Bytheway.. Heb de soundtrack gelijk even binnen gehaald

Tegelijk een lelijke en een mooie film. De zwart/wit 'tint' (ja, dat klinkt gek) is niet heel mooi, maar bepaalde contrasten en vooral de lange shots zijn wel mooi.

Wel fijn die Jarmusch films die niet al te verhalend zijn, maar hij creëert vaak net wat te weinig sfeer om er een echt goede film van te maken. Wel redelijk boeiend verder, dikke 3*.

Het 'speciale' zie ik er niet in, normaal houd ik wel van een langzaam tempo, maar deze keer viel het tegen. Het was gewoon te saai, jammer dat ik het briljante er niet van in zie. Als het er uberhaupt wel is.

Hoe meer ik van Jarmusch zie, hoe meer ik het ga waarderen. De flegmatieke personages, strakke cinematografie en trefzekere muziekkeuze staan gewoon garant voor kijkplezier. Vind hier dan ook weinig pretentieus of arthouserigs aan. Nee prima film zoals alleen Jarmusch ze kan maken. Ik moet rap Down by law herzien.

Lelijk en zonder houvast. Maar dat heeft ook zijn charme's.

Jarmusch zet hier toch wel wat neer. Na kennis gemaakt te hebben met de Directors collection van A-Film, het deel van Jim Jarmusch maar gekocht. Daarin zat de film Broken Flowers een kleine biografie en deze prent.

Ben toch wel verrast. Want deze film geeft iets weer wat ik eigenlijk nog niet zo in een film heb gezien. Namelijk een paar mensen die totaal geen houvast, structuur of ook maar iets dat hun bindt in hun leven hebben. Een andere kant van Amerika waar mensen hun eigen leven leiden maar eigenlijk nergens heengaan of iets bereiken. Jarmusch weet dit erg goed te brengen.

Met een klein budget wat onervaren acteurs en gewoon gaan schieten. Dit levert een film op die eigenlijk visueel wisselvallend is. We zien prachtige shots, zoals die strandscene maar ook lelijke shots van een kamer ergens in New York. Maar dit is de charme van de film. Vast komen te zitten in een sleur waar je moeilijk uit komt.

De 3 punten van Nightbreed zijn erg goed en sluit me daarbij aan. Het feit is gewoon zo dat er veel mensen zijn die geboren zijn en weer dood gaan. En gewoon hun leventje leiden. Eigenlijk best triest maar zo is het nu eenmaal.

Er komt nog wat humor voorbij en vooral de uitstraling van Richard Edson werkt daar aan mee. Want alleen al die kop van hem is onbetaalbaar.

Deze film spreekt me ook zo goed aan. Omdat ik vaak over z'n soort bestaan nadenk. De sobere en grijze achterkant van de American Dream.

Eerst Jarmusch en binnenkort eens Broken Flowers opzetten. Deze prent krijgt 4 sterren!

Lelijk vond ik de film allerminst, je ziet ook al in Stranger Than Paradise Jarmusch' ultieme gevoel voor sfeer en kadering terug. Het is duidelijk met minder materiaal geschoten, dat merk je ook wat in het geluid.

Al is het niet Jarmusch' beste, ook dit is weer een lekkere sfeervolle film. Het mist lang wat van de allure zoals in Down By Law waar hij wel voluit gaat, daarom een stuk lagere score, maar dat laatste kwartier is wel echt prachtig hoor. Het is een beetje jammer dat het niet over de gehele linie zo denderend is, vooral het eerste stuk is niet zo gek boeiend.

3.5*

Wat een heerlijk sfeervolle film. Monotoon maar te gelijk zo charmant. Ondanks er 'niks gebeurt' verveeld de film geen seconden. 90 minuten lang weet de film te verwonderen. En waarmee vraag je? Geen idee!!!

Niet vaak heb ik het gevoel te willen applaudisseren voor een film van enthousiasme. Maar heel even had ik dat gevoel hier.

Gewoon een prachtig deze film!

heerlijk op z'n tijd, zo'n rustige minimalistische film. geen cuts binnen een scène,geen kleur, geen close-ups, niet teveel lawaai en nauwelijks personages; maar wel enorm veel sfeer, humor en menselijkheid. uitzonderlijke film.

Het lijkt alsof Jarmusch tegen zijn acteurs zegt: ben gewoon jezelf en doe wat je normaal ook zou doen. Geen script, geen scenario dat ze al tientallen keren hebben doorgebladerd en weinig scènes die overnieuw gespeeld hoeven te worden. Althans, zo komt het op me over en ik vind dat goed werken. Als in een Tarantino waarin we twee mannen zien die een lijk opruimen wordt hier een bed uitgeklapt of over het strand gewandeld. Het zijn geen omstandigheden die op de voorpagina thuishoren maar juist hierdoor ontstaat er een bijzonder pakket. Altijd mooi als een regisseur zijn eigen ding doet en met slechts enkele shots zijn verhaal verteld. Je weet eigenlijk ook nooit wat er gaat gebeuren en het einde is dan ook best slim afgewerkt.

