Away from Her (2006)

Hoezo?

I.p.v. de gebruikelijke symptomen (ontkenning, woede, machteloosheid) toonde de patient alleen maar berusting.

Als het korte termijn geheugen niet meer functioneert hoe kun je dan een nieuwe relatie met een andere patient opbouwen?

Etc....

Ik heb de afgelopen jaren van dichtbij deze ziekte meegemaakt.

De hoofdrolspeelster vertoonde in haar doen en laten geen enkele overeenkomst met alle patienten die ik in het echt meegemaakt heb.

Vreemd. Ik hoor juist dat veel mensen uit de zorg er veel van herkennen. Die gebruikelijke symptomen zien we dan in de film misschien niet echt, maar dat betekent niet dat het daardoor ineens allemaal niet klopt (wat ik opmaak uit jou bericht).

Een krachtig debuut van Sarah Polley. Het is moeilijk om te zeggen wat mij nu precies het meeste raakt. Ik denk toch vooral het pijnlijke gebrek aan zorg voor de man. De realitieit is van de dag is dat men teveel aandacht besteed aan symptomen van een patient, maar het verloop van het proces en aandacht voor de partner tekort schiet.

hele mooie scenes, goed gespeeld, mooie dialogen maar toch hield ik mijn aandacht er niet bij.

ik vond het begin van de 'ziekte' heel interessant maar wanneer die vrouw helemaal weg is, is er eigenlijk niet veel verhaal meer.

Hele mooie film.

Sterk geacteerd.

Alhoewel heel traag en de film doorkabbelt blijf je als kijker

vol ontroering meekijken...

Niet alleen de patient is slachtoffer.

Maar zeker ook de partner.

Schrijnend!!!

Ga voor deze film zitten en stel je er voor open.

Dat is mijn advies.

4,5*

Knappe eerste film van Sarah Polley!

Een mooie integere film van de debuuthand van Sarah Polley, die met haar 28 jaar op dat moment uiteraard nog een groentje was (en nog is), maar toch een film weet voor te schotelen die ontroerd.

Waar in zo'n zorgtehuis de aandacht vooral uitgaat naar de patiënt (Fiona), is de film meer vanuit het oogpunt van de partner (Grant) gemaakt. En ik denk dat dit wel een goede keuze is geweest!
Het lijkt misschien logisch dat de patient alle aandacht krijgt, maar 'zorg' voor de partner is vaak even hard nodig, aangezien zij er ook onder lijden. Misschien niet fysiek, maar wel mentaal.

Wel kreeg ik zo af en toe een beetje genoeg van Aubrey, die zo jaloers was als de pest en me soms echt wist te irriteren. Misschien dat dit echt zo kan gaan, maar vond het toch behoorlijk irritant. Mocht mij zelf zoiets overkomen als partner zijnde en ik zou mijn vrouw zo bezig zien met een andere man die zo bezitterig is, weet ik niet of ik dit op zou kunnen brengen om dit te accepteren. Ook al weet je vrouw dan misschien niet helemaal wat ze allemaal bewust doet...
Op een gegeven moment zat Grant op de bank naar Fiona te kijken die met Aubrey bezig was en vertelde Grant tegen het meisje dat bij hem op de bank kwam zitten dat hij haar gewoon in de gaten wilde houden, alleen maar om te zien of ze gelukkig was! Ik weet niet of ik dit op zou kunnen brengen. Maar des te meer respect voor Grant!

Julie Christie en Gordon Pinsent spelen hun rollen met zoveel kracht en overtuiging dat zij de gehele film weten te dragen en, zoals Sarah Polley al aangaf in een featurette, was ze maar al te blij dat ze deze twee 'veteranen' tot haar beschikking had. De complimenten waren ook wederzijds. Zij vonden dat Polley haar nieuwe job (regisseren) deed alsof ze al jaren in het vak zat. Vol passie!

Dat deze film geen garantie geeft voor de toekomst weten we allemaal wel, maar Polley heeft in ieder geval bewezen dat ze een puike film af kan leveren. Goed gedaan!

4 sterren

Door diverse kritieken (oa van hier) verwachtte ik een meeslepende film. Helaas bleek het voor mij een teleurstelling. Wel mooie plaatjes en zo, maar voor mij heel onrealistisch. Na 12 jaar dementie bij mijn moeder te hebben beleefd is dit gewoon té afwijkend. Sommige kleine dingen wel herkenbaar. zoals bijvoorbeeld het gesprek een andere richting opbuigen als je het antwoord niet weet (zoals in de film bij de arts),.

Ik had een wat pijnlijke confrontatie verwacht waarbij de vinger op de (vreselijk) zere plek gelegd werd. Maar dat is wat mij betreft niet gelukt.

Een kleine edit: ik begrijp dat dit geen voorlichtingsfilm over dementie is, maar dat de ziekte een gegeven is in het verhaal. Voor mij was het echter de onechtheid die voor mij de film verpestte.

Enkel bij momenten mooi.

Heel af en toe deed hij me aan 'The notebook' denken.

Maar voor het overgrote deel blijft deze film maar doordrammen over steeds hetzelfde geleurtel en wordt dan saai, saai, saai.

Dus een 2

vond hem niet zo... beetje langdradig

Degelijke maar te trage debuutfilm van Sarah Polley. Wel vind ik het zeer knap dat zo'n jonge actrice een goede film kan maken over zo'n moeilijk thema. Een nipte 3...

Ontroerend en sterk drama, dat de werkelijkheid behoorlijk goed weet te benaderen. Buitengewoon overtuigende rol van Julie Christie.

