Direktøren for Det Hele (2006)

Ik ben geloof ik de eerste, na het negatieve rijtje vóór mij, maar ik heb mij eerlijk gezegd zeer vermaakt - ik was dus een van die hardlachende bioscoopklanten. Het camerawerk doet aan televisieseries denken, daar zie je dat constant. Ben ik zo onderhand wel aan gewend (misschien moet ik wat minder tv kijken).
De Ravn-figuur vond ik erg goed gecast.
Ik kan wel begrijpen waarom over Von Trier soms gezegd wordt dat hij er een wat wonderlijke visie op vrouwen op nahoudt; hoewel de advocate wel een fijne, sympathieke rol speelt hier, dus dat compenseert het dan weer.
In de film wordt gespeeld met een intrigerend en ja, zelfs een geloofwaardig gegeven. Iedereen kent wel figuren die liegen om zelf beter over te komen - of is er zelf een. Dat spychologische pselletje fascineert mij zeer in deze film: hoe redden zij zich hieruit? een ding wat mij afleidde aan het slot dat waren die rechten op Booker 5 (of zoiets). Ik wilde heel graag weten of de zes werknemers dat geld nou toch gingen krijgen en dat leidde me af van de rest.

Aardige comedy.

Geinig concept dat de film wel red, maar toch een paar opmerkelijk dingen. Dat Automavision zal allemaal best wel, maar veel heeft die computer volgens mij niet gedaan. Zag er redelijk modaal uit, enkel de editing was redelijk hard en semi-modern. Dit idee viel in ieder geval volledig in het water, zonder voorkennis is er juist helemaal niks van te merken.

Afgezien daarvan is het allemaal wel lollig, af en toe lekker zuur, von Trier heeft lekker weinig medelijden met z'n personages. De voice over stukjes vond ik minder geslaagd, al kwam dat waarschijnlijk door de dronken vertelstem.

Wat Redlop's opmerkelijke uitspraken betreft zit ik met een probleem, want bij mij zorgde een andere vertaling voor een andere context:

"dit lijkt wel een Dogma-film: je hoort amper wat de personages zeggen maar daarom is het niet minder belangrijk"

"mijn excuses aan iedereen die een langere of kortere film verwacht hadden"

Het einde stak me alleen wat tegen, té gerokken, had wat vlotter gemogen. Verder een amusante en aangename, licht grappige film. Alleen nogal lelijk.

3*

Wel geing filmpje. Experimenteel, soms wat te experimenteel.

Op dit soort humor zit bij mij wel een houdbaarheidsdatum. Ik vond een uur wel ruim voldoende, maar 100 minuten.... ik ging me vervelen.

Van mij had het allemaal nog 10x absurder gemogen. Zo'n Sinterklaasaflevering van Debiteuren Crediteuren, dat niveau.

Ik had het totaal niet verwacht, maar ik vond het een hilarische film. Echt waar, zelden zo gelachen. Ik heb een boon voor Lars Von Trier, dat geef ik toe, voor zijn tics, zijn drang om altijd speciaal te willen doen en aandacht te vragen, maar ook zijn waanzinnige talent en gevoel voor humor. Niets in deze film is serieus bedoeld, waardoor de humor op ongelooflijk veel niveaus tegelijk werkt. Maar zelfs dat is eigenlijk belachelijk .

Er zit trouwens best wel evolutie in de film (de drie delen zijn zelfs wat té duidelijk geconstrueerd, maar ze zorgen ervoor dat de film iedere keer een beetje opnieuw kan beginnen, en niet begint te vervelen, althans dat vond ik).

Zonder er speciaal op te letten heb ik trouwens toch al twee foutjes gezien in de film, ook dat gedoe is belachelijk, maar leuk .

Een tussendoortje op z'n Von Triers. Direktoren for det hele is zeldzaam lelijk gekadreerd, dat staat als een paal boven water. De film moet het duidelijk niet hebben van de cinematografie maar het script is meer dan redelijk. Er zitten misschien weinig echte grappen in maar wel veel komische situaties (het commentaar van de regisseur incluis). Dat Gambini-gebeuren maakt het af. Lichtverteerbaar filmpje dus, geheel in de lijn van 's mans oeuvre.

Het is geen komedie waarvan je intens in een deuk ligt, maar hij krijgt met z'n pijnlijke situaties wel perfect het bloed onder je nagels vandaan! OK, de synopsis is duidelijk genoeg, maar als kijker verwacht je misschien dat Kristoffer enigszins wordt voorbereid op zijn rol en een beetje inzicht in het bedrijf krijgt; sterker nog, dat hij hierom vraagt, maar dat gebeurt dus niet. Was dat wel zo, dan waren de situaties ook maar half zo oncomfortabel.

En ook al zijn de kwesties, of in ieder geval de aard daarvan, dan misschien voorspelbaar, ze werken wel. Als toeschouwer roep je vaak inwendig dat de personages -vooral Kristoffer- wel/niet/anders moet reageren, dus wat er met de karakters gebeurt boeit en is zelfs belangrijk.