Ik houd zoveel van deze film.

Zowel wat er op het scherm verschijnt, als hoe het op het scherm verschijnt, zijn van een enorme schoonheid. Zo'n onnadrukkelijke (soms kale, minimale, lege) schoonheid, die je tijdens de film stilletjes besluipt, om je uiteindelijk achter te laten met een gelukzalig gevoel.

Een van de mooisten.

Zag hem voor het eerst jaren geleden in De Effenaar in Eindhoven. Sindsdien vele malen bij mij op het kleine scherm.

Blijft één van mijn favorieten. John Lee Hooker en goongumpa hebben hierboven alles eigenlijk al verklaard.

De originele filmposter hangt al jaren ingelijst bij mij aan de muur (naast die van Clean, shaven by the way)....

En uiteraard de muziek van het John Lurie kwartet - op zichzelf al een juweeltje.

Vannacht te zien op TV > ZDF > 02:20 uur

Vakantie in Amerika. Alleen het seizoen had misschien wat beter gekozen kunnen worden. Heerlijke sfeer en mooie zwart / wit plaatjes. De film deed me wat denken aan "Stroszek" van Werner Herzog. Alleen het einde van deze film is een stuk positiever.

Herzien en vond hem helemaal niet saai. Heeft dus wel die hoge herzieningswaarde, die ik jaren eerder betwijfelde. Lekker loom tempo en een film met heerlijke humor. Jarmusch is een held.

Zeer jammer dat zelfs de vermaarde Criterion-versie geen audiocommentaar heeft. Wat hadden we van het (creatieve) productieproces kunnen opsteken!

Wel in bijgeleverd boekje enkele aantekeningen van Jarmusch over de film, met name het hoe en waarom achter de opmerkelijke vorm.

En natuurlijk koesteren we de bonusdisc met daarop Jarmusch' eersteling: Permanent vacation.

Al met al een mooie release, die bij mij naast andere Criterion-juweeltjes staat als Naked, Paris Texas, Wings of desire en Clean, shaven...

Jim Jarmush is me toch een ietwat eigenaardige regisseur. De eerste twintig minuten hier, had ik het idee, dat dit weleens veruit zijn minste film kon gaan worden. Ik vond het zwart-wit gebruik niet echt mooi en de personages gaven mij ook nog niet veel reden, dat dit nog leuk zou kunnen gaan worden. Er gebeurt verhaaltechnisch nauwelijks wat en je vraagt je af waar Jarmusch op dat moment heen wil.

Gelukkig wordt het daarna beter. Jarmusch laat zien dat de mensen in deze film eigenlijk maar een weinig bijzonder leven leiden en het eigenlijk vaak ook wel best vinden. Uit de meest simpele zaken, zoals bijvoorbeeld het kaarten met elkaar, wordt plezier gehaald. Jarmusch zorgt er tevens voor dat het allemaal heel losjes en natuurlijk oogt. Het doet hier en daar wat aan de stijl van John Cassavetes denken, maar hier wordt er weer net een wat andere wending aan gegeven. Uiteindelijk blijkt dit dan nog best een plezierige wegkijker. Het is ook leuk dat het laatste gedeelte best onvoorspelbaar is.

Het blijven leuke films, die Jarmusch maakt. De één wat beter dan de andere en ondanks dat Stranger Than Paradise slecht begon, eindigt het toch bijzonder aangenaam.

3,5*

Film met een ziel.

Als je geen budget hebt, moet je origineel uit de hoek komen. De blockbuster van het jaar mag je dan al zeker op je buik schrijven, maar arthouse liefhebbers/filmsnobs zullen misschien wel happen. Jarmusch lijkt dat te snappen. Het hoge zwart/wit contrast en de gortdroge humor leveren in ieder geval een uniek filmpje op. Mooi meegenomen is dat Stranger Than Paradise op die manier tijdlozer is dan het gros van de Hollywood-producties uit dat decennium.

De loftrompet laat ik wel achterwege, want écht overtuigen doet deze film toch niet. Het is soms een beetje flirten met amateurisme op het vlak van beeldkwaliteit en montage. Ook de soundtrack was niet echt mijn ding. Soms irritant, soms slaapverwekkend. Beter hadden ze gewoon geen muziek gebruikt.

Leuk project, zeker geen tijdverspilling. Maar verwacht niets sensationeels. 3*