The Way (2010)

Mooi, puur gegeven voor een film en grotendeels pakt dit ook wel goed uit. Echt sentimenteel wordt het nergens en de film kent een flinke reeks indrukwekkende momenten. Sheen is overtuigend in de hoofdrol als zwijgzame, introverte en enigzins wereldvreemde man die langzaam ontdooit. De groep reizigers om hem heen is ook prima gekozen; vooral Yorick van Wageningen (''Hoi, ik ben Joost uit Amsterdam'') is bijzonder sympathiek. Niet alle scenes werken even goed en er is een overdaad aan muzikale intermezzo's, maar het geheel kabbelt prettig voort naar het fraaie, ingetogen einde.

Wat een schitterend Drama was dit zeg! Dat zo'n lange wandeltocht toch niet saai is, is verschrikkelijk knap. Het voelt alsof je er de hele weg zelf bij bent en raakt bij alle 4 de personages betrokken. Er wordt goed de tijd genomen voor alles, maar niet op een ergerlijke manier. Schitterende plaatjes van de natuur komen voorbij. Het verbaasde me dan ook dat ze geen enkele foto hebben genomen. Ook de karakters die ze onderweg tegenkomen uit allerlei plaatsen zoals de wat fanatieke Bask, de vreemde Spanjaard die een stempel met zijn hoofd erop heeft en doet alsof hij niet alleen woont, de zigeuner-vader etc.etc. Het acteerwerk is geen acteren meer, aangezien het gewoon een documentaire lijkt. Zo goed en echt wordt er gespeeld. Onze Nederlandse vriend Yorick van Wageningen die wat pondjes is moeten aankomen voor deze rol slaat geen flater. Hij is zelfs een echte aanvulling. Kara Unger vind ik een lekker ding. Ik moest eerst even goed kijken of zij het wel echt was. Het was ook nodig dat er een vrouwelijke rol bij was vond ik, dus goed gedaan. Martin Sheen, hij kan het nog steeds. Ik vond hem tot het moment dat hij bezopen is en opgepakt wordt echt een grote klootzak. Zo'n Amerikaan die het klusje wel even in zijn ééntje zal klaren en voor de rest helemaal in zijn eigen wereld zit en zijn narigheid boven die van alle anderen stelt. Gelukkig maakt deze pelgrimstocht uiteindelijk een andere man van hem en begin je hem ook wel een goede kerel te vinden, al blijft hij wat afstandelijks houden. Ook de muziek draagt de film naar nog grotere hoogtes. Allerlei bekende nummers komen voorbij, maar vooral het gepingel van de gitaar gedurende de hele film is perfect gekozen. Werd ook niet saai. Kreeg ook wel bepaalde stukjes een krop in mijn keel. Niet perse op 1 moment, maar meerdere momenten. Vooral als Tom zijn zoon Daniel in zijn fantasie op de route voorbij ziet komen is het moeilijk om daar helemaal niks bij te voelen. Het is zo zonde dat sommige ouders iets van hun kinderen verwachten wat ze eigenlijk zelf niet willen en er pas na zoiets tragisch achter moeten komen dat er meer in het leven is dan status of een goede baan. Ik kan nog wel uren doorschrijven over deze fantastische film, maar het enige wat ik kan zeggen is dat je The Way gewoon met eigen ogen moet gaan zien! Ik zet hem in mijn top 10 en dat heb ik vanaf dat ik hier lid ben pas bij 1 film eerder gedaan. Legends of the Fall moet nu zijn plekje opgeven voor dit pareltje.

Prima drama een soort road movie maar dan te voet , uitstekende rollen van de cast verder ook leuk om te zien dat Martin Sheen ook nog andere zoons heeft en een beetje normaler zijn dan de door gedraaide Charlie.De film wordt nooit saai en is een ware traktatie om te kijken.

Redelijk verfilmd verhaal met prachtige shots en een goed spelende Sheen.