Dat Automavision, dat had ik inderdaad al eerder gelezen, maar herinnerde ik me niet vlak voor en tijdens de film. Wetende dat het geen mens maar een computer is die de shots maakt, dat vind ik eigenlijk veel te gemakkelijk. Weinig creatief. De montage is wel lekker chaotisch, daar hou ik wel van. 't Geeft een soort documentaire-stijl, net als wat ik van The Office gezien heb.

Het einde bobbelt me wel weer iets teveel heen en weer; tekent ie nou wel of niet? Jawel, of toch niet? OK, de basis waarop de uiteindelijke keuze gemaakt wordt is leuk bedacht; iemand die Gambini kan waarderen en Kristoffers publiek wil zijn is belangrijker dan zes werknemers die vlak tevoren dachten uiteindelijk hun baan te kunnen houden, maar toch verloopt deze conclusie een beetje... raar. Niet snel, maar raar.

Wat een vreemde film

Hij begint met een introductie door filmmaker Lars Von Trier himself door ons meteen te vertellen dat hij zin had om eens een komedie te maken, het moet volgens hem niet altijd zo serieus of zwaar op de hand zijn zoals zijn andere films. Da's wel knap dat hij dat doet, zo relativeert hij zichzelf en dat komt erg sympathiek over, althans op mij

Ik hou er van dat mensen om zichzelf kunnen lachen en zo blijk geven dat ze doorhebben dat het leven over't algemeen gezien best grappig is, zelfs absurd. Als je alle miserie die je in een mensenleven meemaakt bij elkaar telt zou je zonder de humor er van in te zien depressief worden. Nu heb ik het over normale tegenslagen zoals de pech die je in je privé- en beroepsleven meemaakt, niet over een levenslange handicap of sterfgevallen en zo hè, want da's een héél ander onderwerp

Maar ik ben aan't afwijken, dus terug naar de film...

Het speelt zich bijna volledig af in een kantoorgebouw bevolkt met karikaturen van alledaagse kantoortypetjes zoals daar zijn: de brompot, de sexy vrouw van Human Recources, de tuttebel, de nerd, noem maar op...

Aangezien de acteur die de baas moet spelen geen enkele achtergrondinformatie heeft over wat er ooit over hem is gezegd geweest en dat de echte baas in zijn naam persoonlijke relaties met zijn personeel heeft aangeknoopt via Emails escaleert de situatie vrij snel tot absurde proporties.

6/10.

Bij vlagen wordt het écht grappig maar voor een normale filmkijker als ik die geen cinefiele pretenties heeft (dat denk ik toch....?) kwam het allemaal nogal verwarrend over en net iets té apart voor zijn eigen goed.

Toch best de moeite om eens gezien te hebben

Filmsite : http://www.direktorenfordet...

Niet onder de indruk.

Deze film heeft het gewoon niet. Het is hier en daar nogal saai en de humor werkte niet bij mij, voor zover die dan al te bespeuren is.

Ook de filmtechniek die Von Trier hier gebruikt vind ik weinig aan. De montage verloopt soms nogal stroef en er zijn gewoon veel lelijke shots bij. Een mislukt experiment.

*

Vaak schuilt de kracht van een film gedeeltelijk in de muzikale ondersteuning. Een andere veel gebruikte troef is een knappe cameravoering en als die twee niet de moeite waard zijn, worden er wel een aantal wereldsterren binnengehaald om alsnog geld in het laatje te brengen. Wat nou als je al deze drie aspecten achterwege laat?

Dat is precies wat Lars von Trier gedacht moest hebben toen hij begon aan ‘The boss of it all’. Lekker experimenteren was altijd al zijn grote hobby en dat heeft hij in zijn nieuwste project verder doorgevoerd dan ooit tevoren. De getoonde beelden worden gekozen door de computer, de locatie beperkt zich tot één gebouw en bijna honderd minuten ontbreekt welke vorm van muziek dan ook. En ín deze speelfilm speelt ook nog eens een hele slechte acteur de hoofdrol. Letterlijk.

Ravn is eigenaar van een IT-bedrijf waarvan alle andere werknemers denken dat hij ook een gewone kantoorbaan heeft in datzelfde bedrijf. De behaarde man liet altijd alle vervelende beslissingen nemen door een zelf verzonnen baas, de zogenaamde ‘boss of it all’, zodat hij nooit verantwoordelijkheid hoefde te dragen. Nu staat hij op het punt zijn bedrijf te verkopen en willen de geïnteresseerden voor de overname graag het contract laten ondertekenen door deze hoge directeur. En daar heeft Ravn natuurlijk totaal niet op gerekend. Als oplossing huurt hij een goedkope acteur in die in de huid van ‘de grote baas’ kruipt.

