Le Dernier Combat (1983)

Een film waarin de weinige overgebleven personages ronddwalen op zoek naar eten, drinken en sex.......Aan dat laatste is buitengewoon moeilijk te komen aangezien er niet veel vrouwen voorhanden lijken te zijn. Best wel minimalistisch gefilmd allemaal, voortkomend uit een laag budget, maar Besson roeit met de riemen die hij heeft waardoor er wat aardige creatieve vondsten in de film zitten. De scene waarin er vissen uit de lucht vallen en waarin de hoofdpersoon zijn flat verlaat, niet via de trap maar via een zelfgebouwd vliegtuigje en zo de vrijheid tegemoet vliegt zijn hier goede voorbeelden van.

Soms verslapte mijn aandacht tussendoor even omdat de film zich lang focust op een bepaalde handeling van een persoon die zich echter niet zo gemakkelijk laat uitvoeren door een samenspanning van wat andere personen. Wat soms komisch is maar soms net wat te repeterend. De zwart - wit beelden konden mijn aandacht ook niet altijd vast houden door een gebrek aan contrast af en toe.

De muziek van Eric Serra vond ik niet zo sterk als in Le Grand Bleu. Vanwege een apart en boeiend concept, wat leuke vondsten en geweldig acteerwerk van o.m. Jean Reno toch een 3,5*

Plot : We bevinden ons in een verlaten, Apocalyptische Wereld. Van enige vorm van beschaving valt er niet veel meer te bespeuren.

Een man heeft een onderkomen gevonden in een vervallen appartementsgebouw dat nog net boven het woestijnzand uitsteekt. Geregeld trekt hij erop uit op zoek naar voedsel en een autobatterij die nog werkt. Die heeft hij nodig om de motor van zijn zweefvliegtuigje te kunnen starten.

Nadat het hem is gelukt om met zijn vliegtuigje weg te geraken valt hij enkel uren later zonder benzine en stort neer in een vervallen, verlaten stad. Hier hervat hij zijn zoektocht naar voedsel en brandstof.

Door omstandigheden raakt hij bevriend met de bewoner van een verlaten maar zwaar beveiligd ziekenhuis. Het blijkt een bejaarde dokter te zijn die zijn wonden helpt verzorgen. Na een tijdje stelt deze man hem voor aan een zeldzaam vrouwelijk exemplaar die hij angstvallig gevangen houdt in een isoleercel. Ze wordt echter goed verzorgd.

De bejaarde dokter onderzoekt onze man van kop tot teen om er zeker van te zijn dat hij een goede kandidaat is om deze vrouw te bevruchten en zodoende een kind te verwekken in deze uitstervende Wereld, uitsluitend bevolkt door eenzame mannen die elkaar naar het leven staan voor de laatste restjes voedsel en water.

Ze besteden echter te weinig aandacht aan een woeste kerel die probeert om het gebouw binnen te geraken. Op een keer lukt hem dat en gaan de poppen aan het dansen, wie zal er aan het langste eind trekken in deze overlevingsstrijd...?

Als debuutfilm viel hij nog heel goed mee, het is er aan te zien dat Luc Besson een beloftevol regisseur was die het nog ver ging schoppen

In deze film wordt NIET gesproken, om onbekende redenen zijn de mensen hun stem kwijt, ze kunnen enkel nog wat gegrom voortbrengen, zeer vreemd

6/10.
Voor zo'n oude zwart-wit debuutfilm valt hij nog goed mee, spijtig dat het tempo aan de lage kant ligt en er zo goed als geen filmmuziek in voorkomt.

De moeite om eens te bekijken als je de kans krijgt, enkel voor cinefielen, maar dat had je al begrepen zeker

Sfeervol filmpje hoor! Deed me bij vlagen denken aan de game-reeks Fallout.

Combinatie van fusion jazz en apocalyptische straten in film heb ik overigens nog nooit eerder gehoord. Hulde daarvoor.

Mooie sets. Overtuigende emoties (en dat zonder spraak). Ik werd helemaal erin gezogen. Jean Reno speelde super de rol van de naamloze slechterik. geweldig hoe hij vocht tegen de hoofdrolspeler en wat hij aanhad maakte het helemaal af!