Aan het verhaal ligt het niet en aan Sheen in de hoofdrol ook zeker niet. En ondanks dat de locaties gedurende de tocht ook mooie plaatjes oplevert is het geheel niet heel bijzonder. Vooral de stereotype bijrollen vond ik eerder vervelend dan sympathiek. Een uiteraard blowende Nederlander, een verbitterde vrouw en een Ierse schrijver zonder inspiratie waren voor mij geen interessante personages en leken eerder een rol te spelen om het verhaal interessant te houden dan dat ze dat zelf waren. Het is dan wel gebaseerd op een waargebeurd verhaal maar dit was allemaal iets te dik aangezet en toevallig vond ik.

De film kent ook zeker een aantal mooie momenten en scenes alleen niet genoeg om mij de volle 2 uur mee te slepen in hun tocht. Daarvoor zitten er toch te veel clichés in om realistisch over te komen.

Aardig om een keer gezien te hebben maar voor mij niet meer dan dat.

3*

Nee, sorry, ik heb het echt niet met deze film. Misschien dat het iets te dichtbij komt, te dichtbij wat ik in de bergen zoek - en dat is eerst en vooral niet het soort mensen dat deze film bevolkt. De camino lopen met een soundtrack - getverdemme. Dan loop ik liever een paar duizend kilometer verder naar Mekka. Want, waar gaat dit nou helemaal over - deze film heeft het over emoties voor beginnelingen.

De bespiegelingen hier zijn echt kinderlijk, en de wereldwijsheid ook. Nergens wordt het moeilijk, nooit zien we iemand tot het einde gaan, nergens komt puntje bij paaltje. Ga alsjeblieft eens alleen op vakantie voordat je jezelf aan dit soort dingen waagt - of nog enger, maak eens iets mee in je leven. Dan heb je het niet meer over stoppen met roken, writers block, of afvallen - maar meer over hoe je met het verlies van het liefste in je leven omgaat. Maak eens iets mee waar je tien- twintig jaar later nog steeds huilbuien van krijgt als je er alleen maar even aan denkt. Zoals misschien Tom, of Martin dat in deze film had kunnen uitbeelden - veel erger dan het sterven van je kind kan het toch nauwelijks worden. Maar precies dat krijgt geen plaats in dit werkje - waar zien we Martin, Tom, huilen om zijn zoon? Waar worden de emoties echt? Waar heeft hij het dan echt moeilijk, waar ligt hij zodanig in de knoop dat het echt niet meer lukt? De scene met de zigeuners is wel echt een totaal zwaktebod, een gebrek van waar het om zou moeten gaan - had hij niet veel meer met zichzelf de confrontatie moeten aangaan, in plaats van alle gedoe om zijn spulletjes en de as? Was de scene bij de rivier niet veel belangijker, uiteindelijk, en had hij daarvan niet moeten leren?

En, voor wat betreft Martin als mens, Emilio is hij misschien niet kwijt, maar Charlie toch zeker - de emotie zou hem niet vreemd moeten zijn. Maar je merkt daar in deze film niets van - het is allemaal als beton, niks gevoel, geen emotie, geen liefde, geen verlies, geen wijze levensles.

Zo bij elkaar geteld vind ik dit een heel erg teleurstellende en mislukte film. Emotie voor beginners - verder komt het niet.

Geweldig mooie film. Straalt pure rust uit, intimiteit, mooie beelden, vriendschap. En nergens wordt het cliche of zoetsappig. Een hele dikke aanrader.

De pelgrimsroute naar Santiago de Compostella met creditcards en luxe backpacks: erg veel inspirerender dan de Nijmeegse vierdaagse lijkt het me niet.

Mooie beelden, maar de onderlinge gesprekken van de personages stinken wel heel erg naar new age.

Meest hebben we nog genoten van Joost uit Amsterdam (Yorick van Wageningen): Nederlanders hebben altijd drugs bij zich en kunnen geen kaas weerstaan.

Dan komt Alanis Morissette nog prominent voorbij met "You Oughta Know" en dan concludeer ik maar dat dit voor het grote publiek een heerlijk drama zal zijn....ik kreeg af en toe wat irritatie bij dit Sheen/Estevez-familie-onderonsje.

