Uncommon Valor (1983)

Grimmige Gene.

Ted Kotcheff is de regisseur van First Blood, maar dit is andere koek. Deze voorloper van 'Rambo: First Blood Part II' en 'Missing in Action' ontbeert geen Stallone of Norris. Sterker nog, de grimmige kop van Gene Hackman blijkt prima op zijn plek in deze onderhoudende oorlogsfilm, waarin een oud legercommandant op zoek gaat naar zijn vermiste zoon in Vietnam. Hij omringt zich voor deze missie wel met allerhande Braddock's en Rambo's.

Goed.

Een verhaal over een vader die vermoed dat zijn zoon die al jaren vermist is, een krijgsgevangene is en besluit om een reddingsactie op touw te zetten. Verhaaltechnisch gezien doet het denken aan Missing in Action, maar Uncommon Valor werd eerder gemaakt/uitgebracht. De film blinkt nergens echt uit en het is vooral veel standaardwerk, maar de nodige humor, zoals tijdens de trainingen, zorgen mede dat de film onderhoudend blijft. De missie aan het einde is dan ook het hoogtepunt wanneer het team het kamp aanvalt om de Amerikanen te bevrijden met het nodige spektakel. Het einde waaruit blijkt dat Frank al was gestorven , had ik toch liever anders gezien. De cast onder leiding van Gene Hackman acteert naar behoren.

Box office hit uit 1983 over een veteraan die een ploeg huurlingen samenstelt om zijn zoon te gaan redden, die oorlogsgevangene is in Laos. Best een leuke film, met avontuur en een vleug humor, een explosief einde met een venijnig staartje . Vind dit toch veel beter dan Missing in Action. Een niet al te ingewikkeld filmpje, degelijk in beeld gebracht; rechttoe-rechtaan. Sailor met de granaat rond zijn nek zal me bijblijven

Redelijke film waarin een man op missie gaat om zijn zoon terug te halen, die al 10 jaar een krijgsgevangene is. Niet bepaald het meest originele verhaal en dat geldt ook voor de opzet (introductie team, training, operatie). Maar het kijkt wel gemakkelijk weg. Dik aangezette personages en prima, ouderwetse (pre-cgi) actie-scenes met ook mooie locaties.

Ik vond het een prima tussendoortje. Stukken beter dan het b-werkje Missing in Action. Het heeft niet de zinderende actie en geweldige muziek van First Blood 2, maar de opbouw is best goed doordacht voor dit soort films. Modernere films zouden veel sneller richting de nitty-gritty gaan zonder de voorbereidingen te laten zien. Maar hier was dit noodzakelijk met al die ex-militairen die al een nieuw leven opgebouwd hebben. Het heeft allemaal een beetje een A-Team gevoel, met een serieuze noot hier en daar.

Het verhaal is simpel, maar wordt doelgericht verteld. Het overhalen van de mannen, tsja dat gaat wel erg makkelijk. De uitvoering van de missie heeft wel een logische opbouw en hoewel sommige explosies knullig kunnen zijn (vuurwerkpijlen...ehm jongens toch) of juist overdreven (granaten die inslaan alsof een kilo C4 ontploft), is het fraai in beeld gebracht met goede sets.

Aardig om Swayze te zien in een vroege rol die hij best goed speelt ook. En Hackman blijft gewoon een legend, ook hier levert hij vakwerk. Fred Ward is een persoonlijke favoriet van me ik vond hem erg leuk in Remo Unarmed & Dangerous en Tremors. De andere acteurs zijn ook prettig.

Het enige wat ik zwak vond: hoe zijn ze in godesnaam uit het land gekomen? Daar stappen ze wel heel makkelijk overheen op het gehaaste einde.

Een andere continent, tientallen jaren later en natuurlijk een hele andere oorlog, desalniettemin blijft het oorlog met deze Uncommon Valor die een brok jeugdsentiment vormt en in mijn tienertijd grote indruk op mij maakte. Hoe vaak ik de film destijds heb gezien durf ik niet te zeggen maar achteraf wist ik me nog heel veel te herinneren. Dus, op de traditionele avond voor Hemelvaart aan de nasi, Eve of Destruction, Battlefield Vietnam en vervolgens deze film die ik voor een prikje op marktplaats had gescoord niet geremd door de lage cijfers. Iets dat ik trouwens ontzettend mee vond vallen en ik tot de conclusie kwam dat Uncommon Valor wat mij betreft ondergewaardeerd is.