Realistisch en meeslepend? Ja. Enige minpunt vond ik de vissen. Het raakte me niet echt. Geen lach of traan. De vrouw was wel mooi neergezet, ik kreeg er zelfs een beetje kriebels in mijn buik van. Was echt een heel mooi stuk in de film.

Zover ik kan beoordelen is dit (na Stalker) wel het fraaiste Post-Apocalyptische filmavontuur dat ik tot nu toe heb gezien.

*4,5

Door Le Dernier Combat geheel in stemmig zwart/wit doch mooi 2.35.1 te filmen en zijn karakters de mogelijkheid om te spreken te ontnemen, creëert Besson een fijn post-apocalyptisch sfeertje. Bovendien heeft hij ook helemaal geen dialogen nodig: zijn verhaal van een man op zoek naar een vrouw in een wereld waarin deze schaars zijn, vertelt immers zichzelf.

De personages zijn, zoals we van Besson gewend zijn, weer lichtelijk overtrokken, de sets en effecten zijn meer dan prima voor een low budget debuut en al met al toont Besson dat we nog veel van hem kunnen verwachten (een belofte die hij met bijvoorbeeld Leon weer aflost).

Jammer genoeg weet de film echter niet volledig te beklijven en vormt met name de muziek van Serra een grote stoorzender voor de desolate sfeer. Hoe aandoenlijk de hoofdpersoon ook, uiteindelijk is er geen emotionele verbondenheid om de film te behoeden voor saaiheid. En dat is jammer, want voor de rest is het een lekker experimenteel projectje.

Bijna dertig jaar na dato de debuutfilm van Luc Besson dan eindelijk gezien. Viel me niet tegen, al is de boel door het karige verhaaltje en het ontbreken van dialogen wel aan de saaie kant. Verrassend genoeg is de vrij experimentele film amper gedateerd. Het tijdloze aspect van de vormgeving, gekoppeld aan de fraaie zwartwit fotografie en de desolate decors dragen hier flink aan bij. De klasse van Besson blijkt hier reeds uit de mooie, zelfverzekerde cameravoering. En het is natuurlijk top om Fritz Wepper (Harry Klein uit Derrick) te zien in een lekker vage bijrol!

Debuut van Luc Besson (Subway, Le Grand Blue, Leon, The Fifth Element) voornamelijk bekend van zijn style-over-substance-aanpak.

Dit debuut bevat zeker een aantal fraaie beelden, maar het gaat fout in de plot die te weinig te bieden heeft, dialogen die compleet afwezig zijn en een aantal komische intermezzi die de post-apocalyps-sfeer verpesten.

Zou sterke short van een half uur kunnen zijn geweest, als featurefilm te weinig boeiend.

Ik zal niet de eerste zijn die de link met Mad Max en David Lynch maakt. Moest Lynch zich aan een aflevering van Mad Max wagen, was het deze film geweest. Besson ligt me wel beter dan Lynch, al gaat zeker buiten deze film de vergelijking helemaal niet meer op. Met Le dernier combat zitten we in een apocalyptische wereld, zonder te weten hoe dat komt en hoe lang. Maar de schaarse inwoners proberen te overleven en zijn ondertussen terug holbewoners geworden. Vandaar het gebrek aan spraak. De dingen die ze nog kennen, komt door hun aanwezigheid. Ik denk aan auto-onderdelen of het maken van eten. Anderzijds merk je bvb de muurschilderingen en de onwennigheid in bepaalde situaties.

Door het gebrek aan spraak en de opvallende muziek is het soms een hallucinerende trip. Niet helemaal van de wereld, maar qua sfeer is het wel goed gedaan. Deze stijl zal me nooit helemaal liggen, maar Besson laat wel van zich horen met dit debuut. Al verkies ik wel z'n latere films waar hij als regisseur en/of producer en/of scriptschrijver aan meewerkte.

Leuk debuut.

Op welhaast ludieke wijze schotelt Besson de kijker zijn post-apocalyptische wereld voor, compleet gespeend van enige dialogen. Over het hoe, wat en waarom van het hele gebeuren laat de film je dikwijls in het duister tasten, maar dat behoorde dan ook duidelijk niet tot Besson's prioriteiten.