Best wel een verrassing. Had nog nooit van de film gehoord, maar geleend van iemand die de Camino ook echt gelopen had en beloofde dat de film wel een getrouw sfeerbeeld geeft.

Leuke roadmovie met fijne bijrollen van met name Yorick van Wageningen als olijke Hollander.

En die hele tocht heeft toch wel iets heel inspirerends, al heb ik niks met de religieuze kant er van.

Aardig drama (niet al te zwaar) over een groepje mensen welke de pelgrimsroute (de Camino) loopt naar Santiago de Compostela (vergelijkbaar met het Pieterpad in Nederland ). De beelden zijn vaak fraai en hetzelfde geldt regelmatig voor de muziek die goed past bij het verhaal. Qua verhaal stelt het eigenlijk niet zo heel veel voor en ook zijn er behoorlijk veel storetypen (zoals onze Nederlander Joost met zijn drugs) en clichés. En uiteraard leest onze Amerikaanse vriend Martin Sheen de andere in het groepje regelmatig de les. De film kijkt zich wel lekker weg en ook Deborah Kara Unger was best lekker hoewel ze er in deze film soms best enorm uitgeleefd uitzag.

Een mooie drama/avonturen film...

Mooi verhaal...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi landschap/avontuur....

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende acteur Martin Sheen...

Goeie film waarin een vader de pelgrimstocht in de Pyreneeën afmaakt, waarbij zijn zoon is overleden. Enigzins een variant op de roadmovie. Een geloofwaardige dynamiek tussen de gezamenlijke reizigers en het valse sentiment wordt net vermeden. Verder een lekker tempo, mooie beelden van de route en een fijne soundtrack. Wel wat aan de lange kant.

Was zeer benieuwd naar deze film omdat ik 3½ jaar geleden zelf een deel van deze camino, het traject St. Jean Pierre de Port - Léon, heb gelopen. Helaas was ik na afloop van deze film niet bepaald enthousiast over de wijze waarop de regisseur de voettocht in beeld gebracht heeft. In de eerste plaats omdat van de volgorde van de routeplaatsen geen moer klopte. Zo laat Tom Avery zijn rugzak op de beroemde brug van Puente de la Reina in de rivier vallen en komt hij later in Pamplona aan, terwijl Pamplona zo'n 30 kilometer vóór die beroemde brug ligt. Dan zien we hem later op een terrasje zitten van een herberg ...in Frankrijk nota bene! Ik heb zelf in die herberg overnacht!! En zo zijn er nog wel meer dingen die qua volgorde helemaal niet klopten.

Dan het verhaal; wil je een leuke film over de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella maken, maak er dan een soort komedie van, maar geen drama met als uitgangspunt het overlijden van een familielid. Zo'n norsig iemand als Tom hoort helemaal niet op de camino thuis. Die Hollander en die Ier, die voelden de Camino perfect aan. Die probeerden er gewoon een gezellige boel van te maken. En zo hoort het ook.

In geen enkel opzicht met elkaar te vergelijken. De meeste caminogangers haten de massaliteit van de Nijmeegse 4-daagse.

2,0*

Mooie serene film die boeiend en klein wordt gehouden door de diverse personages en de aantrekkelijke landschappen van Frankrijk en Spanje op weg naar Santiago de Compostela. Het gaat over kleine situaties uit het leven gegrepen, over de mens zoals hij is en de voornemens van mensen om de kracht te vinden om betere wezens te worden. Voor Tom is het de zoektocht van een man naar zichzelf na de dood van zijn zoon. Het houdt allemaal niet zo veel in en zou het voorwerp kunnen zijn van een documentaire, maar toch blijft het boeiend en zorgt voor een moment van onthaasting.