‘The boss of it all’ maakt duidelijk dat de meest simplistische verhaallijn al ontzettend veel vermaak kan bieden. De meesten films laten 95 procent van de gebeurtenissen die de personages meemaken weg. Lars von Trier doet dat met deze zwartgallige kantoorkomedie niet en dat levert een hoogst origineel product op. Na enkele minuten wordt al duidelijk dat met name de cameravoering hoogst ongebruikelijk is. Het beeld verspringt continu, soms meerdere malen per seconde, en staat altijd stil. Dat geeft een vreemde tegenstelling: de shotwisselingen zijn erg onrustig maar de beelden bewegen nooit.

De omlijsting van het verhaal wordt gedaan door een stem die op sommige momenten opeens opduikt en uitlegt waar we naar kijken. Nu lijken Von Triers films niet vaak op elkaar, maar zo’n voice over is toch in veel van zijn werken een terugkerend fenomeen. Ook het lage budget dat hij uittrekt om tot zijn creaties te komen, maakt het des te knapper wat de Deen realiseert. Menselijke emoties staan voorop, maar ook clichés, het bedrijfsleven en de rivaliteit tussen Denemarken en IJsland neemt de regisseur op de hak. Toch vrij veel voor zo’n eenvoudig opgezet project.

Natuurlijk treffen niet alle onderdelen doel, maar dat doet er niet toe. Uiteraard werkt een random genererende camera nooit optimaal, is het plot nooit spannend of spectaculair en wordt naarmate het verhaal vordert ook duidelijk waarom alle films behalve deze wél een uitgebreide omlijsting kennen. Dat maakt ‘The boss of it all’ beperkt en absoluut geen klassieker, maar het mooie is dat Von Trier dat ook helemaal niet voor ogen heeft gehad. Frisse nieuwe ideeën realiseren daarentegen wel en daarin is ‘ie glorieus geslaagd.

Von Trier wil gewoon eens een komedie maken zo kondigt hij zelf aan. Een film zonder pretentie, maar gewoon een film om te lachen. Het is juist dit in het genre dat ik zo waardeer precies om de reden die er staat. Het is me dan ook een raadsel waarom hij dan toch zijn film weer vol met experimentele (en eigenlijk gewoon nogal vermoeiende) dingen moet stoppen. De lookeys, het zelfbewuste gewauwel, het geëxperimenteer met geluid en een nieuwe beeldtechniek (Automavision). Waarom zou je dat doen als je gewoon een komedie wil maken?

Over zijn intenties ben ik wat in dubio. Is hij zo’n ijdeltuit dat hij zelfs bij zo'n komedie niet gewoon normaal kan doen? Of is het toch niet helemaal oninteressant om ook bij zo’n film te zien wat zijn experimentele aard oplevert?

Direktøren for Det Hele is verder aardig vermaak. Het uitgangspunt is best oké en er zitten echt geslaagde grappen in. Kantoorhumor kan best geestig zijn. Jens Albinus als mislukte acteur met zijn uitgestreken kop die zich door IT jargon moet bluffen is leuk genoeg, maar het concept en de grappen zijn niet helemaal krachtig genoeg voor de volle 100 minuten. Het is net te veel een herhaling van zetten. Toch heb ik een paar keer hardop gelachen.

Ik ben best een Von Trier fan, juist ook door zijn innovatieve kant, maar pfff wat is ie af en toe vermoeiend. 3 sterren.

Leuk dat von Trier kennelijk alle genres en bijpassende conventies afgaat. Met 'The Boss of It All' neemt de deprimerende Deen het genre van de komedie onder handen. Is het grappig? Nou nee. Daarvoor is het teveel intellectueel hoogstaand gedoe met experimentele vormspelletjes, verwijzingen naar theatertheoretici en momenten van Brechtiaanse zelfreflectie. Op het hoesje staat iets van 'als von Trier The Office zou doen', tsjaaaa, misschien spreekt het boekdelen dat ik dat soort melige kantoorhumor totaal niet kan waarderen.

Ok, een von Trier met een komedie. Met Idioterne (1998) waagde hij er zich al eens aan en nu opnieuw. Op zich niet slecht, maar een onuitwisbare indruk lieten geen van beiden. Het uitgangspunt is echter wel tegelijkertijd absurd als fascinerend te noemen. Wellicht ook niet compleet uitvoerbaar in de realiteit, maar dat even buiten beschouwing gelaten een vrij kolderieke voorstelling van enkele personages en situaties. Vrij amusant allemaal, maar best met een korreltje zout te nemen. Het personage van Svend alleen al straalt zo bitter weinig zelfvertrouwen, flair of klasse uit dat het gewoon grappig op zich is hoe hij zich geloofwaardig dient te houden in het bedrijf of de toekomstige overnemers. Supergrappig is het allemaal niet, maar wel eens leuk. Eentje die snel vergeten zal worden, maar af en toe eens een kantoorfilm mag wel eens.

Ook een fan van von Trier, maar echt boeien deed het onvoldoende de volledige speelduur. Voor de rest vrij sobere verfilming met een ongewone camerahantering. Nipte voldoende.