Want nochtans is het boeiend genoeg, voornamelijk door het mateloos geinige en intrigerende sfeertje. De setting had niet beter kunnen zijn en de contrastrijke zwart-wit cinematografie strookt daarmee. De soundtrack is dan weer veeleer van vreemdsoortig allooi, niet geheel passend soms, vaak nogal jolly en haast slapstick-achtig. Maar af en toe werkte dat dan ook juist weer komisch, zoals tijdens de kluchtige achtervolging.

Markant werkje van Besson, vond hem absoluut leuk, maar de echte genialiteit ontbreekt om dit tot een topper te doen bombarderen. Wel kleine 3,5* sterretjes.

"Bonjour". "Bonjour". Tot zo ver de complete dialoog van Luc Besson's debuutfilm 'Le Denier Combat'. Bijna geheel gefilmd in verlaten Parijse kantoorgebouwen wordt het verhaal van een post-apocalyptische wereld verteld waarin het recht van de sterkste lijkt te gelden dat slechts mondjesmaat wordt doorbroken door een straaltje vriendschap of zelfs een beetje liefde. Besson hield het niet alleen qua lokatiekeuze dicht bij huis, ook zijn camera blijft dicht op de huid van de acteurs en dat maakt de film een stuk sterker dan verwante tijdgenoten als 'The Day After' en de eerste 'Mad Max'-en.

Het debuut van Luc Besson. Had overduidelijk al een startersprijs. Geen dialogen, zwart wit, en vrij goedkope decoratie.

We volgen hier een huurling die vanuit de woestijn naar het post apocalyptische Parijs vlucht, maar daar al snel prooi wordt van een stroper (gespeeld door de nog tamelijk jonge Jean Reno). Ja, dat was het eigenlijk wel.

Dus gaan we over tot de creatie. Luc Besson heeft hier wel een prima productie geleverd voor zijn debuut.

Hij creëert een surreële wereld, het regent vissen en dat laatste schijnt ook een voeding te zijn om te overleven.

Er is ook plaats voor een beetje liefde, schiettuigen komen nergens aan bod en soms wil het nog wel eens als een hallucinante trip werken. Ook opmerkelijk zijn de typische holbewoners, die je vrijwel altijd wel in dit soort thema's terugvindt. De rare rituelen om aan water te komen bijvoorbeeld, slapen in kofferbakken.... en dan zo nu en dan die oude muziek op gevonden cassettebandjes. Het maakt deze film toch tot een minimalistisch interessant projectje.

Ook lijkt er moeilijk een genre aan vastgeplakt te kunnen worden. Al zal je SF wel als hoofdpunt noemen. Terwijl er ook genoeg ruimte is voor komische en absurdistische taferelen en daarnaast ook het Hollywoodgehalte (waar Besson zich later in zal verkeren) ontliep.

Mooie kleine film.

3,5*

Vrijdagavond nog even op de bank met een filmpje en dat werd deze The Last Battle en daarmee een uitermate bekende titel namelijk de debuutfilm van Luc Besson. Maar dat alles wat Besson aanraakt ook niet de persé goud oplevert is bleek maar weer.

Duidelijk is van meet af aan het verhaal rond 'the man' in een postapocalyptische wereld, die onderweg is en probeert te overleven, daarmee verschillende malen in conflict komt niet in de laatste plaats met het karakter Bruut in dit Don Quichot achtig geheel. En het moet gezegd dat het er fantastisch uitziet, het is cinematografisch om door een ringetje te halen met een aantal fabelachtige beelden zoals wanneer 'the man' zich na zijn crash verstopt in de tunnels en daar een tweetal mannen probeert te ontlopen die met zaklampen aan het zoeken zijn. Daarnaast zijn de setting en aankleding fantastisch, vind ik zwart wit altijd prachtig en mag ook zeker de bekroonde soundtrack even benoemd worden die enkele sterke momenten heeft.

Maar dan zijn we er wel met deze zwijgzame film waarin Jean Reno nog wel een interessante verschijning is maar het geheel me verder ontzettend weinig doet. Het plot biedt in mijn ogen vrijwel niks, het is bij tijd en wijlen ronduit saai, en kan in die zin het beste benoemd worden als mislukte combo tussen Mad Max en iets uit de koker van David Lynch. Daarnaast wordt het geen moment spannend of iets dergelijks maar is het eerder een beetje komisch/ slapstickachtig. Het mag duidelijk zijn, dit was niet mijn cup of tea, snel op naar de volgende film.