Onafgezien van het boeiende en het avontuurlijke van dergelijke tocht en het emotionele van het intrige, is mij het wonderbaarlijke van de fotografie in deze film opgevallen. Tientallen scènes met onze stappers op weg en allemaal zijn ze verschillend, niet alleen de variatie in de mooie landschappen, maar ook de sfeer, de stemming, de onderlinge gevoelsmatigheid enz zijn uitstekend in beeld gebracht en houden het boeiend. Voeg daarbij de prachtige muziek en de overtuigende acteerprestaties en we kunnen spreken van een geslaagde film. Estevez flirt misschien wel wat met oversentimentaliteit en ook komt de fysieke last van dergelijke tocht, verwonderlijk niet erg aan bod, maar de film heeft zoveel andere goede kwaliteiten dat we daar niet zozeer hoeven bij stil te staan.

Ondertussen aan het trainen om zelf de Santiago de Compostela te lopen, die eind april volgend jaar gepland staat. 'Ter voorbereiding' heb ik vanavond deze film gekeken, en volgens mij geeft het een heel realistisch beeld van hoe de reis zou kunnen verlopen. Aangenaam verrast door de simpele maar doeltreffende benadering. Enige kritische noot is dat de verdieping in de karakters wat mij betreft nog sterker had kunnen worden neergezet. Desondanks een prachtige en ontroerende film, die mij alleen maar enthousiaster maakt om zelf het avontuur aan te gaan. *3,5

Het verhaal sprak me wel aan, mede gezien de (potentieel) mooie locaties en ontmoetingen die vermakelijk of ontroerend kunnen zijn. Dat eerste is ook wel het geval, de karakters zijn echter niet zo boeiend. Het begint al met Tom, een weinig sympathieke man die ineens eer wil betuigen aan zijn overleden zoon. Hij houdt iedereen op afstand, maar toch houden ze allemaal van 'm, maar waarom?

Van de overige karakters speelt Unger een vreemd personage en van Wageningen, ook al zorgt hij voor wat humor, een oppervlakkig persoon. De verschijningen van Daniel maakte dat het er allemaal wel erg dik bovenop lag.

Toch, de vaart en locaties maken een hoop goed.

Een roadtrip met de benenwagen.

Iedereen heeft een eigen verhaal wanneer ze de Camino de Santiago bewandelen en dat wordt bijzonder mooi in beeld gebracht in The Way. Emotioneel en met een vleugje humor.

Het mooie grillige Noord-Spaanse landschap en de Spaanse dorpjes/steden zoals Burgos en Santiago de Compostella zijn een feest van herkenning als je er bent geweest.

Ik ben zelf helemaal geen wandelaar en heb de Camino-route met de auto gedaan maar na het zien van deze film heb ik er wel zin in gekregen om hem te gaan lopen.

Redelijke maar ook gemakzuchtige film. Men neme:

-vlakke karakters, met de nodige cliche's (uiteraard is de Hollander weer goed voor de beste stuff);

-mooie plaatjes van de omgeving;

-geforceerde ruzietjes

en de nodige muziek...et voila, weer een film. Uiteraard spreken bijna alle Spanjaarden ook prima Engels. En Martin Sheen hoeft niet eens goede schoenen te kopen en loopt ongetraind moeiteloos voor iedereen uit. Ik hou zelf van wandelen en wandelvakanties en de probleempjes die je kunt hebben als onervaren wandelaar: te weinig drinken, blaren et cetera, daar wordt allemaal overheen gestapt. Ook over het feit dat de meesten toch alleen willen lopen want het is immers een persoonlijke reis.

Maar er is nog genoeg te genieten. Enkel goede acteurs en fijn dat Yorick van Wageningen een echte Nederlander mag spelen, ook aardig om Deborah Unger sans make-up te zien en gelukkig wordt er geen love interest van gemaakt. Ik had eigenlijk verwacht dat Emilio Estevez veel meer in de film zou zijn maar de tocht laat vooral zijn vader zien.

Er had veel meer in gezeten maar het is een aardige film, inderdaad om 1x te zien, waar je je geen buil aan kunt vallen. Ruime voldoende.