Mooi ingetogen drama, met mooie acteerprestaties van Christie, maar vooral Pinsent. Ook opvallend is het mooie gebruik van witte kleuren en fel licht. Past mooi bij het thema van vergeten, maar ook bij de berusting. Het is echter wel jammer dat de film soms wat inzakt. Het eerste uur is ook sterker dan wat daarna komt.

3,5*

P.S.: Volgens mij m'n korste recensie in jaren.

Sober drama, waarbij ik de rol van Gordon Pinsent voornamelijk sterk vond. Hij doet zich robuust voor, maar toch merk je dat het veranderen van zijn vrouw hem zeker niet onberoerd laat. Het had erg mooie momenten in het verpleegtehuis en dat met name de confronaties tussen Christie en Pinsent. Andere patiënten en/of voorval moet vast voor personeel, werkzaam in die sector, herkenbaar zal zijn. Wel jammer dat die directrice heel erg karikaturaal werd neergezet.

Beetje kaliber The Notebook. Maar haalt het niveau niet.

Ik vond deze film veel sterker dan The Notebook, al is het typische 'Notebook publiek' natuurlijk niet de doelgroep van deze film.

Dit is nou zo typische drama film en een groot voorbeeld van hoe een drama film hoort te zijn..

Langzame opbouw/erg hoog acteer gehalte/heel veel sterke gevoellens die door het hoge acteer niveau erg goed op mij overkwamen!

Het verhaal is zwaar.. en de emoties zijn realistisch en duidelijk.

Kortom: een erg goede film! met een mooi maar triest einde..

4 sterren voor nu!

Klein aangrijpend meesterwerkje, met prima acteerwerk en ontzettend mooie beelden. Heb van begin tot het einde geboeid zitten kijken en ik kon echt meeleven met de personages die heel realistisch en absoluut niet potsierlijk overkwamen. Enig kritiekpuntje is misschien dat bijna elke zin die wordt uitgesproken een levensbeschouwing is maar ik heb me daar niet echt aan gestoord. Kortom indrukwekkend en ook verassend regiedebuut van de jonge Sarah Polley.

Deze opgenomen omdat ik verwachtte dat dit een super filmpje ging zijn. Spijtig genoeg zeer teleurgesteld. Ondanks het feit dat het verhaal me enorm aanspreekt, kon het me niet boeien. Misschien komt het omdat ik een drama bekijken op een mooie zonnige dag, maar ik kwam totaal niet in de sfeer van de film.

Fiona vond ik een te egale huid hebben voor een vrouw van oudere leeftijd te zijn, en op een of andere manier stoorde ik me hieraan mateloos.

Postief waren de acteerprestaties, de cast zat goed in zijn rol en speelde zeer geloofwaardig, wat er toch voor heeft gezorgd dat ik de prent heb uitgekeken.

De inbeeldzetting was niet altijd even schitterend, maar hield er hier en daar een zeer mooi shot op over. Hier had misschien iets meer ingezeten.

Ik heb reeds verschillende keren gelezen dat deze film met 'The Notebook' word vergeleken, maar ik vind dat onterecht. The Notebook is een film van een heel ander niveau.

Bij het einde van deze prent blijf ik ook wat op mijn honger zitten, ik vind dat de film niet echt naar een apotheose toewerkt, waardoor ik nadien zoiets had van: "oké die hebben we ook weer gezien."

Prachtig realistisch drama waarin de aspecten van dementie aan de orde komen.

De pijn van het verliezen van de realiteit en het ontglippen van de relatie is voelbaar in deze prent.

Redelijk goed en pakkend drama, beetje traag en saai soms, maar de inhoud maakt dat weer goed.

Prachtig meeslepend verhaal over dementie/alzheimer.

Deze ziekte zorgt meestal voor meer ''pijn'' bij de familie dan het slachtoffer zelf.

Ik had echt medelijden met de man die zijn vrouw steeds meer achteruit zag gaan.

AANRADER.

Prachtige film, erg sterk drama! Alzheimer en Dementie zijn gewoon echt kloteziektes, maar dat wist ik al langer!

Dat zie je bv. óók sterk terug in documentaires als "Malcolm and Barbara: Love's Farewell en "Liefdeswinter".

Sterk acteerwerk van met name Julie Christie en Gordon Pinsent. Een klein pareltje, een sterk debuut van Sarah Polley!

Prachtige film!

Er wordt op bijzonder integere en zorgvuldige wijze omgegaan met het onderwerp Alzheimer.

Het script zit erg goed in elkaar en er zit geen enkele overbodige scène in.

Julie Christie en Gordon Pinsent zijn precies de goede acteurs op de juiste plaats. Je zou echt denken dat ze een relatie hebben en dat Christie daadwerkelijk Alzheimer heeft, zo echt komt het over.

Eens! Ik kijk nu al uit naar Polley's volgende film "Take This Waltz"!

Hele mooi drama. Helaas is veel ervan erg onrealistisch. Maar als je daar doorheen kunt kijken is het zeker de moeite waard.

Ik hoor graag wat er onrealistisch aan is....

Dit dus onder andere:

Het zijn niet mijn woorden...

Ik raad mensen die van deze film genoten hebben ook eens A moment to Remember te kijken, prachtig!

Vandaag te zien op televisie , ben benieuwd

Krachtig portret over een man die z'n vrouw verliest aan de gevolgen van Alzheimer. Fantastisch gespeeld door Julie Christie en sober en eenvoudig vormgegeven. Hoewel naar het einde toe de moralistische oneliners enigszins de overhand krijgen, besluit het verhaal uiteindelijk met een schitterend beeld dat nog een tijdje op mijn netvliesje zal blijven hangen.