En ik moet zeggen dat de opening toch indruk maakt met de dreigende tonen van Horner, onmiskenbare soundtrack ook verderop in de film, de paniekerende mannen en het achterlaten van kameraden. Een trauma in de maak samen met de beelden van de piekerende en treurende Rhodes. Het is het nationale trauma van Amerika waar veel levens en illusies zijn gestorven aan de hand van de Amerikaanse buitenland en wereld politiek. En ik moet zeggen die prikkel, die emotie die men daar in legt toch best goed is samen met de wil om onafgemaakte zaken andermaal op te pakken. De plannen en kruistocht die Rhodes onderneemt zijn dan ook wanhopig en aandoenlijk en kan ook niet anders gezien worden dan verkapte kritiek op The States. Saliant detail volgens wiki is dat het leger niet mee wilde werken aan een anti oorlogsfilm en daarom geen Huey's beschikbaar stelde. Vreemd genoeg zie ik ze toch regelmatig vliegen...

Anyway, om de nationale schandvlek voor het gevoel enigszins recht te zetten wordt er een ware 'motley crew' bij elkaar geschraapt allen worstelend met 'inner demons' betreffende Vietnam. Voorspelbaar? Cliché? Natuurlijk! Maar slecht? Nee, niet perse. Minpunten zijn er natuurlijk altijd zoals Reb Brown die niet echt goed kan acteren. Daarnaast is de muziek tijdens de aanval en richting het einde regelmatig te vrolijk wat zeker een misser genoemd kan worden. Zo is de constante clash tussen Sailor en Scott ook een beetje gezocht en is de drijfveer van Scott wel erg voorspelbaar. Dan zijn er nog de schoonheidsfoutjes zoals één van de Vietnamese dames die bijna overmeesterd wordt door soldaten en hoe gemakkelijk Johnson zwicht om opeens aan de actie mee te willen doen. Ja, Uncommon Valor is regelmatig aan de gemakkelijke kant.

Maar dat is toch iets dat vooral in het jaren '80 tijdsbeeld gezien moet worden met een prima cast in de vorm van Hackman, Swayze, Ward en Cobb, kan de film niet zonder humor zoals in de training met Wilkes die ze één voor één pakt en heeft de film prima actie te bieden. Dan zijn er nog een aantal knappe details zoals Aziatisch eten zodat ze niet als Amerikanen ruiken, de gevolgen van Agent Orange en gifgas, de obscure onderwereld van Azië met wapen- en drugshandel en vind ik zo'n POW die zo getraumatiseerd is dat hij geen Amerikaans meer kent ook treffend om bij het voor Rhodes 'zure' einde aan te komen. Gewoon goed!

Uncommon Valor houdt dan ook veel meer in dan de oppervlakkige en clichematige film die velen er in zien aangezien het toch een delicate stukje Amerikaans trauma verwoordt net als Rambo terwijl Vietnam zelf nog na ligt te roken begin jaren '80. Is het dan een super film? Nee, dat ook weer net niet maar een beter gemiddelde dan dit verdient de film wel waar ik al bijna zin heb in een herkijk van dit vlotte stuk jeugdsentiment.

If we do meet again, we will smile! and if not, this parting was well done!

Een wat vreemde combinatie van Shakespeare en Rambo - hoewel Rambo toen nog nauwelijks uitgevonden was, want deze film kwam kort na First Blood uit. Van dezelfde regisseur, dat wel, vandaar de vele overeenkomsten wellicht. De hoofdrol van Hackman zit ook ergens tussen Johnny en de brave kolonel in - en ja, hij is in dit verhaal dan ook een kolonel.

Even duaal zit het wel met de productie - het ene moment komt het over alsof je naar een tv-film zit te kijken, maar een paar tellen later is het actie en dat overtuigt dan wel weer volledig. En de cast ook. Hackman als karakteracteur, waarvan je je af zou kunnen vragen wat hij in dit soort film te zoeken heeft - totdat je er achter komt dat hij een Marine was voordat hij begon te acteren. Maar ook Patrick Swayze, voordat ook maar iemand van hem gehoord had - met een melkmuiltje, en bijpassende rol in het verhaal. En alle denkbare gradaties tussen die uitersten in, met acteurs die ik geloof ik toch niet eerder gezien heb.

Zoals al gezegd, het verhaal is min of meer een kopie van het plot van The Dirty Dozen - maar dat was ook al niet bepaald origineel. En even makkelijk is deze film weer gejat door talloze films die later kwamen, waaronder overduidelijk de Rambo-serie. Deze is dan toch wel een tikkie beter dan het gemiddelde, en niet alleen door Hackman - Kotcheff heeft net als in First Blood zijn zaakjes prima op orde. Jammer van het tv-film zweem, maar dat hoort ook wel wat bij films uit die periode.