Direct na de film had ik een feelgoodmood en had ik prompt vier sterren gegeven. De sfeer, het avontuur, de beelden, het tempo, dat Hollandse typetje ertussen, de herkenbare momenten van het op reis zijn en zomaar ineens 'opgezadeld' zitten met een uiteenlopende mix van persoonlijkheden met verschillende nationaliteiten en een verschillend reisdoel. Het redelijke complete beeld dat de makers proberen te schetsen van de tocht. En Martin Sheen als de starre Tom, die een sterke vertolking neerzette en me om een of andere reden deed terugdenken aan Jack Nicholson in About Schmidt en Michael Douglas in Falling Down.

Een week later (nu dus) is er toch weinig blijven hangen van de film. Als ik me zo'n lange tocht voorstel, dan denk ik vooral aan lichamelijke ongemakken, mentaal afzien en afzondering, maar daar ging de film toch niet echt over. Ook herinner ik me enkele zwakke scenes, zoals de scene waarin het Ierse personage werd geïntroduceerd, die acteur vond ik meer weg hebben van een toneelspeler. En de karakters en hun verhaal bleven toch een beetje stereotypisch en oppervlakkig.

Viel tegen. Gewoon allemaal net niet. Martin Sheen is een beperkte acteur die weinig weet op te roepen. De gesprekken zijn ok maar nooit echt interessant. De soundtrack is aardig maar ook wat willekeurig. Paar mooie beelden, maar ook weer niet zo dat de film op dat punt er uit springt. Beste moment is een van de laatste scènes in de kerk waar alle personages anders reageren op deze confrontatie met religie. En bijzonder hoeveel Emilio Esteves en Martin Sheen op elkaar lijken .

Feelgood in optima forma. Heerlijke wandel roadmovie die keurig binnen de kaders van het genre blijft. De clichés buitelen over elkaar heen en nergens wordt het echt spannend. Maar o o o mensen, wat is het heerlijk om af en toe eens te verzuipen in een niets aan de hand film met puike acteurs, prachtige beelden en een soundtrack die je soms lekker mee kunt zingen. En er valt nog wat te lachen ook, dus wij hebben een dikke 2 uur met een glimlach om de mond gezeten. Zo komen we de corona-tijd wel door.

Een zoon is op de eerste dag van de wandeltocht naar Santiago de Compostella al om het leven gekomen. Zijn vader besluit om de tocht alsnog voor hem te maken. En onderweg ontmoet de vader nog drie mensen die ook zo hun verhaal en reden hebben om de wandeltocht te maken. Dat is de kapstok voor de film. En veel meer dan dat is het ook niet. De personen zijn eigenlijk niet interessant en hun verhalen ook niet. Bovendien is het ook allemaal te afstandelijk gefilmd om er als kijker emotioneel bij betrokken te raken. Nee, de echte reden om deze film te bekijken is omdat je een redelijk beeld krijgt van hoe het er tijdens de tocht aan toe gaat en de mooie beelden van de landschappen. Een goede vriend van me heeft die tocht een paar jaar geleden gelopen en nu heb ik een beetje een beeld van wat hij heeft meegemaakt ook al had hij er al best uitgebreid over verteld. De film was met twee uur wel aan de lange kant. Anderhalf uur was lang zat geweest.

Wanneer leef je je werkelijke leven en volg je je eigen pad? Al dit komt samen in deze amusante makkelijk wegkijkende film, waarbij een ielders trauma-stukje naar voren komt, bij de Nederlander, goede rol van Van Wageningen op het allerlaatste moment. Al met al dikke voldoende, hoewel verdieping op de persoonlijke stukken de film nog wat verder omhoog had kunnen tillen.

Oef, wat viel dit tegen. Sheen was op geen enkel moment overtuigend, behalve misschien in de begin scene op de golfbaan? Vervelende co-cast met uitvergrote stereotypen. Cinematografisch zou je dan misschien nog wel wat verwachten lopend door de prachtige Pyreneeen, maar zelf dat lukte niet. Nee, helaas, een lange lijdensweg.